บทที่ 92 มาและไปอย่างไร้ร่องรอย

ซูจิ่วเย่ว์ลืมตาขึ้นและเอียงคอด้วยความสนใจที่จะเห็นชะตากรรมของซย่าหมิงอี้และลูกชายของเธอ แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ ทุกอย่างก็มืดลงและมีมือใหญ่มาปิดตาของเธอ

เธอรีบดึงมือออกอย่างรวดเร็ว “เจ้าทำอะไร!”

เสียงที่ดื้อรั้นของอู๋ซีหยวนดังก้องอยู่ใกล้ใบหูของเธอ "เด็กดูไม่ได้!"

ซู่จิ่วเย่ว์: ......

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ดูไม่ได้เช่นกัน!”

“ข้าหลับตาลง!” อู๋ซีหยวนตอบอย่างมั่นใจ

เมื่อเห็นเขาแบบนี้ ซูจิ่วเย่ว์ก็หยุดมองและดึงอู๋ซีหยวนเพื่อออกจากฝูงชน

อู๋ซีหยวนตบหน้าอกของเขาด้วยความกลัว "น่ากลัวมาก หยางหลิ่วดุร้ายมาก!"

เมื่อเห็นเขาพูดถึงหยางหลิ่ว ซูจิ่วเย่ว์ก็เอ่ยถาม

“จะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าจะกลัวอะไร?”

พูดจบก็ปล่อยมือแล้วเดินกลับบ้านก่อน

อู๋ซีหยวนไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เธอถึงโกรธ เขาเกาหลังศีรษะแล้วไล่ตามเธอ

“ภรรยาข้า อย่าทิ้งข้าไป! ซีหยวนไม่ได้เลวร้าย! ซีหยวนน่ารักมาก!”

…....

จริงๆ แล้ว ซูจิ่วเย่ว์หายโกรธนานแล้ว แต่มันก็น่าแปลกใจที่ได้เห็นเขาทำท่าทางโง่ๆ เพื่อทำให้นางมีความสุข

เธอกำลังนั่งอยู่ในสวนกำลังซักเสื้อผ้า ขณะที่อู๋ซีหยวนกำลังเล่นอยู่ และเทีย ซิ่วเหนียงก็กลับมาหลังจากนั้นไม่นาน

ทันทีที่นางเห็นซูจิ่วเย่ว์ เนางก็รีบเดินไปสองก้าว “จิ่วหยา ทำไมเจ้าถึงวิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำข้าตามหาเจ้าไปทุกที่!”

ซูจิ่วเย่ว์ยังคงทำงานไม่หยุด "ข้าเห็นว่าเจ้าดูจริงจัง แต่ข้าทนไม่ไหว ข้าก็เลยกลับมาก่อน"

เทียนซิ่วหเนียงนำกองฟืนมา นั่งลงข้างๆ เธอ แล้วเล่าให้ซูจิ่วเย่ว์ทำหน้าซุบซิบ “จิ่วหยา เจ้าเห็นมันไหมเมื่อกี้นี้?”

"อะไร?"

“หยางหลิ่วให้คนหักขาของซย่าหมิงอี้ และลูกชายของเธอ! ฟ้าหนาวมาก และกระดูกมนุษย์ก็เปราะ เมื่อไม้ล้มลง ก็เกิดรอยแตกและเสียงกรีดร้องก็น่ากลัวมาก...” เทียนซิ่วเหนียง หดคอของเธอและกล่าวว่าทำนองว่าถ่มน้ำลายบนดวงดาว

ซูจิ่วเย่ว์ตัวสั่นด้วยความกลัว "เอาล่ะ พอแล้ว หยุดพูดได้แล้ว มันน่ากลัว"

เมื่อเห็นความขี้ขลาดของเธอเทียนซิ่วเหนียงมีความสุขมากจนหัวเราะและเยาะเย้ยเธอว่า "ดูสิ เจ้าขี้กลัวเหมือนหนูเลย แต่ก็แค่นั้นแหละ

เมื่อข้ากลับมา มันสนุกมากที่ได้เห็นว่าหวังกุ้ยฟัง แม่ลูก ไม่ใช่คนดีจริงๆ! ดูแล้วสะใจมาก! "

ซูจิ่วเย่ว์เห็นด้วยอย่างมาก และมีความสุขที่ได้นินทากับเธอว่า "เฉียน แม่ของเธอก็เหมือนกัน ทำไมต้องทำร้ายผู้หญิงกันด้วย เป็นแบบนี้มาตลอดชีวิต และยังอยากให้ลูกสาวเดินตามเส้นทางเก่าของนางอีก"

แม้ว่าพ่อแม่ของเธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็จะไม่ทุบตีเธอ

“ไม่จริง! เธอยกยอเท้าเหม็นๆ ของผู้ชาย คิดว่าเธอสมควรโดนทุบตี แถมยังจัดแจงการแต่งงานครั้งนี้ให้ลูกสาวด้วย ถ้าเป็นแม่ของข้า ถ้าคนอื่นมาแตะต้องข้า นางคงสู้ตายแน่” !"

เทียนซิ่วเหนียง พูดอย่างภาคภูมิใจมากว่าอารมณ์ของเธอได้รับการเลี้ยงดูจากครอบครัวของเธอ แม้ว่าครอบครัวของเธอจะยากจน แต่พ่อแม่ของเธอก็ยังดีต่อเธอมากไม่เช่นนั้นเธอจะไม่สามารถแต่งงานกับครอบครัวอู๋ได้เธอยังคงคิดถึงครอบครัวและกลับไปหาเป็นครั้งคราว

“ครอบครัวสามีของเราก็ดี ลูกสะใภ้อย่างเราก็เลยสบายไปด้วย” ซูจิ่วเย่ว์ชมเชย

เทียนซิ่วเหนียง ม้วนริมฝีปากของเธอ ไม่เห็นด้วยแต่ไม่ได้ปฏิเสธ