บทที่ 96 พี่สาวที่สนับสนุนครอบครัว

มองท่านแม่ที่กำลังนั่งอยู่บนคัง เอาผ้าเช็ดปิกปาก ไอ และเม้มปาก ไม่พูดอะไร ไม่มีฝืนไฟในบ้านแล้วไม่ใช่หรือ?

“ท่านแม่ นอนก่อนเถอะ น้ำร้อนหมดแล้ว ข้าจะไปต้มน้ำร้อนให้”

อู๋ซีหยวนกำลังเล่นกับเหมาเหมาและคนอื่นๆ ในสนาม ซูจิ่วเย่ว์เห็นพวกเขาเล่นกับกระสอบทรายและไม่ได้บอกให้พวกเขาหยุด

เธออยู่ในบ้านไปได้สักพักเมื่อเธอรู้สึกหนาวมาก ในบ้านไม่มีแม้แต่เตาพิงไฟก็ไม่ถูกจุด ให้เด็กๆ วิ่งเล่นนอกบ้านเป็นการอบอุ่นร่างกายแทน

เมื่อเธอออกมาด้านนอก พ่อของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ หันหน้ามาทางประตูด้วยความงุนงง

ซูจิ่วเย่ว์ไม่อยากจะสนใจเขา ดังนั้นเธอจึงตรงไปที่ห้องครัวพร้อมกาต้มน้ำ

เธอจุดไฟต้มน้ำมาเกือบสิบปีแล้ว เธอชำนาญมาก และในไม่ช้าไฟก็ติดลุกเป็นไฟ

เธอเข้าโรงฝืนเพื่อเอาฟืนมาจุดไฟที่เตา เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

ในโรงฟืนมีฟืนไม่มากเหรอ? ยังจะเรียกว่าโรงฟืนได้อีกหรือ?！

ที่บ้านมีคังเผาอยู่ตัวเดียวและน้องชายก็นอนกับพ่อแม่ตอนกลางคืนจะใช้ฟืนได้เท่าไหร่กัน?

เธอรู้สึกว่าเธอต้องคุยกับพ่อของเธอ!

ซูจิ่วเย่ว์เดินเข้าไปในห้องและยืนอยู่ตรงหน้าซูต้าหนิว จากนั้นเขาก็กลับมามีสติสัมปชัญญะและเงยหน้าขึ้นมองเธอ “มีอะไรหรือเปล่า มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าและมองไปด้านข้างที่ห้องด้านใน ซึ่งยังคงได้ยินเสียงไอที่พยายามระงับเอาไว้ของแม่เธอ

เธอขมวดคิ้วอีกครั้ง จากนั้นหันไปหาพ่อของเธอแล้วพูดว่า "ท่านพ่อ ออกมาหน่อยสิคะ ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย"

หากสิ่งนี้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ซูต้าหนิวคงจะดุเธอ แต่สองครั้งล่าสุดที่ซูจิ่วเย่ว์กลับมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าลูกสาวของเขาแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก

เขาลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเดินตามเธอออกไปนอกประตู ทั้งสองคนไปที่ห้องครัว ซูจิ่วเย่ว์ปิดประตูและเพิ่มฟืนอีกสองชิ้นลงในเตา

แล้วเขาก็หันกลับมาพิงเตาแล้วพูดว่า “ท่านพ่อคะ เห็นว่าที่บ้านมีฟืนไม่พอเหรอคะ?”

ซูต้าหนิวไม่ได้มองเธอ และเขาก็พูดอย่างสุดความสามารถว่า "ยังไม่พอเหรอ? ยังมีอีกเยอะไม่ใช่หรือ?"

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัว คนเราแตกต่างกันจริงๆ เธอไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้จริงๆ สำหรับความยากลำบากในการดำเนินชีวิตของครอบครัวเธอ

พ่อของเธอไม่ใช่คนขยันและไม่สามารถหาเงินได้มาก แม่ของเธอดูแลสิ่งต่างๆ ไม่เก่ง ดังนั้นสามารถหามาได้เท่าที่หามา

ท่านลุงของเธอมาที่บ้านของเธอนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เธอจำความได้และเขาไม่เคยออกไปมือเปล่าเลย

มักจะได้ยินคนพูดว่า ถ้ายากจน เจ้าจงพยายามทำดีเพื่อตัวเองได้ แต่ถ้าเจ้ามั่งคั่ง เจ้าก็สามารถช่วยโลกได้

แต่ในฐานะของแม่เธอ เองก็วุ่นวายและยังคงอยากช่วยเหลือผู้อื่นและนางก็บอกเธอเสมอว่าญาติไม่ควรเย็นชาต่อกันมากเกินไป

ครอบครัวของท่านลุงสร้างบ้านใหม่เมื่อปีที่แล้วและชีวิตของพวกเขาเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเธอมาก ทำไมเขาถึงไม่ช่วยเหลือครอบครัวของเธอบ้าง?

พ่อก็เช่นเดียวกัน ยกเว้นช่วงเดือนที่ยุ่งวุ่นวายในการทำไร่ทำนา เขาใช้เวลาที่เหลืออยู่บ้าน ลุงเจียงข้างบ้านชวนเขาไปที่เมืองเพื่อทำงานกับเขา แต่พ่อเองก็บอกปัดไปเช่นกัน

วันเช่นนี้จะดำเนินต่อไปได้อย่างไร? แม้ว่าเธอจะมีชีวิตที่ดีและสามารถช่วยได้ แต่เธอก็ไม่สามารถใช้เงินของสามีเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของแม่ได้ตลอดเวลาใช่หรือเปล่า?