บทที่ 19 ขาดตัวยาไปหนึ่งอย่าง

หวงฮู่เซิงเฝ้าดูปฏิกริยาของหนุ่มสาว เขาหวนคิดถึงภรรยาและลูก ๆ ของเขาที่อยู่ห่างไกล เขาพูดกับหลิวซุ่ยฮวาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า "พี่สาว ช่างโชคดีเสียจริง"

ไม่มีอะไรมีความสุขมากไปกว่าบ้านที่สงบสุข

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและเข้าไปในห้องโถง

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวซุ่ยฮวาก็รีบลากอู๋ซีหยวนตามไป ซูจิ่วเย่ว์ที่ยืนอยู่ข้างนอกไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้นาน นางกังวลว่าหมอหลวงคนนี้จะรักษาอู๋ซีหยวนได้จริงหรือ?

หวงฮู่เซิงจับชีพจรของอู๋ซีหยวนเป็นเวลานาน และมองเข้าไปในดวงตาของอู๋ซีหยวน แต่เขายังยื่นมือออกไปแตะด้านหลังศีรษะของอู๋ซีหยวน และถามถึงอาการปวดอย่างละเอียด?

หลิวซุ่ยฮวาแทบรอไม่ไหวจึงถามขึ้นว่า "เป็นอย่างไรบ้าง? อาการลูกชายข้ารักษาได้หรือไม่?"

หวงฮู่เซิงไม่ได้ตอบว่าได้หรือไม่ได้ เขายื่นมือไปลูบเคราและถามนางว่า "เจ้าเคยจะรักษาที่อื่นไหม?"

หลิวซุ่ยฮวาไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่นางพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา "ข้าเคยไปหาหมอซุนที่อยู่ในเมืองหลวงมาก่อน และข้าคิดว่าก่อนหน้าลูกชายของข้าอาการดีขึ้น วันนี้ข้าเลยไปรับยาเพิ่ม ”

เมื่อพูดถึงเรื่องยา นางกังวลทันที "ว่าแต่ลูกข้าเป็นอะไรไป?"

เมื่อเห็นว่านางกำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ หวงฮู่เซิงจึงรีบปลอบโยนนาง "พี่สาว อย่ากังวลเลย ลูกชายของเจ้าสบายดี เจ้าช่วยนำยาที่กินมาให้ข้าดูหน่อย?"

หลิวซุ่ยฮวารีบถอดตระกร้าออกจากหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหยิบซองยาออกมา นางเปิดถุงกระดาษ และวางมันไว้บนโต๊ะของหวงฮู่เซิงด้วยสองมือ

"เชิญดูได้"

หวงฮู่เซิงมองไปที่ยาพร้อมกับหยิบสมุนไพร จากนั้นเขาบีบยาสมุนไพรชิ้นหนึ่งแล้วดมเบา ๆ และใส่กลับเข้าไปในถุงกระดาษ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "หมอคนนี้ค่อนข้างมีความสามารถ แต่ใบสั่งยานี้ยังขาดสมุนไพรบางอย่างอยู่"

หลังจากพูดจบ สายตาของแม่และลูกมองไปเขา จากนั้นเขายื่นกล่องยาให้กับคนรับใช้ จากนั้นถามหลิวซุ่ยฮวาว่า "ใบสั่งยาอยู่ไหน"

หลิวซุ่ยฮวารีบหยิบใบสั่งยาออกมาจากกระเป๋าแขนเสื้อของนางและวางไว้ตรงหน้าเขา

"ใบสั่งยาอยู่ที่นี่! ดูสิ"

หวงฮู่เซิงมองไปที่ใบสั่งยา จากนั้นเขาพบว่ามันคล้ายกับซองยาที่เขาอ่านเมื่อกี้ ดังนั้นเขาจึงส่งสัญญาณให้คนรับใช้ของเขาฝนหมึกให้เขา และเขียนชื่อสมุนไพรเพิ่ม

หลิวซุ่ยฮวาอ่านไม่ออก ดังนั้นเขาจึงส่งใบสั่งยาให้คนรับใช้โดยตรง และพูดพร้อมว่า "พี่สาว เจ้าเอาใบสั่งยานี้ให้ไป๋ชู่ ข้าให้เขาไปสั่งให้"

หลิวซุ่ยฮวาหยิบยาสิบห่อออกมาจากตะกร้าและคนรับใช้ก็หยิบมันอย่างรวดเร็ว หวงฮู่เซิง พูดอีกครั้งว่า "เอาเข็มเงินให้ข้าก่อน"

หลิวซุ่ยฮวามีความสุขมาก มีหมอไม่กี่คนที่สามารถฝังเข็มและรมยาได้! คราวนี้ลูกคนที่สามของนางต้องหายดี!

หลังจากที่หวงฮู่เซิงฝังเข็มเสร็จเขาก็ทิ้งเข็มทั้งหมด จากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่คนรับใช้ส่งให้เช็ดนิ้วทุกนิ้วให้สะอาด จากนั้นเขาก็พูดว่า "พวกเจ้ากลับได้แล้ว และอย่าลืมมาฝังเข็มให้ครบเจ็ดวัน”

เดิมทีหวงฮู่เซิงจะให้คนรับใช้ขี่รถม้าส่งพวกเขา แต่หลิวซุ่ยฮวาปฏิเสธ เพราะต้นไม้ใหญ่นั้นเป็นที่ดึงดูดความสนใจ และบางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะโดดเด่นเกินไป

ในหมู่บ้าน การมีเกวียนวัวเป็นเรื่องใหญ่ ใครเคยนั่งเกวียนบ้าง แล้วนี่เกวียนม้า ? กลับไปอย่างโอ่อ่า แม้ว่าคนอื่นจะเดาได้ พวกเขารู้ว่าพวกเขาต้องเผชิญหน้าบางอย่างที่ไม่รู้จัก

หากหนึ่งในนั้นเป็นที่รู้จักของคนข้างนอก ครอบครัวของเขาจะไม่มีความสุขในชีวิต

ระหว่างทางกลับหลิวซุ่ยฮวาถามอู๋ซีหยวนว่า "ลูก มีตรงไหนไม่สบายไหม ?"

“ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า?”

“อ่านหนังสือออกไหม ? ”

...