บทที่ 25 เจ้าไม่ชอบดื่มใช่ไหม

อู๋ซีหยวนพยักหน้าและตอบอย่างชัดเจนว่า "ใช่ ข้าเป็นคนทำ!"

ซูจิ่วเย่ว์ชอบจนวางไม่ลง มองดูและชื่นชมเขาอย่างจริงใจ "ซีหยวน เจ้าเก่งมาก!"

อู๋ซีหยวนยิ้มกว้างหลังจากได้รับคำชม "ข้าชอบเมียของข้ามากที่สุด! เมียข้าชอบมัน ซีหยวนจะทำให้เจ้าทุกวันเลย!"

ก่อนหน้านี้คนอื่นไม่ชอบเล่นกับเขาและคิดว่าเขาเป็นคนโง่ แม้แต่แม่ของเขาก็ยังกังวลอยู่เสมอว่าเขาจะทำสิ่งนี้ได้ไม่ดี มีเพียงเมียของเขาเท่านั้นที่คิดว่าเขาเก่งมาก

"เมียข้า! ข้าเจอโพรงหนูตรงนั้น! ไปขุดกันเถอะ!"

ซูจิ่วเย่ว์กลัวหนูเล็กน้อย แต่โพรงหนูก็เป็นของที่ดีจริงๆอาหารที่พวกมันซ่อนไว้อาจมีมากกว่าสิบกิโลกรัม กินประหยัดนิดหน่อยก็เพียงพอสําหรับคนหนึ่งในฤดูหนาวแล้ว ว่ากันว่าในปีแห่งภัยพิบัติที่ผ่านมามีคนรอดมาได้โดยขุดโพรงหนู

เมื่อเห็นเธอลังเล อู๋ซีหยวนก็กลอกตาราวกับว่าเขาเข้าใจอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวมาตรงหน้าเธอ กระพริบเบิกตากว้างกระพริบสองครั้งแล้วถามว่า "เมียข้า เจ้ากลัวหรือเปล่า?"

ซูจิ่วถูกจับได้โดยไม่คาดคิด เธอหลบดวงตาของเขาเล็กน้อย เวลาผ่านไปเพียงพริบตา: "ใคร... ใครกลัว?!"

จากนั้นอู๋ซีหยวนจึงจับมือเธออย่างมีความสุข "งั้นไปเถอะ!"

"เจ้ารู้ได้ยังไร?"

"เมื่อกี้ข้าเพิ่งได้ยินหนูสองตัวคุยกัน..."

ได้ยินมันร้องก็ไปขุดรูพวกมันเหรอ?

อย่างไรก็ตาม เดิมทีอาหารของหนูเหล่านี้ก็ขโมยมาจากคน ก็ไม่มีอะไรผิดที่พวกเขาจะเอาไปคืน

"ตอนที่หนูตัวใหญ่สองตัวถูกไล่ออกไป เจ้าดูจริงจังมาก ข้าทำกระต่ายอยู่ข้างๆ แต่บังเอิญมีหนูสองตัวกำลังคุยกันอยู่ใต้กำแพง ข้าเลยได้ยินพวกมัน"

บางครั้งเมื่อมีคนได้ยินพวกเขา จะคิดว่าไอ้คนโง่นี่ทำตัวโง่ๆอีกแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่อู๋ซีหยวนพูดนั้นเป็นความจริง

โพรงหนูนั้นไม่ได้หาง่ายๆ หากอู๋ซีหยวนไม่ได้นั่งยองๆอยู่ข้างถนนและถามแมลงสองสามตัว พวกเขาอาจไม่พบมัน

บ้านของหนูนาอยู่ติดกับทุ่งนา พวกเขาขุดลึกลงไปด้วยพลั่วเล็กๆที่มักใช้ขุดผักป่า และพบเมล็ดพืชในรูของหนู

การได้เห็นครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทุกคนตระหนักได้ว่าพวกเขายังสามารถหาอาหารด้วยวิธีนี้

ผู้หญิงและเด็กๆ ที่เดิมขึ้นเขาไปขุดผักป่าก็ไม่ไปแล้ว ทุกคนขุดหาโพรงหนู ทุ่งนาถูกขุดไปถึงเจ็ดร้อยหลุม

อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ ในตอนเย็นของวันนี้ หมู่บ้านเซี่ยหยางกำลังรอหิมะตกหนักที่หายไปนาน

เกล็ดหิมะขนาดใหญ่ค่อยๆ ปกคลุมทั้งหมู่บ้าน ราวกับว่าโลกถูกย้อมด้วยสีขาวในทันที

ซูจิ่วเย่ว์กลัวความหนาวเย็นมาตั้งแต่เด็กๆ เธอสวมคลุมตัวใหม่ที่หลิวซุ่ยฮวาทำขึ้นให้เธอ และเธอยังคงรู้สึกหนาวมากขณะนั่งบนเตียงอุ่น

อู๋ซีหยวนยืนอยู่ข้างเตียง ในมือถือถ้วยใบหนึ่งยื่นให้เธอ "ท่านแม่บอกว่าวันนี้หิมะตก จึงขอให้พี่สะใภ้ใหญ่ต้มน้ำขิงให้เจ้า และบอกว่าดื่มแล้วสามารถดับความหนาวได้ ถ้วยนี้เป็นของเจ้า”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่ชอบกลิ่นของหัวหอม ขิง และกระเทียมตั้งแต่เธอยังเด็ก ที่บ้านของเธอยากจน ก็มักจะปลูกต้นหอม ขิงและกระเทียมเอาไปแลกเงินหมด แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่กินแม้แต่คําเดียว

เมื่อซูจิ่วเย่ว์เห็นถ้วยที่เขาส่งมาตรงหน้าเธอ ใบหน้าเล็กๆของเธอก็ย่นลง และเต็มไปด้วยการต่อต้าน

อู๋ซีหยวนรู้แล้ว มองออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของซูจิ่วเย่ว์ แล้วกระซิบเบาๆว่า "เมียข้า เจ้าไม่ชอบดื่มสิ่งนี้ใช่ไหม?"

ตอนนี้ซูจิ่วเย่ว์ ได้รู้แล้วว่า อู๋ซีหยวนจริงๆแล้วไม่ได้โง่เลย ตรงกันข้ามเขาฉลาดมาก ความสามารถในการสังเกตนั้นน่าทึงเป็นพิเศษ และเขาจะรู้การเคลื่อนไหวของสิ่งเล็กๆได้