บทที่ 31 ขอสูตรหน่อย

ตามที่หวงฮู่เซิงพูดไว้ก่อนหน้านี้ซูจิ่วเย่ว์ผัดฮวาเจียว(พริกไทยเสฉวน) เททั้งหมดลงในชามขนาดเล็ก และใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดไว้ ผัดฮวาเจียวร้อนๆ ไปที่บ้านของหลิวซุ่ยฮวาอีกครั้ง

“แม่!” เธอร้องเรียก

หลิวซุ่ยฮวาไม่คาดคิดว่าเธอจะกลับมาหลังจากที่เธอจากไปไม่นาน "มีอะไรหรือเปล่า? หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

ซู จิ่วเยว่เดินไปข้างหน้าพร้อมกับชามเล็กๆ ในมือของเธอ "ท่านบอกก่อนหน้านี้ว่าขาและเท้าเดินไม่สะดวก ตอนที่ข้าพาซีหยวนไปหาหมอหลวงหวง ข้าได้ขอใบสั่งยาแทนท่าน"

“ใบยา?”

ซูจิ่วเย่ว์ฮัมเพลงและเดินเบา ๆ ไปที่ขอบของเตียงคัง(เตียงที่ทำจากอิฐ ใช้ในตอนเหนือของจีน)ด้วยบันไดดอกบัว

"แพทย์หลวงหวงบอกให้เอาฮวาเจียวร้อนมาพอกหัวเข่า ผ่านไปมันจะค่อยๆรู้สึกดีขึ้น"

ขณะที่เธอพูด เธอวางชามใบเล็กในมือของเธอบนเตียงคัง และยื่นมือออกไปเพื่อยกผ้าห่มที่คลุมร่างของหลิวซุ่ยฮวาออก เผยให้เห็นขาของเธอในกางเกงผ้าฝ้าย

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองและถามว่า "ท่านแม่คะ ให้ข้าช่วยแก้ขาได้ไหม?"

หลิวซุ่ยฮวารู้สึกสบายตัวมากในเวลานี้ ผู้คนมักพูดว่าลูกสาวคือเสื้อตัวเล็กๆ ของพ่อแม่ แต่เธอให้กำเนิดลูกชายเพียงสามคนเท่านั้น ลูกสะใภ้สองคนแรกไม่ได้พูดถึงการเป็นเสื้อหนาวบุนวมตัวเล็กๆเลย พวกนางเป็นเหมือนผ้าพันเท้า และหวังว่าข้าจะให้ใส่รองเท้าเล็กๆ ทุกวัน

เธอไม่รู้ถึงความสุขของการให้กำเนิดลูกสาวจนกระทั่งวันนี้ ขาและเท้าของเธอเดินไม่สะดวกมาหลายปีแล้ว ไม่มีใครพูดว่าจะคิดวิธีรักษาให้เธอ

.

และเธอเพิ่งพูดถึงมันต่อหน้าซู จิ่วเย่ว์ เธอใส่ใจมัน

คนอื่นเอาแต่พูดว่าเธอโกหก แต่ใจคนกลับเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ลูกสะใภ้แบบนี้จะไม่ทำให้รักเธอได้อย่างไร?

เบ้าตาของเธอค่อยๆ ชื้นขึ้น และเธอก็พยักหน้าช้าๆ “อืม”

ซูจิ่วเย่ว์ ปลดมัดขาที่มัดไว้รอบขา จากนั้นค่อยๆ ม้วนกางเกงผ้าฝ้ายขึ้นทีละนิดเพื่อเผยให้เห็นเข่าของเธอ จากนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มอย่างอ่อนโยนและคลุมน่องของเธอไว้ใต้เข่า

จากนั้นเขาก็หยิบชามใบเล็กที่วางไว้ที่หัวเตียงคังและค่อยๆพอกวางบนเข่า ผ่านผ้าเช็ดหน้า

“ท่านแม่ มันอาจจะร้อนไปหน่อย ช่วยทนหน่อยนะคะ”

กระแสความร้อนค่อยๆ กระจายไปทั่วร่างของเธอตามหัวเข่า ทำให้เธอรู้สึกสบายตัวเป็นพิเศษ

หลังจากพอกเข่าทั้งสองข้างอยู่ครู่หนึ่ง ฮวาเจียวหรือพริกไทยเสฉวนในชามหมดความร้อน ซูจิ่วเย่ว์ช่วยเธอปลดขากางเกงลงและผูกขาของเธอใหม่

"รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?"

ในเวลานี้หลิวซุ่ยฮวาไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตวิทยาของเธอหรือว่ามันมีผลกระทบจริง ๆ ขาของเธอหนักเกินไปที่จะเดิน แต่ตอนนี้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

“ไม่แปลกใจเลยที่ลูกของเจ้ายังคงคิดถึงข้า แม่รู้สึกดีขึ้นแล้ว เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนให้เพียงพอเถอะ!”

.

หลิวซุ่ยฮวามีวิธีการปลูกกระเทียมที่ชัดเจน และซูจิ่วเย่ว์ไม่มีความรอบคอบ ดังนั้นเธอจึงปลูกกระเทียมสองกระถางในบ้านของเธอเอง

เจ็ดหรือแปดวันผ่านไปในพริบตา กระเทียมของซู จิ่วเยว่ก็แตกหน่อจริงๆ และเธอก็เล่าให้หลิวซุ่ยฮวาฟังอย่างมีความสุข

หลิวซุ่ยฮวาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะสามารถปลูกมันได้ และกำลังจะชื่นชมเธอ เมื่อได้ยินเทียนซิวเหนียงสะใภ้คนรองอยู่ในสวน ชี้นิ้วและสาปแช่งดินฟ้าด้วยท่าทางแปลก ๆ

"ฟืนที่บ้านถูกใช้มากขึ้นอย่างรวดเร็วในทุกวัน และข้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดผดผิวหนังผื่นคันเมื่อมันถูกเผาทุกวัน! ทำไมกลัวหนาวขนาดนี้ ออกไปไหนก็ไม่ดี ออกมาวิ่งไปรอบ ๆ? ความรู้สึกไม่ได้เกี่ยวกับการที่เจ้าไปใส่ฟืน ไม่ใช่ของที่มีชีวิตจริงๆ!”