บทที่ 33 เขาน่าสงสารจริงๆ

ซูจิ่วเย่ว์เม้มปากและพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าควรทำเช่นนั้นหรือไม่ แต่ในเวลานี้ สิ่งที่เธอคิดได้อย่างเดียวคือนำเขากลับมาก่อน

“เจ้าไม่ได้บอกใครเกี่ยวกับตัวตนของเขาใช่ไหม?” เสียงของหลิวซุ่นฮวาต่ำลงเล็กน้อย

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัว “ไม่ ข้าแค่บอกว่าเขาเป็นหมอเท่านั้น”

จากนั้นหลิงซุ่ยฮวาก็รู้สึกโล่งใจ "ตกลง ข้าจะจัดการส่วนที่เหลือ เจ้าออกไปก่อน ซีหยวนไม่เห็นเจ้า เขาอารมณ์ฉุนเฉียวเลยแต่เช้า!"

ซูจิ่วเย่ว์นึกถึงท่าทางบูดบึ้งของอู๋ซีหยวนด้วยปากที่เรียบเฉย ท่าทางไม่สบอารมณ์ แล้วเธอก็มีรอยยิ้มประทับอยู่บนใบหน้า “ตกลง ท่านแม่ ข้าจะไปหาเขาก่อน”

หลิวซุ่ยฮวา เรียกให้ทุกคนช่วยกันหามไปที่ห้องด้านซ้าย ที่ไม่มีอะไรสะอาดเลย เป็นที่ที่ญาติมาหาแล้วกลับไม่ได้ ก็จะค้างที่นี่

เธอรีบกางที่นอนบนเตียงแล้วขอให้ใครสักคนยกหวงฮู่เซิงลงไป

ยังไม่ลืมที่จะทักเฉินเจาตี้ "ท่านอาวุโส ใส่ไฟในคังเร็วเข้า! เหล่าเอ๋อร์ นำอ่างน้ำร้อนมาทางนี้ด้วย!"

ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์ถอดกระจาดใส่ของบนหลังของเธอ อู๋ซีหยวนออกมาจากห้องในขณะเดียวกัน

เมื่อเห็นเธอ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันที และเขาวิ่งไปหาเธออย่างมีความสุข ขึ้นทันที "ภรรยาข้า!"

ซูจิ่วเย่ว์ยืดตัวขึ้น ถูกเขากอดไว้ ยังมีชาวบ้านคนอื่นๆ ในสนามกลางบ้านที่ไม่ได้ออกไป และเมื่อชาวบ้านเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเขาสอง พวกเขาก็ปิดปากและหัวเราะอย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งทำให้ ซูจิ่วเย่ว์ น้ำตาไหล ใบหน้าร้อนผ่าว

“ไปไหนมา ทำไมไม่พาข้าไปด้วย ข้าคิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน ภรรยาข้า!”

ความชอบที่รุนแรงและร้อนแรงนี้ทำให้ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกหนักใจเล็กน้อย

โชคดีที่ลมหนาวพัดโชยมาทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย

“ข้าไปขุดรากต้นไม้กลับมา รากมันทนไฟ วันนี้ใส่ไฟบ้านให้อุ่นเถอะ!”

อู๋ซีหยวนไม่ตบมืออย่างมีความสุขเหมือนเมื่อก่อน แต่ทำหน้าบูดปากแล้วพูดอย่างน้อยใจ: "ซีหยวนขุดรากต้นไม้ได้ด้วย และซีหยวนก็ถือตะกร้าได้ แต่เจ้าไม่ได้เอาซีหยวนไปด้วย เจ้าคิดว่าซีหยวนโง่หรือ ... "

ซูจิ่วเย่ว์ไม่คิดเช่นนั้น แม้ว่าตอนนี้สมองของอู๋ ซีหยวนจะกระทบกระเทือนไปแล้ว แต่เธอก็ยังคิดว่าเขาเป็นเด็กที่ฉลาดมาก หากบอกอะไรเขา เขามักจะจำมันได้เร็วกว่าคนอื่นๆ เสมอ

เธอยื่นมือเล็ก ๆ ของเธอออกไปเพื่อบีบเนื้อในฝ่ามือของอู๋ ซีหยวน และปลอบโยนเบา ๆ ว่า "ซีหยวนฉลาดมาก และข้าไม่คิดว่าซีหยวนโง่ แต่เมื่อเช้าก่อนข้าจะออกไปข้างนอก ซีหยวนยังไม่ตื่น ถึงกระนั้นข้าก็ทนไม่ได้เลยไม่ได้ปลุกเจ้าในตอนเช้า "

อู๋ซีหยวนสามารถสัมผัสได้ถึงความเมตตาและความรักของเธออย่างชัดเจน

เขาอารมณ์ดีขึ้นมาก “คราวหน้า พาข้าไปด้วย เราสองคนจะไปด้วยกันจะได้ไม่ต้องตื่นเช้ามาก”

หลักการนี้ดูเหมือนจะสมเหตุสมผล ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง "ตกลง!"

เมื่อเห็นว่าเธอตกลงอย่างโดยดี อู๋ซีหยวนก็ยิ่งมีชีวิตชีวามากขึ้น และลากเธอไปที่ห้องครัว

"ข้าขอให้แม่เก็บแพนเค้กไข่ไว้ให้เจ้า ข้าว่าเจ้าต้องหิวแน่ๆ!"

เทียนซิ่วเหนียงนั่งอยู่หน้าโรงอาบน้ำที่กำลังต้มน้ำร้อน และเธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของคนโง่คนนี้

คนดีของเธอไม่ได้ดีไปกว่าคนโง่จริง ๆ เธอแต่งงานกับตระกูลอู๋มาหลายปีแล้วและเธอก็โลภตั้งแต่รุ่งสาง แต่เธอไม่เคยได้ยินคำพูดที่เหมาะสมจากเขาเลย

ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์เข้าไปในครัวและเห็นพี่สะใภ้คนที่สองอยู่ที่นั่น ทักทายและนั่งลงกินแพนเค้กไข่ที่อู๋ซีหยวนเก็บไว้ให้เธอ

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็พบกับชิ้นส่วนของขิงที่ร้านค้าให้เมื่อซื้อพริกไทยก่อนหน้านี้

อู๋ซีหยวนสงสัยและถามเธอว่า "ภรรยาข้า เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?"

ซูจิ่วเย่ว์ตอบขณะหั่น "ตอนที่ข้ายกท่านอาวุโสหวงขึ้นมา เขาแทบจะแข็งตาย ชงชาขิงให้เขา ร่างกายเขาน่าจะอุ่นขึ้น"

อู๋ซีหยวนพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ถ้าอย่างนั้นเขาก็น่าสงสารมากน่ะสิ..."

เมื่อเห็นว่าน้ำร้อนขึ้นเทียนซิ่วเหนียงก็ยกอ่างแล้วรีบออกไป เธอไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกันกับสองคนนี้จริงๆ