บทที่ 20 รังควานถึงหน้าประตู

เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ที่น่าอายของเขาในตอนนี้ ประกอบกับความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัว หยางหลิวรู้สึกว่าเขาไม่สามารถรั้งไว้ได้ เขาจึงเอามือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างเขินอายและแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก จากนั้นถามขึ้นว่า "คุณผู้หญิง นี่คือ..."

อู๋ซีหยวนตอบคำถามแบบนี้ได้ดีที่สุด "คู่หมั้นของข้า!"

ความสุขและความภาคภูมิใจในคำพูดเหล่านั้นทำให้หยางหลิวรู้สึกสับสน

ตอนที่อู๋ซีหยวนยังสุขภาพเข็งแรง เขาจะไม่เป็นแบบนี้ ทั้งสองเป็นคู่หมั้นกันมาสามปี และเขาไม่เคยแม้แต่จะริเริ่มที่จะพูดคุยกับนาง

หลิวซุ่ยฮวาเข้าใจถึงความลำบากใจของนาง ดังนั้นนางจึงเปลี่ยนเรื่องด้วยรอยยิ้ม "จิ่วหยาพูดถูก สาวน้อย ไม่ง่ายที่คนนอกจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องครอบครัว แต่หลี่เจิ้งแตกต่างออกไป เจ้าลองไปถามเขาดู"

ในตอนนี้เขามัวสนใจแต่หยางหลิวที่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด และเมื่อเห็นพวกเขา

ตอนนี้เขารู้สึกตัวแล้ว เขารู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดก็มีเหตุผลเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อยและขอบคุณซูจิ่วเย่ว์ "พี่สาวของข้าพูดถูก ขอบคุณพี่สาว ข้าจะไปบ้านของลี่เจิ้งทันที"

หลังจากการเผชิญหน้าดังกล่าว ความสนใจของผู้คนจำนวนมากได้รับการเคารพบูชา และมีเพียงอู๋ซีหยวนเท่านั้นที่มีกำลังใจสูง

เขาจับมือของซูจิ่วเย่ว์สะบัดไปมา และพูดอย่างมีความสุขว่า "ข้าใกล้จะถึงบ้านแล้ว! มีอาหารกินแล้ว ! ซีหยวนอยากกินไข่ทอด !! ทอดสองฟอง ! หนึ่งฟองสำหรับซีหยวน! หนึ่งฟองสำหรับลูกสะไภ้!"

เขาตัวสูงใหญ่และเดินเร็ว ทันทีที่เขาจะเร่งฝีเท้า ซูจิ่วเย่ว์ต้องวิ่งเหยาะๆ หลิวชุ่ยฮวาถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

หลิวซุ่ยฮวามองไปที่ร่างของพวกเขาทั้งสองที่ทอดยาวบนเนินเขา ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง

สิ่งที่นางคิดตอนนี้คือโชคดีที่นางไม่ได้แต่งงานกับตระกูลหยาง ในตอนนั้นหยางต้าลี่คนนี้มองแต่เรื่องเงิน และจะมีปัญหามากขึ้นในอนาคต!

ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก สามวันต่อมา ขณะที่คนตระกูลอู๋เพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้านก็ถูกใครบางคนขวางไว้

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้โวยวายและสาปแช่งอยู่นอกลาน "นี่เหล่าอู๋ รังแกเกินไปแล้ว ! แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้แต่งงาน เจ้าก็ไม่อาจรังแกคนอื่นได้ ตอนนี้มีลูกสะใภ้แล้ว ไม่สนใจชีวิตของคนอื่นเลยเหรอ? ฆาตกรคนนี้ มีจิตใจแบบไหนกัน สนับสนุนให้ลูกสะใภ้ของข้าคืนดีกับลูกชายของข้า ข้า…..หวังกุ้ยฟาง ฝากคำพูดไว้ที่นี่ในวันนี้ ถ้าลูกสะใภ้ของข้าไปจริง ๆ ข้ากับคนตระกูลอู๋ไม่จบดีแน่!"

ก่อนที่หลิวซุ่ยฮวาจะวางชามและตะเกียบในมือของนางลง นางก็โดนด่าทอไปต่าง ๆ นานา

นางฟังอยู่นาน ก่อนจะนึกอะไรออก นางต้องเกลี้ยกล่อมให้เขาสงบศึกเหรอ ? นางต้องประณีประนอมถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

ซูจิ่วเย่ว์เข้าใจสถานการณ์ และเมื่อเห็นใบหน้าที่งุนงงของหญิงคนนั้น นางจึงพูดบางอย่างกับนางว่า "แม่ สิ่งที่นางพูด คนที่นางพูดนั้นหมายถึงผู้หญิงที่เราเจอบนเขาเหรอ?"

จู่ๆ หลิวซุ่ยฮวา ก็นึกขึ้นได้ "โอ้ ! หมายถึงเรื่องนี้เอง !"

นางไม่เคยที่จะกลัวสิ่งต่างๆ และนางก็ถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อที่จะรีบออกไปข้างนอก

วันนี้ควรเป็นตาของเทียนซิวเหนียง ที่จะทำความสะอาดหม้อและกระทะ แต่นางโยนชามลงบนเขียงและพูดกับเฉินจาวตี้ว่า "พี่สะใภ้ คนมารังแกถึงหน้าประตู ข้าต้องออกไปดูก่อน จะปล่อยให้แม่โดนรังแกหรือ ! ล้างจานให้ข้าก่อนนะ วันหลังข้าช่วยล้าง !"

เฉินจาวตี้หาเรื่องปฏิเสธ นางคิดว่านางคงช่วยอะไรไม่ได้ สู้ให้คนอื่นทำดีกว่า

ในวินาทีต่อมา เทียนซิวเหนียงก็รีบออกไปอย่างเร่งรีบ