บทที่ 94 กลับบ้านอย่างภาคภูมิ

อู๋ชวนไปด้วย และก็มีความสุขตามปกติหลังจากได้รับเงินมากมาย จึงตัดสินใจซื้อขาหลังของหมูกลับไป

เมื่อวานในที่สุดพี่สะใภ้ก็รมควันเนื้อแขวนไว้บนคานบ้านโดยคิดว่าการมีเนื้อเหล่านี้ไว้ที่บ้านจะทำให้เด็กๆ มีวันปีใหม่ที่ดี

แต่ไม่คิดว่าวันนี้แม่สามีขอให้ส่งของเหล่านี้ไปให้ครอบครัวของพวกนางจริงๆ ลูกสะใภ้ทุกคนมีความสุขมาก

เมื่อเห็นว่าทุกคนมีความสุขหลิววุ่ยฮวาก็ยิ้มและกล่าวเตือนว่า “อยู่บ้านท้องถนนก็โปรดระวังด้วย รีบไปรีบมา สะใภ้คนโตไม่จำเป็นต้องไป ข้างนอกทั้งหนาวและลื่น จะอันตรายถ้าหากเจ้าล้ม ให้เจ้าลูกคนโตข้าไปส่งให้ครอบครัวพ่อแม่ของเจ้าแทนเจ้าดีกว่า”

เฉินจาวตี้ตอนนี้มีครรภ์แล้ว นางยังให้ความสำคัญกับท้องนี้มากด้วย นางใช้มือแตะท้อง ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า "ค่ะ!"

หลิวซุ่ยฮวาจ้องมองไปที่ซูจิ่วเย่ว์อีกครั้ง “จิ่วหยา ให้ซีหยวนกลับไปกับเจ้าด้วยนะ!”

ซู่จิ่วเย่ว์ไม่ได้กลับบ้านเกิดของนเธอมานานกว่าสองเดือนแล้ว และเธอก็คิดถึงญาติ ๆ ของเธอเป็นอย่างมากด้วย

โดยไม่คาดคิด อู๋ซีหยวนที่อยู่ข้างๆ เธอยิ่งตื่นเต้นมาก โดยกระโดดไปมา “เย่เย่เย่! ซีหยวนจะได้เจอเหมาเหมาอีกครั้ง! ซีหยวนกับเหมาเหมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน! ซีหยวนจะไปเอากระสอบทรายไปเล่นกับเหมาเหมา!”

หลิวซุ่ยฮวากังวลว่าเขาจะโวยวายเสียงดังจึงคว้าหูของเขาแล้วกำชับเขา

“เจ้าตามจิ่วหยากลับไปและอย่าสร้างปัญหากับนางไม่เช่นนั้นนางจะไม่ยอมให้พาเจ้าไปที่นั่นอีก! เจ้าได้ยินไหม!”

อู๋ซีหยวนดูเศร้าโศกและไม่ลืมที่จะเถียงกับตัวเองว่า “ข้าไม่อยากสร้างปัญหา ซีหยวนเป็นคนดีมาก ลองถามภรรยาข้าดูสิ ซีหยวนรับฟังนางเสมอ”

ซูจิ่วเย่ว์ก็ปกป้องเขาด้วย “ท่านแม่ เขาค่อนข้างเชื่อฟัง ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”

หลิวซุ่ยฮวาพูดอย่างเย็นชาและปล่อยมือ “เจ้าไม่สร้างปัญหากับภรรยาของเจ้า แต่สร้างปัญหากับแม่ของเจ้าเองตลอดทั้งวัน เจ้าบอกว่าข้าตลอด แต่ข้าคิดว่าเจ้าคือคนลำเอียงที่สุดในครอบครัว!”

อู๋ซีหยวนเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าอกราวกับรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจของตัวเอง จากนั้นจู่ๆ ก็เดินเข้าไปกอดแม่ของเขา “หัวใจของซีหยวนอยู่เคียงข้างท่านแม่เสมอ!”

หลิวซุ่ยยฮวาไม่อยากอิจฉาลูกสะใภ้ของเธอ นางจึงตบหลังเขาสองครั้งแล้วพูดว่า "โอเค โอเค ตอนนี้เจ้าโตแล้ว ยังจะกอดกันอีก หากใครเห็นเข้าพวกเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้”

อู๋ซีหยวนส่ายหัว “ให้พวกเขาหัวเราะไป และพวกเขาก็หัวเราะเยาะข้าทุกวันอยู่แล้ว"

สักพักหนึ่งหลิวซุ่ยฮวาไม่รู้ว่าจะบอกว่าเขาโง่จริงๆ หรือโง่ปลอมๆ เรียกเขาว่าโง่ แต่เขาก็รู้ทุกอย่าง เอาเป็นว่าเขาไม่โง่ เขาโง่แบบน่ารักก็แล้วกัน

“เอาล่ะ เจ้ายังอยากเล่นกับเหมาเหมาอยู่ไม่ใช่เหรอ? ถ้ามันดึกแล้วต้องรีบกลับมา อย่าอยู่เล่นที่นั่นนานเกินไป”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้อู๋ซีหยวนก็ปล่อยมือที่จับมือเธอทันทีและยืนอย่างเชื่อฟังข้างซูจิ่วเย่ว์โบกมือให้หลิวซุ่ยฮวาอย่างจริงจัง “ท่านแม่ ข้าไปก่อน”

เทียนซิ่วเหนียงที่อยู่ด้านข้างหัวเราะออกมาดัง ๆ ทันที “ดูสิใบหน้านี้เปลี่ยนไปเร็วแค่ไหน ตอนไปไม่เต็มใจที่จะห่างกับท่านแม่ แต่เมื่อถึงเวลาเล่นก็เต็มใจที่จะไป”

เมื่อเห็นว่าพี่สะใภ้คนที่สองหัวเราะเยาะเขา อู๋ซีหยวนก็เบะปากด้วยความไม่พอใจ และดึงเสื้อผ้าของซูจิ่วเย่ว์ไปที่มุมเสื้อผ้า “ภรรยาข้า เราควรไปกันได้แล้ว”

หลิวซุ่ยฮวาจัดของให้ลูกสะใภ้สามคนในปริมาณเท่ากัน และขอให้พวกเขาพานำกลับไปที่บ้านเกิด

ซูจิ่วเย่ว์สวมเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม แบกเนื้อและบะหมี่โซบะที่หนักมาก และทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมหยางหลิ่วจึงกลับมาพร้อมเสียงประโคมข่าวดังเมื่อไม่กี่วันก่อน

ใส่เสื้อผ้าไม่ดีกลับบ้าน เช่นไม่ใส่เสื้อผ้าเดินตอนกลางคืน

เธอไม่ได้อยากอวด เธอแค่อยากให้พ่อแม่รู้ว่าเธอมีชีวิตที่ดี บางทีมันอาจจะทำให้พวกเขารู้สึกผิดน้อยลง!

พวกเขาทั้งสองขี่หงหงไปและการเดินทางก็เร็วกว่าครั้งที่แล้วมาก