บทที่ 23 บ่อน้ำสองแห่ง

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะออกไป หลิวซุ่ยฮวาจึงตะโกนเรียกเธอ "สะใภ้รอง เจ้าเอามันหวานสองชิ้นออกจากเตาไปด้วย"

ครอบครัวต้าจิ้นมีลูกเยอะ การกินอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย หากไปยืมน้ำบ้านคนอื่น จะไปมือเปล่าตลอดไม่ได้

พี่สะใภ้จางครอบครัวต้าจิ้น พวกเขาดูแลซึ่งกันและกันมาโดยตลอด และก็ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทางเข้าหมู่บ้านฟางไฉ เธอและเฉินจาวตี้รุมด่าหวังกุ้ยฟังสองสามคำ แล้วตักน้ำในโอ่งของเธอแบ่งให้พวกเขา

เมื่อเห็นมันหวานที่เฉินจาวตี้นำมาให้ เธอรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย "พวกเจ้าเกรงใจมากไปแล้ว ไม่ใช่มาขอน้ำเปล่าเหรอ เจ้าเอาอะไรมา รีบเอากลับเถอะ!"

เฉินจาวตี้วางมันหวานลงบนเขียงในบ้านของเธอ และส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ไม่ นี่ท่านแม่ให้ข้าเอามาให้ท่าน ท่านรับไว้เถอะ ไม่งั้นกลับไปท่านแม่ต้องว่าข้าแน่"

พี่สะใภ้จางถึงยอม "ได้ งั้นแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ คราวหน้ามาห้ามเอาของมาแล้ว เดี๋ยวสักหน่อยข้าจะให้ต้าจิ้นไปตักน้ำกลับมา"

เฉินจาวตี้ขอบคุณเธอและถือถังน้ำกลับบ้าน”

แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องที่เฉินจาวตี้ไปยืมน้ำที่บ้านของหยางต้าจิ้น และในเพียงพริบตาเรื่องก็ไปถึงหูของหวังกุ้ยฟัง

เมื่อหยางต้าจิ้นไปตักน้ำ เขาก็ถูกหวังกุ้ยฟังขวางเอาไว้เช่นกัน

หยางต้าจิ้งด่าพึมพำกลับมา ครั้งนี้ทําให้ครอบครัวอู๋โกรธอย่างถึงที่สุด

อู๋ฉ่วนไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหยางฟู่กุ้ยด้วยตัวเอง

หยางฟู่กุ้ยกำลังนั่งอยู่บนแผ่นหินสีเขียวของสวนและสูบบุหรี่กล้องยาว หลังของเขาค่อมมาก ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยควันที่เขาพ่นออกมา เขาไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คิ้วของเขาขมวด ถักพันเป็นวง

ทันทีที่อู๋ฉ่วนเข้าประตูมา ก็เรียกเขาว่า "พี่ฟู่กุ้ย"

หยางฟู่กุ้ยอายุมากกว่าเขาหกปี ตอนเด็กๆมักจะพาพวกเขาลงแม่น้ำจับปลา ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ค่อนข้างดี

เมื่อเรียกหยางฟู่กุ้ยขึ้น เขาก็ได้สติขึ้นมาและหันไปมองทันที"อู๋ฉ่วน? เจ้ามาที่นี่ทำไม? ที่บ้านไม่มีน้ำแล้วเหรอ? บ้านข้ายังมีน้ำอยู่ เจ้าถือถังหนึ่งกลับไปสิ "

อู๋ชวนส่ายหัว ใบหน้าดำคล้ำของเขาจริงจังมาก "พี่ฟุกุย มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อกี้เราไปบ้านของดาจินข้างๆ เพื่อขอยืมอ่างน้ำ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าตอนที่ต้าจินเข้าไปถือน้ำ เขาถูกนางหวังขวางไว้ ทำแบบนี้ได้ยังไง?! เราไม่สามารถปล่อยให้เธอควบคุมทั้งหมู่บ้านด้วยยาเบื่อหนูเพียงซองเดียว ใช่ไหม?”

หยางฟู่กุ้ยจุดบุหรี่อีกสองมวนแล้วพยักหน้า "นี่มันมากเกินไปจริงๆ แต่ในหมู่บ้านของเรามีบ่อน้ำเพียงแห่งเดียว เราปล่อยให้นางทำลายบ่อน้ำนี้ไม่ได้ ไปห้าไมล์เพื่อไปตักน้ำจากหมู่บ้านถัดไปกันไหม?"

หยางฟู่กุ้ยถอนหายใจอย่างหนักและตัดสินในใจของเขา

ไม่ว่าจะต่อหน้าผู้คนหรือลับตาคนหวังกุ้ยฟังคนนี้ต้องถูกไล่ออกไป และผู้หญิงบ้าๆคนนี้ที่กล้าคิดวางยาพิษในบ่อน้ำ

คราวนี้ทุกคนรู้แล้ว ถ้าครั้งหน้ามันมาทำลับๆล่อๆล่ะ? จะไม่ใช่ปล่อยให้ตายกันทั้งหมู่บ้านเหรอ?

ทั้งสองปรึกษาหารือกันและตัดสินใจให้ผู้ชายทั้งสองครอบครัวสลับกันเฝ้ายามที่นั้น และเมื่อพวกเขาออกไป ก็จะลงมือไปแย่งยาพิษ

.

ซู่จิ่วเย่ว์จูงมืออู๋ซีหยวนเดินออกจากภูเขาพร้อมแบกตะกร้าใบเล็กบนหลัง ท่อนไม้ในมือเธอผลักพงหญ้าสูงออกและถามเขาว่า "ในหมู่บ้านมีบ่อน้ำเพียงบ่อเดียวเหรอ?"

ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านซูเจียของพวกเขา มีบ่อน้ำอยู่สองแห่ง

แม้ว่าอู๋ซีหยวนจะโง่ไปหน่อย แต่ก็แค่จิตใจยังเป็นเด็ก ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย

เขาเอื้อมมือไปจับที่ด้านหลังศีรษะ "เหมือนจะมี แต่ก่อนอยู่ในสวนของท่านปู่ แต่บ่อน้ำตรงนั้นแห้งไปนานแล้ว"

คนตระกูลอู๋ไม่เคยพูดถึงเรื่องปู่ของอู๋ซีหยวน และซูจิ่วเย่ว์ก็ยิ่งไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“สวนของปู่อยู่ที่ไหน เจ้ารู้ไหม?”

อู๋ซีหยวนพยักหน้า “ข้ารู้”

พูดพลางมองเธออีก "เจ้าอยากไปดูไหม?"