บทที่ 93 ข้าไม่ต้องการจี้หยกนี้

หลิวซุ่ยฮวากำลังวางรูปปั้นเตาไฟไว้ในห้องครัว เมื่อได้ยินเสียงเร่งรีบของเธอ เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอจึงตอบว่า "ในครัว! เจ้ารีบขนาดนั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"

ซูจิ่วเย่ว์ได้ยินเสียงเธอในครัวจึงเดินตามเธอไปโดยไม่ลืมปิดประตูห้องครัว

แสงสว่างในห้องครัวไม่ดีตั้งแต่แรกและห้องก็มืดลงมากทันทีที่ประตูปิดหลิววุ่ยฮวาถามด้วยความสงสัยว่า "เจ้ากำลังทำอะไร?"

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกประหม่ามาก เธอเหงื่อออกมากในฤดูหนาว เธอหยิบจี้หยกที่อยู่ในฝ่ามือที่กำไว้จนสุด "ท่านแม่ ดูสิ!"

หลิววุ่ยฮวาหรี่ตาเพื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของซูจิ่วเย่ว์อย่างชัดเจนผ่านแสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

“เจ้า! ทำไมสิ่งนี้ถึงได้กลับมา? เจ้าไปพบมันที่ไหน?”

ซู่จิ่วเย่ว์ตกใจไปตลอดทาง เมื่อเห็นว่าเธอได้รับการยืนยันแล้ว เธอจึงหายใจเข้าเฮือกใหญ่สองครั้งแล้วพูดว่า "ข้าเห็นมันที่ทางเข้าหมู่บ้าน ข้าไม่เห็นมันตอนที่ออกไปข้างนอก มันปรากฏขึ้นเมื่อ ข้าเดินกลับมาแล้ว ตอนนั้นที่อยู่รอบตัวไม่มีใครเลย ข้ากลัวมากท่านแม่! คิดว่าจะมีแอบมองเราอยู่บ้างไหมคะ?”

การแสดงออกของหลิววุ่ยฮวาก็หนักแน่นมากเช่นกัน "แน่นอน"

ซูจิ่วเย่ว์ตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น “ท่านแม่ ข้าควรทำอย่างไรดี?”

ท้ายที่สุดหลิววุ่ยฮวาก็สงบลง จับมือของเธอแล้วตบเบา ๆ “ช่วงนี้เจ้าฝันหรือเปล่า?”

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัว “ข้าไม่ได้ฝันเลย”

หลิววุ่ยฮวาโล่งใจเล็กน้อย เนื่องจากลูกสะใภ้ของเธอไม่ได้ฝันสถานการณ์อาจไม่เลวร้ายขนาดนั้น

“ข้าคิดว่าหากอีกฝ่ายต้องการดำเนินการกับเราจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องคืนจี้หยกนี้ ข้าเกรงว่าพวกเขาต้องการใช้เราเป็นเหยื่อล่อเพื่อหลอกล่อจงหยวนและคนอื่น ๆ ออกไป”

ซูจิ่วเย่ว์คิดว่าเธอพูดถูก และศีรษะเล็กๆ ของเธอก็เอียงเล็กน้อย “แต่...แต่เราไม่รู้ว่าจงหยวนอยู่ที่ไหน?”

หลิววุ่ยฮวาลูบผมที่วิ่งหนีแล้วพูดเบา ๆ ว่า "คงเป็นเพราะเราไม่รู้ เราจึงไม่กลัวเงา เราปล่อยให้พวกเขาจ้องมองเรา เราเป็นเพียงคนธรรมดา ๆ เราก็แค่ทำเช่นนี้ต่อไปพวกนั้นอาจหมดความสนใจหลังจากดูไปได้สองสามวัน”

“ท่านแม่....ข้ายังกลัว...มันเป็นความผิดของข้าเอง...” ซูจิ่วเย่ว์ร้องไห้

หลิววุ่ยฮวากอดเธอและตบหลังเธอเบาๆ สองครั้ง “ไม่ต้องกลัว เราเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายนี้แล้ว ไม่มีทางที่จะหนีรอดได้ ใช้ชีวิตตามปกติ แม่จะอยู่เคียงข้างเสมอ!” "

ซู่จิ่วเย่ว์ได้กลิ่นลมหายใจของเธอและรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า "ท่านแม่ ตอนนี้ข้าควรทำอย่างไรกับหยกชิ้นนี้?"

“ยังไงก็ตาม หยกไม่สำคัญสำหรับพวกเขาอีกต่อไป แค่เก็บมันทิ้งไป”

ซูจิ่วเย่ว์มองดูหยกในมือของเธอและโกรธจัด “ไม่ ข้าจะโยนมันไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน ของชิ้นเป็นหายนะ ใครอยากได้ก็เอาไป!”

หลิวซุ่ยฮวายิ้ม สิ่งนี้ไม่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะถือไว้ ส่วนการคืนนั้น...

ไม่ว่าพวกเขาจะได้พบจงหยวนอีกครั้งในชีวิตนี้หรือไม่นั้น ไม่มีใครสามารถก็เดาได้

“เจ้าไม่ต้องการที่จะให้มันกลับ?” เธอพูดติดตลก

ซูจิ่วเย่ว์บ่น "เมื่อข้าเห็นจงหยวนอีกครั้งในอนาคต ข้าจะคว้าหูเขาและจัดการกับเขาอย่างแน่นอน ชายผู้โชคร้ายคนนี้ทำให้ครอบครัวของเราโชคร้ายไปด้วย"

นางมาถึงทางเข้าหมู่บ้านพร้อมจี้หยก ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ ถือจี้หยกไว้ในมือ มองดูอยู่นาน แล้วสูดลมหายใจยาว พนมมือประสานกัน แล้วท่องคาถาไปเล็กน้อย พระพุทธองค์ทรงลืมตาแล้ววางลงใหม่อีกครั้ง

“ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นสมบัติล้ำค่าหรือเปล่า! อย่างไรก็ตาม ข้าไม่อยากเจอเจ้าตอนนี้!”

หลังจากพูดแล้วก็เดินไปที่หมู่บ้านโดยไม่หันกลับมามองอาต้าเฝ้าดูการกระทำของจากระยะไกลและพูดกับผู้คนรอบตัวเขา