บทที่ 24 บ่อน้ำแห้งมีน้ำไหลออกมา

หลิวซุ่ยฮวาทำเสื้อคลุมเกือบเสร็จแล้ว เสื้อคลุมยาวลายดอกสีน้ำตาลแดงกับกางเกงผ้าฝ้ายเนื้อหนาสีเทาเข้มสีของโปรดของเด็กสาวตัวน้อย เธอกำลังเย็บชายกระโปรงเมื่อเธอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างนอก จึงหยุดงานในมือของเธอ ใช้ปิ่นม้วนผม และเงยหน้าขึ้นมอง

ทั้งสองก็เข้ามาในเวลานี้พอดี และซูจิ่วเย่ว์บอกอย่างตื่นเต้นว่า "ท่านแม่คะ มีน้ำอยู่ในบ่อน้ำในบ้านหลังเก่าของเรา! ข้าเพิ่งไปที่นั่นกับซีหยวน มีน้ำจริงๆ !"

หลิวซุ่ยฮวาได้ยินคําพูดนี้ สีหน้าก็ดีใจ "มีน้ำแล้วจริงๆเหรอ? บ่อน้ำนั้นแห้งไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ถ้าไม่ใช่เพราะบ่อน้ำนั้นแห้ง พวกเขาคงไม่เต็มใจที่จะย้ายมาที่นี่

“ข้าไม่ได้โกหกท่าน ที่นั้นมีน้ำจริงๆ หรืออาจเป็นเพราะท่านปู่เทียนรู้ว่าพวกเราถูกคนเลวรังแก ท่านจึงมาช่วยพวกเรา?”

ผู้พูดไม่คิดอะไร แต่ผู้ฟังกลับคิด

หลิวซุ่ยฮวาลงจากคังทันที สวมรองเท้าแล้วพูดว่า "ไป พวกเราไปดูกันเถอะ!"

บ้านของเธออยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้านอยู่แล้ว ระยะทางไม่ไกลมากนัก ใช้เวลาชงชาถ้วยหนึ่งก็ถึง

หลิวซุ่ยฮวาผลักประตูที่ชำรุดทรุดโทรมออก และหญ้าในสวนสูงเท่าลูกวัว

เธอไม่ใส่ใจที่จะมองดูมากนัก เธอเดินตรงไปที่บ่อน้ำ นั่งลงที่ปากบ่อและพบว่ามีน้ำอยู่ในนั้นจริงๆ และเธอก็ดีใจขึ้นมาทันที

ทันทีที่หันกลับไป ก็เห็นเด็กน้อยสองคนยืนจับมือกันอยู่ไกล ไม่เดินมาด้วย

"พวกเจ้า... เกิดอะไรขึ้น?"

“เด็กไปเล่นที่บ่อน้ำไม่ได้” ทั้งสองพูดพร้อมกัน

“หึหึ” หลิวซุ่ยฮวาหัวเราะออกมา สมบัติที่มีชีวิตทั้งสองนี้

แต่สติปัญญาของซีหยวนก็ยังไม่ฟื้นตัว อย่าไปเล่นที่บ่อน้ำก็พูดถูกแล้ว ถ้าตกลงไปล่ะ?

จิ่วยาอายุน้อยกว่าซีหยวนสองสามปี เธอจึงต้องอยู่ห่างจากบ่อน้ำนี้!

“ท่านแม่ ท่านยิ้มอะไร” อู๋ซีหยวนถามอย่างแปลกใจ

หลิวซุ่ยฮวาเก็บรอยยิ้ม และหยิบถังไม้เก่าๆขึ้นมาดู และเธอก็อยากตักน้ำขึ้นมาดู

“ไม่มีอะไร พวกเจ้าเป็นเด็กดี ต่อไปพวกเจ้าก็ต้องอยู่ห่างบ่อน้ำนี้นะ!”

สะบัดเชือกที่ถังก็มีน้ำขึ้นมาจริงๆ น้ำใสมาก และวิดน้ำไปในสนาม

เรียกเด็กน้อยทั้งสอง "ไปกันเถอะ! พวกเรากลับกัน! เอาถังมาตักน้ำ!"

.

บ่อน้ำเก่าของตระกูลอู๋มีน้ำออกมาอีกครั้ง และข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านเซี่ยหยางเหมือนลม

ย้อนกลับไปในตอนนั้น ตระกูลอู๋ใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อสวนแห่งนี้ที่มีบ่อน้ำ แต่ต่อมาบ่อน้ำก็แห้งลง ทุกคนก็พูดอย่างไร้ความรับผิดชอบ และกล่าวว่าครอบครัวของพวกเขาต้องทำสิ่งที่ผิดศีลธรรม พระเจ้าจึงทนดูไม่ได้

ต่อมาลูกคนที่สามในครอบครัวก็กลายเป็นคนโง่และข่าวลือก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

โชคดีที่บ่อน้ำยังมีน้ำออกมาอยู่? !

หยางฟู่กุ้ยขมวดคิ้วมาสองวันแล้ว ก็โล่งใจขึ้นมา

เดิมทีพวกเขาต้องการจะมัดสองแม่ลูกตอนที่ไม่ทันระวัง และขับไล่ออกไป แต่ใครจะรู้ว่าสองแม่ลูกไม่กลัวหนาว พวกเขาเอาที่นอนไปนอนอยู่ที่โรงเก็บแตงริมบ่อน้ำ

ตอนนี้ก็ดีมากเลย บ่อน้ำเก่าของตระกูลอู๋มีน้ำไหลออกมา มาดูกันว่าหวางกุ้ยฟาง เธอจะบีบบังคับผู้คนได้อย่างไร!

คนในหมู่บ้านถือจอบ ไปที่บ่อน้ำทางตะวันออกสุดของหมู่บ้านอย่างอุกอาจ ภายใต้การนำของหยางฟู่กุ้ย