บทที่ 95 ไม่มีเงินแล้ว

ซูจิ่วเย่ว์กังวลว่าอู๋ซีหยวนจะได้ยิน ดังนั้นเธอจึงรีบหันไปมองเขา และโล่งใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่ปฏิกิริยาใดๆ

พี่เจียงดีกับเธอมากตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอไม่มีพี่ชาย ดังนั้นเธอจึงอิจฉามากเมื่อเห็นเจียงชุนสี่ถูกปกป้องโดยพี่ชายของนาง

แต่เธอถือว่าพวกเขาเป็นพี่น้องของเธอจริงๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรอื่น

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ข้าจะกลับบ้านก่อนแล้วเราค่อยคุยกันทีหลัง”

เจียงชุนสี่ไม่ได้ถือว่าตัวเองเป็นคนนอก และพูดอย่างดื้อดึงว่า “ข้าจะไปกับเจ้าด้วย!”

ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์เข้าผ่านไปในประตูบ้าน เธอก็เห็นน้องชายและน้องสาวของเธอเล่นหิมะอยู่ในสนามโดยไม่มีใครเฝ้าดู

เธอขมวดคิ้วทันที เด็กเป็นหวัดง่าย ทำไมไม่มีคนดู?

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ ก็มีอาการไอเล็กน้อยออกมาจากห้อง ตามมาด้วยเสียงของพ่อของเธอทันที “แค๊ก ๆ ไอแบบนี้ตลอดทั้งวัน ไม่รำคาญหรือไง?”

คิ้วของซูจิ่วเย่ว์ขมวดแน่นยิ่งขึ้น เมื่อเจียงชุนสี่เห็นสิ่งนี้ นางรู้ว่าหากนางอยู่ที่นี่อีกต่อไปซูจิ่วเย่ว์จะเสียหน้า ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า: “เจ้าควรเข้าไปก่อนแล้วค่อยมาเจอกันทีหลัง มาคุยกันที่บ้านของข้า แม่ของข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน”

ทุกอย่างเงียบกริบ ก่อนซูจิ่วเย่ว์ตอบรับ “น้องสาว ข้าไม่รบกวนเจ้า”

หลังจากส่งเจียงชุนสี่ออกไปแล้ว น้องชายและน้องสาวของซูจิ่วเย่ว์ก็เห็นเธอและวิ่งเข้าหาเธออย่างมีความสุข จับขาของเธอแล้วร้องเรียกพี่สาวคนโต

ซูจิ่วเย่ว์สัมผัสใบหน้าที่เยือกแข็งของพวกเขาทีละคน และถามด้วยความขมวดคิ้ว “ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง? แม่ป่วยหรือเปล่า?”

หลิวเย่ว์ก็ดูโตขึ้นนิดหน่อย หลังจากพี่สาวแต่งงาน เธอก็เป็นคนช่วยดูแลน้องชายน้องสาวตลอด

เมื่อสองวันที่ผ่านมา แม่ของเธอป่วย พักผ่อนไม่เพียงพอ เพื่อไม่ให้รบกวนแม่ เธอจึงพาน้องชายและน้องสาวออกมาเล่นด้านนอก

เมื่อพี่สาวคนโตถาม เธอจึงอธิบายว่า: "เมื่อสองวันก่อนหิมะตกหนักมาก แม่ก็ป่วยด้วยลมและความหนาวเย็น ข้าทำซุปขิงให้แม่ดื่มด้วย แต่ก็ยังไม่หายดี"

แม้ว่าลมหนาวจะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ ดังนั้นอาการไม่ดีขึ้นหลายวันเช่นนี้จึงอาจทำให้มีปัญหาได้

“ทำไมไม่ให้แม่กินยาล่ะ”

หลิวเย่ว์ส่ายหัว “เราไม่มีเงิน”

เมื่อซูจิ่วเย่ว์กลับมาเมื่อสองเดือนก่อน เธอมอบเงินห้าตำลึงแก่ครอบครัว พูดตามหลักความเป็นจริง เงินห้าตำลึงนี้เพียงพอสำหรับทั้งครอบครัวที่จะมีชีวิตอยู่ได้หนึ่งปีครึ่ง พวกเขาจะไม่มีซื้อยาได้อย่างไร?

ซูจิ่วเย่ว์เต็มไปด้วยความสงสัย และน้องของเธอไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจน เธอจึงตัดสินใจถามด้วยตัวเอง

“ท่านพ่อ! ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้ว”

นางจังกำลังนั่งอยู่บนเตียงและรับคำ เมื่อได้ยินเสียงของเธอ นางก็รีบเอามือซับน้ำตา

แม้แต่ซูต้าหนิวซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ เขาก็หันศีรษะและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้ากลับมาแล้วหรือ”

ซูจิ่วเย่ว์รับคำในคอและวางสิ่งที่เธอนำมาไว้บนโต๊ะ

“แม่สามีของข้าบอกว่าใกล้ถึงตรุษจีนแล้ว ให้ซีหยวนและข้าเอาอาหารมาให้พวกท่าน”