บทที่ 37 เสวี่ยเจี้ยนเช่า

ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์เดินออกจากห้องพร้อมทั้งหาว เธอเห็นการเคลื่อนไหวที่เงอะงะของเขาและรีบวิ่งเข้ามา

“ท่านอาจารย์ ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! ปล่อยเถอะเจ้าค่ะ!”

หวงฮู่เซิงไม่พยายามที่จะฝืน วางขวานในมือของเขา ตบฝุ่นบนมือและเสื้อผ้าของเขา และพูดอย่างใจเย็น: "ตกลง ข้าไม่เหมาะกับงานนี้จริงๆ แต่ข้าเกิดมาเพื่อ มีประโยชน์ เจ้าเก็บข้าวของตามข้าไปขึ้นภูเขาเถิด”

ซูจิ่วเย่ว์สงสัยว่าช่วงนี้เขารู้สึกเบื่อหรือไม่ หลังจากอยู่บ้านมานาน เลยต้องการออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง?

จึงรีบไปที่ครัวเพื่อเก็บซาลาเปาสองลูกใส่ตะกร้าแล้วออกไปกับเขา

เมื่อเห็นหวงฮู่เซิงเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางที่มั่นใจ เธอรู้สึกว่าต้องเตือนเขา

"ท่านอาจารย์……"

"มีอะไรหรือ?" หวงฮู่เซิงตอบโดยไม่หันกลับมามอง

ซูจิ่วเย่ว์คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วพูดว่า: "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่... บนภูเขานี้ถูกกลุ่มคนที่อยู่ใกล้ๆขุดจนเกลี้ยงแล้ว ข้าเกรงว่าเราจะหาอะไรไม่เจอ"

หวงฮู่เซิงหัวเราะเบา ๆ “อย่าตกใจไป การที่พวกเขาหาไม่เจอ นั้นหมายความว่าเราจะหาไม่เจอ”

แม้ว่าซูจิ่วเย่ว์จะไม่ได้มองในแง่ดี แต่เธอก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขามั่นใจขนาดนี้

สิ่งที่กินได้และกินไม่ได้ทั้งหมดบนภูเขาถูกขุดขึ้นมา และไม่มีหลายอย่างที่สามารถอยู่รอดได้ในฤดูหนาว

เธอหยุดพูดและเมื่อเขาขึ้นไปบนภูเขา เขาจะไม่คิดอย่างนั้น...

ทั้งสองเดินไปที่ภูเขาจนสุดทาง และเนินเขาเขียวขจีในเวลานี้ได้ถูกทำลายล้างไปนานแล้ว

สิ่งที่ซูจิ่วเย่ว์พูดนั้นถูกต้อง ผู้คนขุดทุกอย่างที่กินได้และกินไม่ได้ แม้แต่เปลือกไม้ก็ยังถูกลอกออก

หวงฮู่เซิงขมวดคิ้ว ซึ่งไม่ยากที่จะเห็นว่าชีวิตของผู้คนกลายเป็นเรื่องยากลำบากเพียงใด

เขาพาซู่จิ่วเยว่ไปไกลขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลย

เมื่อซูจิ่วเย่ว์ต้องการเกลี้ยกล่อมให้เขายอมแพ้หวงฮู่เซิงก็หยุดลงด้วยความหดหู่ใจ

เขาก้มลงปัดใบไม้สีเหลืองที่ปกคลุมอยู่ออก เผยให้เห็นหญ้าน่าเกลียดเบื้องล่าง

ใบของวัชพืชนี้เติบโตน่าเกลียดมากเหมือนสิวเม็ดเล็ก ๆ ที่หนาแน่นเมื่อมองแวบแรกดูเหมือนผิวของคางคก

ซูจิ่วเย่ว์มองไปที่มันอย่างสงสัย แต่ได้ยินหวงฮู่เซิงสั่ง "ขุด!"

ซูจิ่วเย่ว์ลังเลเล็กน้อย “สิ่งนี้กินได้ไหมเจ้าคะ?”

รูปทรงไม่น่าเกลียดเกินไปใช่ไหม? แต่อย่าทำงานหนักเพื่อขุดยาพิษขึ้นมาแล้วนำกลับไป เสียเวลาเป็นอย่างมาก กินก็กินไม่ได้ แถมยังเป็นอันตรายอีกต่างหาก

หวงฮู่เซิง รู้สึกเหนื่อยหลังจากเดินเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงจัดเสื้อผ้าให้ตรงและพักผ่อนตรงจุดนั้น

เมื่อเห็นเธอถาม เธอก็ไม่รำคาญ เธอจึงชำเลืองมองเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เธอไม่รู้เหรอ หญ้านี้เรียกว่าเสวี่ยเจี้ยนเช่าและมันจะอวบอ้วนที่สุดในทุกฤดูหนาว มันสามารถ แก้ร้อนใน ขับปัสสาวะ ลดโลหิตเย็น แก้ท้องร่วง ปรุงอาหารแล้วรับประทานได้ ตากแห้งเป็นชาแช่น้ำดื่มได้”

เมื่อเห็นว่าซูจิ่วเย่ว์ตกตะลึง เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้นแล้วข่วนมันสองครั้ง

ซูจิ่วเย่ว์มองดูมันอย่างจริงจัง และเห็นคำอีกสองคำบนพื้นตามการเคลื่อนไหวของเขา

“นี่คืออะไรคะ?” เธอถามอย่างสงสัย

หวงฮู่เซิงหยิบกิ่งไม้และเคาะลงบนพื้น "แค่อ่านคำสองคำนี้ แล้วเจอกันในหิมะ หิมะวันที่หิมะตกหนัก เจอกันในวันที่เจอ"

ซูจิ่วเย่ว์มองดูอักขระสองตัวบนพื้นอย่างระมัดระวัง และหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาวาดบนพื้น

หวงฮู่เซิงเห็นว่าจังหวะของเธอผิดลำดับ เขาจึงช่วยเธอแก้ไขสองครั้งก่อนที่จะถามว่า "เจ้าจำได้ไหม?"

ซูจิ่วเยว่พยักหน้า “จำได้ค่ะ”