บทที่ 36 ข้าสามารถเรียนวิชาแพทย์จากคุณได้ไหม?

ซูจิ่วเย่ว์เดินมาหาเธอและถามอย่างตั้งใจจะฟัง "ท่านแม่ จะบอกอะไรข้าหรือ?"

หลิวซุ่ยฮวายังคงขยับมือของเธอ แต่ลดเสียงของเธอลงเล็กน้อย "อาจารย์ หวง สอนวิธีอ่านตัวหนังสือให้เจ้าเมื่อสองสามวันมานี้หรือ?"

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัว “ไม่ ท่านแม่ อาจารย์หวงแค่บอกเราเกี่ยวกับหนังสือท่องเที่ยวเล่มนั้นเท่านั้น”

เมื่อพูดถึงบันทึกการเดินทาง เห็นได้ชัดว่าเธอตื่นเต้นมาก

“ท่านแม่ อาจารย์หวงบอกว่าขอบของแผ่นดินเต็มไปด้วยน้ำ น้ำที่ไม่มีที่สิ้นสุดนั้นใหญ่กว่าทะเลสาบหมิงเฉิงของเรา เขาเรียกว่าทะเล ชาวบ้านทั่วไปที่อาศัยอยู่ที่นั่นพายเรือไปหาปลาในทะเล... "

หลิวซุ่ยฮวาไม่ขัดจังหวะเธอและฟังเธอพูดเป็นเวลานานก่อนที่เธอจะพูดว่า: "ข้าไม่มีความหมายอื่นใดที่จะขอให้เจ้ามาที่นี่ในวันนี้ มีบางอย่างที่แม่ไม่สามารถบอก คุณหวงได้โดยตรง แต่คิดว่าสามคนย่อมดีกว่าคนเดียว แม่ครุ่นคิดเป็นเวลานาน พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กับเจ้า"

ในเวลานี้ ซูจิ่วเย่ว์ดูสับสนมากขึ้น "ท่านแม่ พูดมาเลย"

หลิวซุ่ยฮวารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่มองมาอย่งกดดันโดยเธอ เธอนั่งบนเก้าอี้และก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นพูดว่า: "อันที่จริง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ มันถูกต้องเสมอที่จะต้องการให้ผู้คนเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากขึ้น และตอนนี้มันก็เกิดขึ้นแล้ว อาจารย์หวงอยู่ที่นี่ เขายังเป็นผู้รอบรู้ ดูว่าเขาจะทำได้ไหม..."

เธอให้คำใบ้ และซูจิ่วเย่ว์ก็เข้าใจ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกาย "ท่านแม่! หมายความว่าเราควรเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์จากคุณหวง?"

หลิวซุ่ยฮวาผงะไปชั่วขณะ เธอไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ

เดิมทีเธอต้องการให้ตุ๊กตาของเธอเรียนรู้คำศัพท์สองสามคำไปพร้อมกับเธอ เพื่อที่เธอจะได้พูดคุยเกี่ยวกับการแต่งงานเมื่อโตขึ้น แต่ก็น่าเสียดายที่หนิวหนิวและ โกวโกวต่างก็เป็นตุ๊กตาผู้หญิง และถ้าเป็นหลานก็อาจเป็นได้

ไม่คาดคิดว่าลูกสะใภ้ของเธอจะทะเยอทะยานที่ต้องการเรียนรู้มากมายขณะนี้?

เธอเกือบจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และตอบตกลงทันที มันอาจจะไร้ประโยชน์สำหรับเด็กผู้หญิงที่จะอ่านออก แต่ถ้าเธอรู้ทักษะทางการแพทย์บางอย่าง มันจะมีประโยชน์มากในอนาคต

“เราไม่ต้องเรียนหรอก ถามเฉยๆ ก็คงพอ อย่าให้ใครคิดว่าเราอยากขโมยความรู้นั้น”

ซูจิ่วเย่ว์ยิ้มอย่างโง่เขลา ผงกหัวของเธออย่างหนัก "ได้ค่ะ ท่านแม่"

ยังคงเป็นเช้าที่สดใส หมู่บ้านเงียบสงบ และเกือบทุกคนขึ้นไปบนภูเขาแล้ว

หวงฮู่เซิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ และตอนนี้เห็นเธอลังเลที่จะพูดหลายครั้ง เขาวางหนังสือในมือลงแล้วถามว่า "มีอะไรเหรอ? ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดออกมา ชายชราอย่างมีอะไรให้ช่วยได้บ้าง? "

ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์ได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอรู้ว่าเขากำลังคิดเรื่องนี้อยู่ และพูดอย่างรวดเร็วว่า "ท่านอย่าพึ่งคิดไปไกล มันก็แค่..."

เธอกัดริมฝีปากล่างของเธอ รู้สึกว่าการยืดศีรษะหรือหดศีรษะของเธอจะเป็นมีด ดังนั้นเธอควรจะพูดตั้งแต่เนิ่นๆ

“ก็แค่สงสัยว่าข้าจะเรียนวิชาทางการแพทย์จากท่านได้ไหม...”

เสียงของเธอต่ำลงเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าเขินอายเล็กน้อย

หวงฮู่เซิงตกตะลึงเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะมีความคิดเช่นนี้

เมื่อเขาเป็นแพทย์ของจักรพรรดิในเมืองหลวง ไม่ใช่ว่าไม่มีใครได้รับการฝึกฝนจากเขา เขายังรับเด็กฝึกงานด้วย แต่ก่อนอื่นพวกเขาทั้งหมดจะขอใครสักคนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ และหลังจากที่เขาตรวจสอบว่าบุคคลนั้นมีคุณสมบัติที่ใช่ หลังจากเห็นว่าเขาเป็นคนฉลาดหรือไม่ ก็จะพาไปคุกเข่าลงสามครั้งและหมอบกราบเก้าครั้งเพื่อบูชาอาจารย์

ผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหนกันเธอถึงกล้าอ้าปากถาม

แต่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ลากเขากลับมาคนเดียว เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้

เมื่อเห็นว่า หวงฮู่เซิงไม่ตอบเป็นเวลานาน ซูจิ่วเย่ว์ยังคงกังวลว่าเขาโกรธ ดังนั้นเธอจึงรีบอธิบายว่า: "ข้าคิดว่า เมื่อท่านจะกลับไปไม่ช้าก็เร็ว ข้าได้เรียนรู้จากท่านแล้ว เวลาที่ซีหยวนปวดหัวข้าจะเป็นคนดูให้เขาเอง”

หวงฮู่เซิงมองไปที่เธอและยิ้มอย่างร่าเริง "สาวน้อยอย่าคิดมากเลย มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้ที่จะสอนเจ้า แต่เจ้าต้องสามารถอ่านตัวหนังสือเพื่อเรียนวิชาแพทย์กับข้า เจ้าอ่านได้ไหม?"

ซูจิ่วเย่ว์ตกตะลึง "ทำไมต้องอ่านหนังสือให้ได้ในขณะที่เรียนวิชาแพทย์ด้วยคะ?"

“เจ้าจำเป็นต้องรู้หนังสือเพื่อเขียนใบสั่งยาและอ่านหนังสือทางการวิชาแพทย์ เจ้าจะทำอย่างไรถ้าเจ้าอ่านหนังสือไม่ออก?” หวงฮู่เซิงถามในเชิงโวหาร

อย่างไรก็ตาม ซูจิ่วเย่ว์ตัดสินใจเรียนแพทย์กับเขา ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างหน้าด้านว่า "ถึงข้าจะอ่านไม่ออก แต่ข้าฉลาดมาก ถ้าท่านสอนข้า ข้าสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว"