บทที่ 150 ในสายตาของคนรักย่อมงดงามเสมอ

เขารีบวางถ้วยน้ำชาในมือลง และลุกขึ้นทันที โค้งคำนับชายชราที่อยู่ตรงหน้า “เคารพท่านอาจารย์ขง”

หลายปีที่ผ่านมานี้งลี่ซิงได้พบเจอกับผู้คนนับไม่ถ้วน แวบแรกที่เขาเห็นอู๋ซีหยวน เขาก็มีความคิดที่อยู่ในใจของเขาแล้ว

ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะเป็นมารยาท หรือรูปลักษณ์ล้วนครบเครื่อง มอบแวบแรกก็รู้ว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและมีความคิดของตัวเอง

ดูแล้วไม่เหมือนคนที่จะใช้เส้นสายหรือทางลัด? หรือว่าเป็นความปรารถนาของแม่ทัพใหญ่ซูที่จะแนะนำคนที่มีความสามารถเช่นนี้ให้กับเขา?

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ยื่นมือออกไปพยุงเขา “ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถอะ”

เขานั่งลงตรงข้างอู๋ซีหยวน จากนั้นชี้ไปที่ที่นั่งข้างๆ แล้วพูดว่า “นั่งลงแล้วคุยกัน”

อู๋ซีหยวนนั่งลงอย่างสุภาพ ก็ได้ยินขงลี่ซิงถามอีกครั้งว่า “เจ้าชื่ออะไร? มาจากที่ใด?”

“ข้าน้อยชื่ออู๋ซีหยวน อาจารย์ที่โรงเรียนเป็นคนตั้งชื่อให้ ข้ามาจากเมืองหนิวโถ่ว”

“เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับแม่ทัพใหญ่ซู?” ขงลี่ซิงถามอีกครั้ง

“ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ภรรยาของข้าเป็นมิตรของคุณหนูซู คุณหนูซูจึงไปขอร้องแม่ทัพใหญ่ซูให้ช่วยแนะนำข้าให้ท่าน” ท่าทีของสุภาพมาก ดูเหมือนเขาไม่ได้ต้องการให้ตอบแทนอะไร

ใช้ความสัมพันธ์ของผู้หญิง? ขงลี่ซิงขมวดคิ้วอีกครั้ง

“ข้าเคยได้ยินแม่ทัพใหญ่ซูเอ่ยถึงเจ้า ได้ยินมาว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บที่สมอง? ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง?”

อู๋ซีหยวนโค้งคำนับอีกครั้ง “ขอบคุณท่านอาจารย์ขงที่เป็นห่วง ตอนนี้ข้าน้อยอาการดีขึ้นมากแล้ว”

ขงลี่ซิงตอบกลับอืม “ตั้งแต่เจ้าฟื้นตัวจนถึงการสอบราชการผ่านไปเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น แต่เจ้ายังสามารถสอบผ่านได้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนที่มีความสามารถ ช่างเถอะ ในเมื่อข้าได้รับปากแม่ทัพใหญ่ซูแล้ว！ก็จะไม่ทำให้เจ้าต้องอึดอัดใจกับเรื่องนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าเก็บข้าวของ แล้วไปเรียนที่วิทยาลัยเฮ่าหยวนเถอะ！”

วิทยาลัยเฮ่าหยวนเป็นวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในภาคเหนือ ชาติที่แล้วเขาไม่มีโอกาสไปเรียนที่นั่น แต่ว่า เพื่อนร่วมงานของเขาหลายคนจบมาจากวิทยาลัยเฮ่าหยวน

ในราชสำนัก เพื่อนร่วมชั้นเรียนคือกุญแจสำคัญ หลายคนพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถเข้าไปอยู่ในแวดวงของพวกเขาได้

เมื่อได้ยินคำพูดของขงลี่ซิง อู๋ซีหยวนก็ดีใจขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว โค้งคำนับให้เขา “ท่านอาจารย์ โปรดรับการคำนับจากศิษย์ด้วย”

ขงลี่ซิงนั่งนิ่งเฉยอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้ขยับไปไหน จนกระทั่งอู๋ซีหยวนโค้งคำนับเสร็จเรียบร้อย เขาจึงลูบหนวดเคราที่คาง แล้วพูดว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์ของข้าแล้ว กฎพวกนี้เจ้าจำเป็นต้องรู้”

ขณะที่เขาพูดเขาก็มองขงเฉินที่อยู่ข้างๆ ขงเฉินรีบมอบหนังสือที่ถืออยู่ในมือให้เขาทันที

ขงลี่ซิงหยิบมาแล้วส่งต่อให้อู๋ซีหยวน “หนังสือเล่มนี้คือกฎและจรรยาบรรณสำหรับศิษย์ของข้า เจ้าตั้งใจเรียนรู้ หากเจ้าฝ่าฝืนกฎใดๆ ก็อย่าได้โทษว่าข้าโหดเหี้ยมเลย！”

อู๋ซีหยวนรับหนังสือมา แล้วตอบรับด้วยความเคารพ ด้วยท่าทีที่ถ่อมตัวมาก

สีหน้าของขงลี่ซิงดูดีขึ้นมาก “เอาล่ะ วันนี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ดังนั้นพักผ่อนที่นี่ก่อน ประเดี๋ยวข้าจะให้คนนำอาหารมาให้เจ้า”

เขามาอย่างเร่งรีบ และจากไปอย่างเร่งรีบ หลังจากพูดจบก็ยืนขึ้นและจากไป

อู๋ซีหยวนไปส่งเขาที่หน้าประตู จนกระทั่งเขาจากไปไกลแล้ว เขาจึงก้มมองหนังสือที่อยู่ในมือ

เขาตบมันเบาๆ แล้ววางหนังสือไว้ข้างๆ หยิบถ้วยน้ำชาอุ่นๆขึ้นมาแล้วยกดื่มรวดเดียว

หลังจากที่อู๋ซีหยวนทานอาหารกลางวันแล้ว เขาก็ได้กล่าวคำอำลากับขงลี่ซิง

ตอนนี้ข้างนอกฝนก็หยุดตกแล้ว ขงลี่ซิงจึงไม่ได้รั้งเขาให้อยู่ต่อ

เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งติดตัวและขึ้นรถลากวัวกลับบ้านเกิด ในเวลานี้ซูจิ่วเย่ว์รอเขาอยู่ที่บ้านมานานแล้ว