บทที่ 38 ข้ารู้ว่าภรรยาข้าอยู่ไหน

หวงฮู่เซิงจะปล่อยให้เธออุ้มเป็นเด็กน้อยแบบนั้นได้อย่างไร?

ในท้ายที่สุด เขายื่นมือออกและดึงเธอขึ้น "ไม่จำเป็นต้องแบกข้าหรอก ข้ายังเดินเองได้ เจ้าแค่พยุงข้าก็พอ"

ซูจิ่วเย่ว์ไม่สามารถรั้งเขาไว้และไม่กล้าที่ขัดคำพูดอีก เธอจึงช่วยพยุงเขาเดินลงจากภูเขาตามเส้นทางที่จำได้

มีหมาป่าอีกตัวร้องโหยหวนก้องอยู่ในหูพร้อมกับเสียงลม ราวกับว่าพวกมันจะกระโดดออกจากป่าทึบในวินาทีถัดมาอย่างใดอย่างนั้น

ซูจิ่วเย่ว์ยังเป็นเด็ก เธอกลัวแทบตาย แต่เธอไม่กล้าร้องไห้ ดังนั้นเธอจึงได้แต่หลั่งน้ำตาอย่างเงียบๆ

เสียงหอนของหมาป่าใกล้เข้ามามากขึ้น และแม้แต่แสงสีเขียวในดวงตาของสัตว์ร้ายก็สามารถมองเห็นได้ในป่าอันมืดมิด

เมื่อทั้งสองกำลังจะสิ้นหวัง ทันใดนั้นแสงก็ปรากฏขึ้นในขอบเขตการมองเห็น

“จิ่วหยา! จิ่วหยา!”

“ภรรยาข้า! เจ้าอยู่ที่ไหน!”

...

ทันใดนั้น แสงก็เหมือนกับพระโพธิสัตว์ที่มีชีวิตลงมาจากท้องฟ้า ซึ่งทำให้ซูจิ่วเยว่รู้สึกโล่งใจ

เธอจับมือของหวงฮู่เซิงแน่น "อาจารย์ มีคนกำลังตามหาเรา!"

หวงฮู่เซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพร้อมที่จะต่อสู้กับหมาป่าจนตาย และความรู้สึกที่เหลือในชีวิตของเขาหลังจากเจอเคราะห์กรรมนั้นดีมาก

“เราอยู่นี่!” ซูจิ่วเย่ว์ตะโกนออกไปในระยะไกล

ผู้คนในระยะไกลดูเหมือนจะเห็นพวกเขาและรีบวิ่งไปหาพวกเขา

จากนั้นซูจิ่วเย่ว์ก็เห็นว่าทั้งครอบครัวของพวกเขาออกมากันหมด รวมถึงพี่สะใภ้คนที่สองที่ไม่ชอบเธอมากๆด้วยเช่นกัน

อู๋ซีหยวนกอดซูจิ่วเย่ว์ถูคางของเขากับคอของเธอ

"ภรรยาข้า ทำไมออกมาถึงไม่พาข้ามาด้วย!"

เมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิของร่างกายและฟังคำบ่นของเขา ซู จิ่วเยว่ก็ผ่อนคลายเช่นกัน และจู่ๆ ก็รู้สึกอ่อนแรงที่ขาของเธอ

ทันทีที่อู๋ซีหยวนปล่อยเธอ เธอเซและเกือบจะล้มลง แต่อู๋ซีหยวนช่วยเธอขึ้นด้วยสายตาที่รวดเร็วและมือที่ว่องไว

“ภรรยาข้า เจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะอุ้มเจ้าเอง!”

แม้ว่าเขาจะโง่ไปหน่อย แต่เขาสูงและกำยำ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ปัญหาที่จะแบกภรรยาตัวน้อยไว้บนหลังของเขา

เทียนซิงเหนียงปกปิดตัวเองแน่นและถือตะเกียงไว้ในมือ เมื่อเห็นสิ่งนี้ เธอก็กระตุ้น: "เอ้อร์เฉิง แบกท่านอาจารย์หวงไว้บนหลังเร็วเข้า ข้างนอกหนาวมาก "

เมื่อเผชิญกับคำสั่งของภรรยา อู๋เอ้อร์เฉิงก้าวไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ และอุ้มหวงฮู่เซิงไว้บนหลังของเขา

"ไป! กลับกันเร็ว"

กลับบ้านหลิวซุ่ยฮวาได้อุ่นเตียงคังในแต่ละห้องแล้ว แลซูจิ่วเย่ว์แสดงให้ทุกคนเห็นสิ่งที่พวกเขาเก็บมาจากภูเขา

เทียนซิวเหนียงหยิบก้านดอกเสวี่ยเจี้อนเช่าขึ้นมาแล้วถามว่า "สิ่งนี้... มันกินได้ไหม?"

ซูจิ่วเย่ว์เพิ่งเรียนรู้สิ่งใหม่ในวันนี้ และเมื่อเห็นเธอถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็อธิบายให้เธอฟังทันที

เทียนซิวเหนียงรู้สึกดีใจ และวางเสวี่ยเจี้ยนเช่ากลับเข้าไปในตะกร้า "จิ่วหยา เจ้าไม่ควรขึ้นไปบนภูเขาในภายหลัง อาหารเล็กน้อยนี้ไม่พอกิน เราจะต้องระดมคนเพื่อตามหาเจ้าอีก มันลำบากไปหน่อย ใช่ ถ้าน้องชายสามไม่ได้บอกว่าเขาจะไปหาเจ้าที่ถนนเส้นนั้น พวกเราคงไม่เจอ”

ซูจิ่วเย่ว์หันหน้าของเธอและขยิบตามองไปที่อู๋ซีหยวนคนอื่นไม่รู้ว่า อู๋ซีหยวนรู้ได้อย่างไรว่าเธอจะอยู่บนถนนสายนั้น มันเป็นความลับระหว่างพวกเขาสองคน