บทที่ 91 กลับบ้านและชำระบัญชี

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ อู๋ซีหยวนก็กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง

เมื่อมองดูสนามหญ้าอีกครั้ง หยางหลิ่วก็ยืนอยู่ในสนามพร้อมกับขนมปังก้อนโต เผชิญหน้ากับพ่อและพี่ชาย ดูเหมือนไก่ที่กำลังต่อสู้กันไม่มีใบหน้าที่ขี้อายให้เห็น

ดูเหมือนว่าเธอที่สดใสมากนั้นเป็นของจริง และภาพที่เขาเห็นเมื่อครู่นี้เป็นเพียงความฝัน

ศีรษะเล็กๆ ของเขาเอียงไปข้างหนึ่งเล็กน้อย สับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อกี้นี้?

“ข้าไม่เป็นไร พวกเขาจะสู้ไหม?” อู๋ซีหยวนถาม

ซูจิ่วเย่ว์เอนตัวไปใกล้หูของเขา ใช้มือข้างหนึ่งปิดริมฝีปากของเธอ และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ถ้าเจ้าสู้ไม่ได้ หัวหน้าหมู่บ้านก็จะมาที่นี่"

ทันทีที่คำพูดตกไปก็ได้ยินเสียงดัง “พวกเขาทำอะไรอีก!”

อู๋ซีหยวนอ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ปิดปากอย่างรวดเร็ว แล้วขยับเข้าไปใกล้ซูจิ่วเย่ว์และกระซิบที่ข้างหู “ภรรยาข้า เจ้าสุดยอดมาก! เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะมา”

ซูจิ่วเย่ว์มองดูคนโง่ตัวน้อยด้วยสีหน้าชื่นชมด้วยรอยยิ้ม และส่ายหัวอย่างไร้คำพูด "นั่นเพราะว่าข้าเห็นคนไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อเรื่องนี้น่ะสิ!"

อู๋ซีหยวน พยักหน้าแสดงว่าเขาเข้าใจ แต่พูดว่า: "นั่นทรงพลังมากเช่นกัน ข้าไม่เห็นด้วยซ้ำ!"

ซูจิ่วเย่ว์พูดกับอู๋ซีหยวนเพียงไม่กี่คำ และพี่สะใภ้คนที่สองที่เธอไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน

เธอมองไปรอบ ๆ เพียงเพื่อตระหนักว่าพี่สะใภ้คนที่สองคงยัดตัวเข้าไปแถวหน้าในสักที่

เดิมทีหยางต้าหลี่เป็นคนอารมณ์รุนแรง ผู้หญิงคนไหนในครอบครัวที่ไม่เคยถูกเขาทุบตี? แต่ลูกสาวที่เดิมทียอมจำนนกลับหันหลังให้กับฟ้าและต้องการตัดสัมพันธ์

ปล่อยให้เขาเสียหน้าต่อหน้าทุกคนเขาจะทนได้อย่างไร?

แต่คู่ต่อสู้มีคนจำนวนมาก เขากังวลว่าเจ้าสารเลวตัวน้อยจะไม่สนใจความรู้สึกของพ่อและลูกสาวจริงๆ และปล่อยให้พวกเขาโจมตี มันจะไม่น่าอายไปกว่านี้อีกเหรอถ้าเอาชนะเขาไม่ได้?

อยู่มาวันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านก็เข้ามาให้ขั้นตอนนี้แก่เขาจึงรีบวิ่งไปบ่นไปอีกครั้ง

“พี่ฟู่กุ้ย ดูสาวที่ตายแล้วของครอบครัวข้าสิ นางต้องการตัดสัมพันธ์กับเราจริงๆ! ข้าให้กำเนิดนางและเลี้ยงดูนาง นางปฏิบัติต่อข้าแบบนี้อย่างนั้นเหรอ!”

หยางฟู่กุ้ย ยังคิดถึงคำสอนโบราณที่ว่าไม่มีพ่อแม่ที่ผิดในโลกนี้ แม้ว่าหยางต้าหลี่จะรู้สึกว่าบางครั้งเขาก็ตีลูกสาวของเขาแรงเกินไป แค่ตีลูกคร้งสองครั้งจะเป็นอะไรไป? พ่อแม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย ทำไมพวกเขาจะทุบตีนางไม่ได้! ยังต้องการตัดคขาดกัน? ทำไมไม่ไปอยู่บนฟ้าสะเลย!

“หยางหลิ่ว! สิ่งที่พ่อพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?” หยางฟู่กุ้ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

หยางหลิ่วเคยกลัวเขามาก แต่ตอนนี้เธอคุ้นเคยกับพฤติกรรมของอาจารย์ชุยแล้ว และการกระทำสองอย่างของหัวหน้าหมู่บ้านเพียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถยับยั้งเธอได้

เธอนั่งลงบนกิ่งไม้อีกครั้ง เอื้อมมือไปจับปิ่นปักผมบนศีรษะ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “จริงอยู่ ข้าให้เงินพวกเขาทั้งหมดยี่สิบสองตำลึง เพื่อไถ่ตัวข้าเอง หรือควรจะเป็นอย่างนั้นไหม? ข้าไม่มีอะไรจะขอนอกจากว่าข้าจะไม่ติดต่อกับพวกเขาอีกในอนาคต”

หยางฟู่กุ้ยขมวดคิ้ว และเห็นเธอนั่งคุยเสมอกับเขา เขารู้สึกว่าอำนาจของเขาทำให้มันลดน้อยลงไป "คุกเข่าลง!"

หยางหลิ่วยังคงนิ่งเฉย “อย่าใช้วิธีของท่านเพื่อกดขี่ข้า ข้าไม่ได้มาจากหมู่บ้านนี้หรือจากตระกูลหยาง ท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้า”

“คิดว่าปีกของเจ้าแข็งกล้าแล้วหรือ! แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะมีชีวิตที่ดี แต่เจ้าก็มีเลือดของตระกูลหยางของเราไหลอยู่ในร่างกายของเจ้าด้วย! เจ้าต้องไม่ลืมรากเหง้าของตนเอง!”

หยางหลิ่วหัวเราะเบา ๆ มองดูพวกเขาแล้วถามว่า "ลืมต้นกำเนิดแล้ว ท่านรู้ไหมว่าต้นกำเนิดคืออะไร? ท่านอยู่ที่ไหนตอนที่ข้าถูกทุบตีและฟกช้ำ? ท่านอยู่ที่ไหนเมื่อข้าถูกบังคับให้แต่งงานกับซย่าหมิงอี้"

“บางทีในสายตาพวกท่าน ข้าหยางหลิ่ว มีชีวิตที่ต่ำต้อย และคงจะดีถ้าข้าสามารถให้เงินท่านเป็นการแลกเปลี่ยนได้! แต่วันนี้ข้าอยากจะแสดงให้ท่านเห็นว่า ข้าหยางหลิ่ว จะพรากจากสายเลือดแย่นี้ได้อย่างไร? ถึงจะทำให้ชีวิตดีขึ้นเท่านั้น!”