บทที่ 32 คนนอนอยู่บนหิมะ

ซูจิ่วเย่ว์ถอนหายใจ จากนั้นหันกลับและเข้าไปในห้อง

มีโต๊ะวางของอยู่ริมหน้าต่าง มีปากกาและหมึกและหนังสือบางเล่มวางอยู่ ซึ่งทั้งหมดนั้นอู๋ซีหยวนเคยใช้ในอดีต

ในเวลานี้อู๋ซีหยวนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าหน้าต่าง ร่างกายของเขาตั้งตรง และดูเหมือนว่าเขาจะอ่านหนังสืออย่างจริงจัง

ซูจิ่วเย่ว์ประหลาดใจมาก “เจ้ารู้ตัวหนังสือนั่นด้วยหรือ?”

อู๋ซีหยวนขมวดคิ้ว และดวงตาของเขาก็ดูสับสนมากเช่นกัน

เขาส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงทื่อๆ ว่า "ข้าไม่รู้..."

เมื่อซูจิ่วเย่ว์ต้องการจะแกล้งเเย้ยเขา แต่เขาพูดขึ้นมาก่อนอย่างบูดบึ้งว่า "แต่ข้าคิดว่าข้าควรจะจำได้... ข้า... ข้าคิดไม่ออก..."

ทันใดนั้นมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา มือกุมศีรษะ ใบหน้าแดงก่ำ "ปวดหัว... ข้าจำไม่ได้... ข้าจำอะไรไม่ได้เลย..."

ซูจิ่วเย่ว์ตกใจและรีบเข้าไปกอดเขา "ซีหยวน เจ้าเป็นอะไรไป อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!"

อู๋ซีหยวนยังคงร้องไห้เพราะปวดหัว ซูจิ่วเย่ว์ทำได้เพียงกอดเขาและปลอบเขาเบาๆ

“ถ้าจำไม่ได้ก็อย่าไปคิดมันเลย ตอนนี้ซีหยวนเก่งมากแล้วนะ ถ้าลืมอดีตได้ก็ลืมซะ”

...

หลังจากนั้นไม่นานอู๋ซีหยวนก็สงบลง

ซูจิ่วเย่ว์เทยาร้อนให้หนึ่งชาม มองดูเขารับยา แล้วเอาผ้าห่มคลุมแล้วปล่อยให้เขานอน

เธอมองดูต้นกระเทียมที่แตกหน่อที่เธอวางบนคัง ลูบคางของเธอ และครุ่นคิดเป็นอย่างมาก

เนื่องจากอุณหภูมิในบ้านสามารถทำให้ต้นกระเทียมแตกหน่อได้ ดังนั้นเธอจึงปลูกผักสีเขียวบ้างก็ได้ จริงไหม?

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ซูจิ่วเย่ว์จึงไปที่ห้องที่เก็บของกระจุกกระจิก และพบเมล็ดผัก

ได้ผลหรือไม่ ลองทำดูก่อน ถ้าปลูกได้ก็มีผักสดไว้กินหน้าหนาวด้วย

ทุกวันนี้กินโจ๊ก มันเทศและบางครั้งก็มีผักดองเกือบทุกวัน

ฟังดูไร้เหตุผลเล็กน้อย แต่ซูจิ่วเย่ว์เบื่อที่จะกินจริงๆ

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดสนิท

คนในหมู่บ้านเริ่มที่จะจุดตะเกียงน้ำมัน ก่อนผล็อยหลับไปทีละคน

วันต่อมาเป็นเพียงรุ่งสางเท่านั้น ซูจิ่วเย่ว์ก็ตื่นขึ้น

เธอต้มน้ำร้อนในหม้อและอุ่นแพนเค้กอีกสองสามชิ้น จากนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวห้องแรกและห้องที่สอง

ซูจิ่วเย่ว์หยิบแพนเค้กของตัวเอง เดินออกไปพร้อมเชือกป่าน จอบเล็ก และมีดพร้า

เก็บกิ่งไม้ที่ตายแล้วกลับมา

ใช้ฟืนที่พี่ชายคนใหญ่กับพี่ชายคนรองที่หากลับมาเสมอ ทำให้พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้คนรองย่อมมีความคิดเห็นในใจ

เมื่อก่อนเธออยู่ในครอบครัวที่เป็นลูกสาว เธอมักจะไปบนภูเขาเพื่อเก็บฟืน เธอยังเด็กเกินไปที่จะตัดต้นไม้ โดยปกติแล้ว เธอจะขุดรากไม้ที่คนอื่นโค่นแล้วขนกลับมาเผาซึ่งมันใช้เวลาค่อนข้างนาน

เธอเดินออกจากหมู่บ้านไปตามทางแคบๆ ขุดรากต้นไม้จำนวนมากตามทาง และเมื่อถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้น เธอเดินห่างออกไปแล้วถึงสองไมล์

ทำงานภายใต้แสงแดด แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวหิมะบนพื้นยังไม่ละลาย ซูจิ่วเย่ว์ก็ยังคงเหงื่อออกเพราะความร้อน

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าแขนเสื้อ เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก จากนั้นเขย่ากระจาดที่หนักอยู่แล้ว วางไว้บนหลังอีกครั้ง แล้วเดินไปข้างหน้า

ครั้งนี้เธอไปได้ไม่ไกลเมื่อเห็นคนนอนอยู่ข้างถนนข้างหน้า

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกกลัวเล็กน้อยในตอนแรก แต่หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ออกเดินไปข้าหน้าอย่างรวดเร็ว

ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีน้ำตาลนอนคว่ำหน้ากับพื้น ไม่สามารถบอกได้ว่าเขาอายุเท่าไหร่