บทที่ 18 เล่มเดียว

แม้ว่าร้านอาหารจะเล็ก แต่ค้าขายดีมาก

เก้าอี้เสลี่ยงขนาดเล็กจอดอยู่ที่ประตูและผ้าม่านสีน้ำเงินห้อยลงมาอย่างเรียบร้อยแม้ว่าจะไม่จัดว่าใหญ่โตแต่ใครก็ตามที่มีเก้าอี้เสลี่ยงมาทานอาหารเย็นที่นี่ได้อย่างไร?

ซูจิ่วเย่ว์อยู่บนหลังของอู๋ซีหยวนมองไปที่เกี้ยวด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเขาถูกพาเข้าไปในร้านอาหาร

ร้านอาหารที่นั่งเต็มหมด ยกเว้นโต๊ะริมหน้าต่างที่ว่าง

ที่โต๊ะนั้นมีเจ้านายและคนรับใช้เพียง 2 คน ชายมีหนวดเครา สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ หน้าตาหล่อเหลา นั่งอยู่บนเก้าอี้

ตอนนี้ซูจิ่วเย่ว์เดินไม่ค่อยสะดวก และนางไม่สามารถขึ้นไปชั้นสองได้ ดังนั้นหลิวซุ่ยฮวาจึงเดินไปและถามว่า "พี่ชาย ตรงนี้มีใครนั่งไหม? ลูกสะใภ้ของข้าเจ็บเท้า ข้าขอนั่งด้วยได้ไหม?”

แม้ว่าใบหน้าของชายคนนั้นจะดูจริงจัง แต่เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นหลิวซุ่ยฮวาก็โบกมือให้อู๋ซีหยวน ส่งสัญญาณให้เขาอุ้มซูจิ่วเย่ว์ไว้

หลังจากที่ทั้งสามคนนั่งลงแล้ว อู๋ซีหยวนก็หยิบหนังสือล้ำค่าของเขาออกมาจากอกอีกครั้ง เขาเปิดไปมาไม่ได้อ่านอย่างจริงจัง เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่

ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองดูคนทั้งสามคนอย่างไม่ตั้งใจ และเมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับหนังสือ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“นี่เด็กน้อย เจ้าได้หนังสือเล่มนี้มาจากไหน?”

เมื่อเห็นว่ามีคนถามเกี่ยวกับหนังสือของเขา อู๋ซีหยวนก็ถือหนังสือไว้แนบอกทันที "นี่คือหนังสือของข้า ! ภรรยาของข้าซื้อให้ข้า !"

ชายคนนั้นยังสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติในตัวเขา และเสียงของเขาก็เบาลงเล็กน้อย "ขอข้าอ่านหน่อยได้ไหม?"

อู๋ซีหยวนยังคงไม่เต็มใจ หลิวซิ่วฮวาเห็นว่าไหน ๆ เขาก็ตกลงให้ร่วมโต๊ะแล้ว เขาต้องการอ่านหนังสือนี้ก็ไม่ควรตระหนี่

เมื่อมองไปที่ชายผู้นี้ เขาดูไม่ใช่คนธรรมดา และเขาจะไม่ฉกหนังสือเก่า ๆ เล่มเล็ก ๆ นี้ให้เป็นที่สนใจตอนกลางวันหรอก

นางจึงดึงอู๋ซีหยวนมาคุยกับเขา และก็ตกลงให้ชายคนนั้นอ่านหนังสือของเขา

หวงฮู่เซิงหยิบหนังสืออย่างระมัดระวังราวกับว่าเขากำลังดูบางสิ่งที่เปราะบาง

เขาถือหนังสือและอ่านไปสองสามหน้า ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนรนและตื่นตระหนกมากขึ้น เขาใช้เวลานานกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ และเขาพูดกับหลิวซุ่ยฮวาว่า "พี่สาว ขายหนังสือเล่มนี้ให้ข้าได้ไหม ?"

หลิวซซุ่ยฮวาไม่ใช่คนไร้เดียงสา เห็นเขาเป็นเช่นนี้ นางรู้ว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ธรรมดา ดังนั้นนางจึงมีความกังวลอยู่ในใจ

"หนังสือเล่มนี้ลูกสะไภ้ของข้าให้มา จะให้เจ้าง่าย ๆ ได้อย่างไร?"

น่าเสียดายที่หวงฮู่เซิงเห็นผู้หญิงในหมู่บ้านเป็นคนโง่

เขาถอนหายใจ และลดเสียงลง พร้อมกับพูดอย่างจริงใจว่า "พี่สาว ข้าให้ราคาหนังสือเล่มนี้หนึ่งร้อยตำลึง จะขายไหม? "

ดวงตาของหลิวซุ่ยฮวาเบิกกว้าง นางตกใจจนตาค้าง

หนึ่งร้อยตำลึง? ! นางไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!

แค่หนังสือบาง ๆ เก่า ๆ นี่นะ ? มีค่ามากกว่าเห็ดหลินจือจริง ๆ หรือ ?

ซูจิ่วเย่ว์ประหลาดใจไม่น้อยไปกว่าแม่ของนาง นางซื้อหนังสือเล่มนี้มาในราคาแปดหรียญ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา ราคาของหนังสือเล่มนี้ก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว?

ไม่น่าแปลกใจที่ผู้คนมักจะบอกว่าหนังสือคือสมบัติอันล้ำค่า และนางได้มาอย่างง่าย ๆ

หากเป็นของธรรมดา บางทีหลิวซุ่ยฮวาอาจจะขายไปแล้ว

แต่หนังสือเล่มนี้... ในเมื่อมูลค่าสูงมาก อู๋ซีหยวนจึงไม่ควรเก็บไว้ ?

ไม่เพียงแต่หลิวซุ่ยฮวาเท่านั้นที่คิดเช่นนั้น ซูจิ่วเย่ว์ก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน

แม่สามีและลูกสะใภ้สบตากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร