บทที่ 34 หยิบยาแทนเขา

เมื่อตอนหวงฮู่เซิงหลบหนี ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ลืมนำสำเนาเด็กกำพร้ามาด้วย แต่เขายังห่อผ้านำชุดฝังเข็มเงินของเขาออกมาด้วย

เมื่อเห็นหอผ้า ซูจิ่วเย่ว์ก็รู้สึกสบายใจขึ้น

“พักผ่อนเยอะๆ นะ ข้าจะไปหาอะไรกินให้”

หลิวซุ่ยฮวา ซูจิ่วเย่ว์ แม่และลูกสาวมองหน้ากันแล้วเดินออกไปที่ประตูโดยไม่ได้นัดหมาย

กลับมาที่ห้องครัวหลิวซุ่ยฮวาอบแพนเค้กให้หวงฮู่เซิงขณะที่ซูจิ่วเย่ว์จุดไฟข้างๆ เธอ

เมื่อเห็นว่าหลิวซุ่ยฮวาเงียบไป เธอก็ยังอดกลั้นไม่ได้และถาม "ท่านแม่ ท่านแม่จะรับอาจารย์หวงให้อยู่ที่นี่ก่อนไหม?"

ผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิวซุ่ยฮวาไม่หยุดเลย และตอบโดยไม่แม้แต่จะคิด: "แน่นอน ให้เขาอยู่ ครอบครัวเราไม่ได้มีปัญหาเรื่องกิน ถ้าเขาอยู่ในบ้านของเราและตรวจชีพจรของซีหยวนทุกวัน ข้าก็จะไม่สบายใจได้อย่างไร?”

ซูจิ่วเย่ว์เองก็คิดเช่นนั้นแต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถพูดในบ้านของอู๋ได้ ตอนนี้เธอได้ยินคำพูดของแม่สามีของเธอแล้วใบหน้าของเธอก็แสดงความสุขอีกครั้ง

“แม่คะ อาการของอาจารย์หวงป่วยค่อนข้างหนัก ทำไมไม่ให้เขาเขียนใบสั่งยา แล้วข้าจะไปหาหมอเท้าเปล่าเพื่อเอายามาให้”

หลิวซุ่ยฮวาคิดว่าเมื่อวานเธอออกไปตากอากาศหนาวมาทั้งคืน และด้วยอายุที่มากแล้ว เธอจึงทนไม่ได้หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าเห็นด้วย

“เอาล่ะ เอาเงินก้อนแล้วไปกันเถอะ”

หมอเท้าเปล่ากำลังช่วยผู้คนในหมู่บ้านใกล้เคียงให้หายปวดหัว และพวกเขามักจะมียาที่ใช้กันทั่วไปติดมือไปด้วย

ซูจิ่วเย่ว์รับใบสั่งยาของ หวงฮู่เซิงห่อผ้าพันคอของเธอและกำลังจะออกไป

ทันทีที่เธอกำลังจะออกไปอู๋ซีหยวนก็เดินตามเธอไปด้วย

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สวมผ้าพันคอ ซูจิ่วเย่ว์จึงเอื้อมมือไปปลดผ้าพันคอที่คอของเธอ แต่อู๋ซีหยวนกลับจับมือเธอไว้

เขาถอดหมวกขนปุกปุยออกด้วยมือจากด้านหลัง และวางไว้บนหัวของซูจิ่วเย่ว์

ชอบสัมผัสสัตว์ตัวเล็ก ๆ เขาลูบมันสองครั้ง "ภรรยาข้า ขนยาวน่ารักมาก!"

ซูจิ่วเย่ว์มองเขาที่ยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ ยิ้มด้วยดวงตาที่สดใสและฟันที่สดใส ราวกับว่าลมเย็นที่เหมือนกำลังเดินอยู่รอบตัวเขา

ซูจิ่วเย่ว์มองเขาอย่างดุขึ้น "ข้างนอกมันหนาวมาก เจ้าเอาหมวกมาให้ข้า ถ้าเจ้าเป็นน้ำแข็งล่ะ?"

อู๋ซีหยวนไม่กลัวเธอ แม้ว่าเธอจะดุ แต่เธอก็ใจดีกับตัวเขาเองเสมอ

เขาบีบกำปั้นและยื่นแขนให้เธอดู "ข้าแข็งแรงมาก ดังนั้นข้าจึงไม่รู้สึกหนาว เจ้าผอมมาก ดังนั้นเจ้าควรสวมเสื้อผ้าที่หนากว่านี้"

ซูจิ่วเย่ว์มองไปที่แขนของเขาที่หนากว่าของเธอสองเท่า และเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นลากเขากลับบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำ สวมผ้าพันคอและหมวก จากนั้นลากเขาออกไป

แพทย์เท้าเปล่าที่อยู่ใกล้พวกเขาคือแซ่จางซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตระกูลหลิวซึ่งอยู่ถัดไป ซูจิ่วเย่ว์ไปเจอเขาสองครั้งตอนที่เขายังอยู่ที่บ้านแม่ของเธอ

หมอจางฝึกฝนด้านการแพทย์มาหลายปีแล้ว แต่เขาแทบจะไม่สามารถเลือกชีวิตได้ เมื่อปีแห่งหายนะมาถึง แม้แต่เขาก็ยังมีชีวิตที่ยากลำบาก

เมื่อซูจิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนมาถึงประตู พวกเขาได้ยินเสียงดังในสนามจากระยะไกล

“ท่านจาง! โชคร้ายที่ข้าติดตามเจ้ามาแปดชั่วอายุคน!”

“แบ่งมันเทศที่ข้าขุดได้ให้น้องสาวท่าน? ใจกว้างขนาดนี้ได้ยังไง!บอกข้ามาวันนี้สามแม่ลูกของเรากินอะไร! ถ้าอยากให้เราสามคนแม่ลูกตาย ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้!และข้าจะหนีไปกับลูกๆเอง!"