บทที่ 35 มันไม่สะดวกไม่ใช่หรือ

รอยยิ้มบนใบหน้าของ ซูจิ่วเย่ว์แข็งทื่อ แต่ในไม่ช้าเธอก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง และบอกลาหมอจางว่า "ยาพร้อมแล้ว ดังนั้นข้าขอไม่รบกวนท่านแล้ว เราขอตัวกลับก่อน"

หลังจากพูดจบเธอก็ดึงอู๋ซีหยวนและเดินออกไป อู๋ซีหยวนหยิบกระจาดจากมือของเธอตามปกติแล้ววางไว้ที่ด้านหลัง

ทันทีที่เขาออกไป เขาเห็นภรรยาของหมอจาง ยืนอยู่นอกประตู มองมาที่พวกเขาสองคนพร้อมกับร่องรอยของความลำบากใจบนใบหน้า

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าให้เธออย่างสุภาพ เพื่อเป็นการทักทาย เธอรีบเดินหนีไปกับอู๋ซีหยวน

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของทั้งสองที่เดินไปด้วยกัน คุณป้าจางยังคงได้ยินเสียงของอู๋ ซีหยวน

“เมียเขาดุจริงๆ ส่วนเมียของข้าไม่ดุเลย”

"แต่ถ้าเจ้ามีสิ่งดีๆ สิ่งแรกที่เจ้านึกถึงคือข้า ไม่ใช่คนอื่น! ผู้คนเป็นมิตร เจ้าปฏิบัติต่อข้าดีและแน่นอนว่าข้าต้องปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี..."

เสียงของทั้งสองดังไปถึงหูของป้าจาง และเธอก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เด็กยังรู้ความจริงได้ แต่ชายชราของเธอไม่เข้าใจแม้ว่าเขาจะแก่แล้วก็ตาม

ตอนนี้คนนอกออกไปแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องสุภาพกับชายชราอีกต่อไป ผลักประตูเข้าไปข้างใน วางข้าวและมันเทศลงบนโต๊ะ หันหลังและจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองมา

หมอจางเกาศีรษะ ดูเธอเดินออกจากบ้าน แล้วหยิบไม้กวาดขึ้นมาเงียบๆ เพื่อเก็บกวาดความเป็นระเบียบในบ้าน

ยาที่ซูจิ่วเย่ว์นำกลับมานั้นถูกต้มอย่างรวดเร็วเพื่อให้หวงฮู่เซิงรับประทาน ต้องมีบางคนในครอบครัวที่ต่อต้านการเพิ่มคนในครอบครัวอย่างกะทันหันแน่นอน

ในหมู่พวกเขา พี่สะใภ้คนที่สองของซูจิ่วเย่ว์คือคนที่คัดค้านมากที่สุด “ไม่!หลายคนหลายปาก แม้ว่าตอนนี้ครอบครัวของเราจะมีอาหารเพียงพอ แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะเลี้ยงคนอื่นเช่นนี้ได้ไม่ใช่หรือ? ”

หวงฮู่เซิงอาศัยอยู่ในเมืองหลวงตลอดทั้งปี และเขาพูดด้วยสำเนียงเมืองหลวงจนลืมสำเนียงท้องถิ่นของเขาไปเลย

เทียนซิวเหนียงและเฉินจาวตี้ก็ไม่รู้ที่มาของเขาเช่นกัน พวกเขาคิดว่าเขาเป็นคนต่างถิ่นที่หนีจากหายนะมา

หลิวซุ่ยฮวาชำเลืองมองเธอ "อย่าพูดเรื่องไร้สาระถ้าเจ้าไม่เข้าใจ ชายคนนี้เป็นหมอที่เคยรักษาซีหยวนมาก่อน เจ้ายังต้องการซีหยวนหรือไม่ เจ้าหยุดแค่มองไปที่พื้นที่ดินหนึ่งในสามต่อหน้าเจ้า ถ้าซีหยวนหายเป็นปกติ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราให้การช่วยเหลือเขาได้?”

เมื่อเทียนซิวเหนียงได้ยินว่าเขาเป็นหมอ ทัศนคติของเธอไม่มั่นคงนัก และเธอถามอย่างระมัดระวังว่า "ถ้าอย่างนั้น... เขาจะดูแลความเจ็บป่วยของน้องสามได้ไหม?"

หลิวซุ่ยเหนียงตะคอกและวางถ้วยชาในมือของเธอลงบนโต๊ะอย่างแรง "วันนี้ข้าจะขอพูดตรงนี้! แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย ที่จะรักษาซีหยวนได้ ข้าก็จะเชื่อว่ามันจะหายอย่างแน่นอน!"

เทียนซิวเหนียงเป็นแม่สามีของเธอมาห้าปีแล้ว จะไม่รู้อารมณ์ของเธอได้อย่างไร?

รู้ว่าถ้าพูดมากกว่านี้มันจะเป็นโชคร้ายสำหรับเธอ

หลังจากนั้นหวงฮู่เซิงก็อยู่ที่นี่ หลังจากนอนอยู่บนคังสามวันเขาก็ถือว่าดีขึ้น

หลิวซุ่ยฮวาถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาด้วยความเป็นห่วง จากนั้นจึงถามเขาอย่างสุภาพว่าแผนการต่อไปของเขาคืออะไร

หวงฮู่เซิงรู้ว่าเขาไม่สามารถกลับบ้านได้ในขณะนี้ และเขาต้องการให้ตระกูลอู๋ ช่วยพาเขาเยี่ยมชมเมือง แต่เมื่อเขานึกถึงความวุ่นวายในเมือง เขาก็ไม่สามารถเปิดปากพูดได้

ในตอนท้ายหลิวซุ่ยฮวากล่าวว่า: "ท่านอาจารย์ หวง ท่านเห็นว่าเมืองค่อนข้างวุ่นวาย ทำไมท่านไม่อยู่บ้านก่อนล่ะ หลังจากนั้นข้าจะให้ลูกชายของข้าไปที่ในเมืองเพื่อดูจุดสถานการณ์? "

เมื่อเห็นเธอพูดเสนอขึ้นมาหวงฮู่เซิงเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ แล้วถามอย่างไม่แน่นอนว่า "จะเป็นการไม่สะดวกหรือไหม?"

ในยุคนี้ใครมีอาหารเหลือเฟือไว้เลี้ยงคนเกียจคร้านอีกหรือ?

เมื่อรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรหลิวซุ่ยฮวาจึงกล่าวว่า "อันที่จริง ข้าก็มีเจตนาเห็นแก่ตัวเหมือนกัน ถ้าท่านอยู่ได้ซีหยวนจะไปหาหมอได้สะดวกขึ้น..."

หวงฮู่เซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "งั้นตกลง วันนี้ข้าจะขอรบกวนท่านก่อน"

หวงฮู่เซิงเป็นนักอ่าน แม้ว่าเขาจะไม่เคยเป็นนักวิชาการ แต่เขาก็เป็นปรมาจารย์ที่สามารถอ่านออกเขียนได้

ประกอบกับความจริงที่ว่าเขาได้เห็นโลกเล็กๆ กับเพื่อนร่วมงานของเขาในเมืองหลวง เขาจึงแตกต่างจากชาวนาทั่วไปในหมู่บ้าน

ในตอนเช้า มีควันพวยพุ่งขึ้นจากหมู่บ้านและดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า อู๋ฉ่วนพาลูกชายทั้งสองของเขาขึ้นไปบนภูเขาในตอนเช้าตรู่