บทที่ 151 มีคนอยู่ในกองฟาง

จู่ๆ ซูจิ่วเย่ว์ก็รู้สึกใจอ่อนลงมาก ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ทั้งสองคนใช้เวลาร่วมกันตลอดทั้งวันทั้งคืน

เธอยังกังวลอะไรอีก? เธอควรเข้าใจกันได้แล้ว

เธอเงยหน้าขึ้นและสบตากับอู๋ซีหยวนด้วยสายตาจริงจัง ซึ่งทำให้เธอไม่สงสัยเลยว่าเขาปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธออย่างแน่นอน

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล การสอบมีความสำคัญ การสอบของทางการจะมีขึ้นในอีกสองเดือน ดังนั้นจะไม่ทำให้เจ้าล่าช้าเพราะเรื่องนี้”

อู๋ซีหยวนขมวดคิ้ว “ไม่ล่าช้า”

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา ซูจิ่วเย่ว์ก็ยิ้มขึ้นทันที “ข้าไม่สามารถวิ่งได้ ทำให้ต้องเจ้าเป็นห่วงขนาดนี้ใช่ไหม?"

อู๋ซีหยวนบีบมือของเธอแน่น “ข้าเป็นห่วงอยู่แล้ว มีภรรยาที่สวยงามเช่นนี้ ข้าไม่มีแม้แต่ยศอะไรด้วยซ้ำ แล้วถ้าวันหนึ่งเจ้าไม่ต้องการข้าล่ะ ข้าจะทำอย่างไร?”

ราวกับว่าทุกอย่างกลับกัน เดิมทีมันเป็นกังวลที่ใหญ่ที่สุดของซูจิ่วเย่ว์ แต่เมื่อออกมาจากปากของอู๋ซีหยวนนั้นค่อนข้างน่าแปลกใจ

“เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร!” ซูจิ่วเย่ว์จ้องมองทางเขา

อู๋ซีหยวน หัวเราะ “ข้าจะบอกความจริง ตอนนั้นข้าโง่มาก โชคดีที่ท่านแม่มีความคิดและจัดการเรื่องหมั้นให้ข้า ไม่อย่างนั้น ข้าไม่รู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหนจึงจะแต่งงานกับเจ้าได้!"

ซูจิ่วเย่ว์รู้ว่าเขาล้อเล่น แต่เธอยังคงหน้าแดง

“ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว! เจ้าหิวไหม? ข้าจะไปหุงข้าวให้”

อู๋ซีหยวนคว้าเธอแล้วพูดว่า “ไม่ต้องลำบากหรอก วันนี้ข้ากินข้าวแล้วถึงได้กลับมา”

ซูจิ่วเย่ว์หันกลับมาแล้วพูดว่า “กินข้าวแล้วหรือ?”

“อืม ท่านอาจารย์ฝากอาหารไว้ให้”

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ท่านอาจารย์ค่อนข้างใจดี และพยายามไม่ให้เหล่าบัณฑิตหิวโหย”

อู๋ซีหยวนเอ่ยปาก “จิ่วเย่ว์ พรุ่งนี้ข้าต้องไปศึกษา.....”

“หืม? ไปเมืองหยงโจว?”

“ถูกต้อง อาจารย์ขอให้ข้าไปที่สำนักฮ่าวหยวน” อู๋ซีหยวนตอบ

“เจ้าจะไปพรุ่งนี้เหรอ? ต้องรีบขนาดนั้นเลยหรือ?”

“ใช่ เจ้าไปนอนได้แล้ว ข้าจะไปเก็บเสื้อผ้า”

ซูจิ่วเย่ว์ขัดจังหวะเขา “เจ้ารู้ได้ยังไงว่ามีอะไรที่ต้องเตรียม ข้าจะช่วยเจ้าจัดเสื้อผ้าเอง เจ้าไปอาบน้ำอุ่นสักหน่อยเถอะ!”

วันรุ่งขึ้นตอนรุ่งสาง เสียงไก่ก็ขันที่ด้านนอกอู๋ซีหยวนลุกขึ้น

เขากลัวที่จะรบกวนซูจิ่วเย่ว์ เขาจึงค่อยๆ ลงจากคัง แล้วก้มลงเพื่อช่วยห่มผ้าให้เธอ

เมื่อมองดูใบหน้าอันแสนหวานของเธอที่กำลังหลับใหล ข้าก็อยากจะหอมแก้มเธอ แต่กลัวว่าจะเป็นการปลุกเธอจึงต้องอดใจไว้

ในที่สุดเขาก็ทิ้งจดหมายไว้บนโต๊ะและออกไปพร้อมกับห่อผ้าเล็กๆ ที่ภรรยาจัดให้เขาเมื่อคืนนี้

ตารางเวลาของซูจิ่วเย่ว์เที่ยงตรงมาก เธอตื่นขึ้นมาหลังจากไก่ขันสามครั้ง ทันทีที่เธอลืมตา เธอก็พบว่าไม่มีร่องรอยของคนที่อยู่ข้างๆ เลย เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบลุกขึ้นนั่งและออกไปข้างนอกก่อนจะตะโกนเรียก “ซีหยวน! ซีหยวน!”

อู๋ซีหยวนจากไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครตอบกลับมา

เธอลุกขึ้นจากคังอีกครั้งและรีบวิ่งไปที่สนามหน้าบ้านแล้วตะโกนเรียกสองครั้ง แต่กลับไม่มีใครตอบกลับมา

เมื่อกลับมาถึงห้องอีกครั้ง เธอเห็นจดหมายวางอยู่บนโต๊ะ

เธอหยิบมันขึ้นมาและเห็นว่าซีหยวนทิ้งมันไว้ให้เธอจริงๆ

เธอรู้คำต่างๆไม่มากพอ แต่เธอสามารถเดาคร่าวๆ ได้

ความหมายโดยรวมของจดหมายคือเขากำลังจะไปเรียนและขอให้เธอกลับไปที่หมู่บ้านเซี่ยหยาง ตอนนี้เธออยู่คนเดียวในเมือง เขาไม่วางใจจริงๆ

เดิมทีซูจิ่วเย่ว์มาที่นี่เพื่อติดตามอู๋ซีหยวน แต่ตอนนี้เขาไปแล้ว เธอจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว?