บทที่ 4 พี่สะใภ้รองไม่พอใจ

แม้ว่าปีนี้การเก็บเกี่ยวจะไม่ดีนัก แต่หลิวซุ่ยฮวาไม่เคยปฏิบัติต่อลูกๆของเธออย่างไม่เป็นธรรม โดยเฉพาะกับอู๋ซีหยวน ลูกชายที่ดีของเธอ ซึ่งเขากลายเป็นแบบนี้ เธอก็ปวดใจจริง ๆ ในบ้านมีลูกไก่อีกระลอกเพื่อให้ลูกๆของเธอกินไข่

เธอหยิบไข่จากในมือของเขา และขยิบตาให้ซูจิ่วเย่ว์ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เด็กดี เจ้ารู้จักรักเมียเจ้าแล้ว เดี๋ยวแม่จะไปต้มไข่ให้เจ้านะ"

ซูจิ่วเย่ว์เขินอายกับคำพูดเมื่อครู่อยู่พักหนึ่ง จึงรีบหยุดไว้ว่า "ท่านป้า ไม่ต้องต้มให้ข้า ข้าไม่กิน"

หลิวซุ่ยฮวาหันกลับมามองเธอ "เจ้าเด็กคนนี้ ยังเรียกข้าว่าท่านป้าอีกเหรอ? เรียกแม่สิ!"

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกว่าทุกคนหยุดทำงานและมองที่เธอ เทียนซิวเหนียงอยู่ในครัวก็โผล่หัวออกมาดู ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนร้อนผ่าวขึ้นและเรียกเสียงเบาๆว่า "ท่านแม่"

หลิวซุ่ยฮวายิ้มอย่างมีความสุข "เด็กดี เห็นเจ้าผอมขนาดนี้ แม่จะทำไข่ต้มให้เจ้า"

ซูจิ่วเย่ว์รีบร้อน "ท่านแม่! ข้าไม่อยากกินจริงๆ วันนี้ข้าไม่ได้ทำงาน!"

ไม่ทำงานจะมากินฟรีๆได้ยังไง!

หลิวซุ่ยฮวาเหลือบมองเธอด้วยความลำบากใจ จากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดกับเธอว่า "ถ้างั้นช่วยแม่ตากเสื้อผ้าพวกนี้ ตากผ้าเสร็จแล้วให้ไปล้างจาน น้ำร้อนอยู่ในหม้อแล้ว!"

อารมณ์ของซูจิ่วเย่ว์สับสนมาก ตากผ้าก็เรียกว่างานเหรอ?

อู๋ซีหยวนที่อยู่ข้างๆเข้ามาอย่างตื่นเต้น "เมียข้า เจ้าเตี้ยเกินไป ข้าจะช่วยเจ้าเอง!"

ซูจิ่วเย่ว์ดูเขาดึงเสื้อผ้าออกมาอย่างยุ่งเหยิง จึงรีบเข้าไปดึงเสื้อผ้าออกมา ตากเสื้อผ้าเสร็จโดยมีอู๋ซีหยวนให้ความช่วยเหลือ

อู๋ซีหยวนและคนอื่นๆเก็บไข่ได้หกฟอง หลิวซุ่ยฮวาจึงต้มไข่สี่ฟอง

ซูจิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนมีกันคนละหนึ่งฟอง และอีกสองฟองก็ให้กับลูกสาวคนโตของบ้านพี่ใหญ่ และเจ้าก้อนหินของบ้านพี่รอง

เฉินจาวตี้ปอกเปลือกไข่ให้ลูกสาวของเธอโดยไม่พูดอะไร แต่เทียนซิวเหนียงที่อยู่ข้างๆกลับไม่พอใจ

“ท่านแม่ ท่านลำเอียงเกินไปหรือไม่? ล้วนเป็นลูกสะใภ้ทั้งหมด เหตุใดจึงมีเพียงครอบครัวพี่สามที่มีไข่กิน ส่วนข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่ไม่มี?”

เสียงชามและตะเกียบกระทบกันบนโต๊ะ ทุกคนเงียบกริบ

ลูกชายอีกสองคนของตระกูลอู๋ที่อายุมากแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่แย่งอาหารกับเด็กๆ แต่พวกเขากลับรู้นิสัยของแม่ตัวเองดี ถ้าพูดแบบนี้ที่โต๊ะอาหารกลัวว่าจะไม่ได้กินข้าว?

ลูกชายรองจ้องภรรยาแต่ไม่กล้าพูด

หลิวซุ่ยฮวาหันมองไปทางเธอ "สะใภ้รอง เมื่อครู่เจ้าพูดอะไร"

เทียนซิวเหนียงมีความขี้ขลาดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่เธอ เธอก็รวบรวมความกล้าและพูดออกไป "ท่านก็ทำเช่นนี้ตลอด แล้วทำไมข้าถึงพูดไม่ได้ล่ะ? เป็นเพราะท่านลำเอียงอยู่แล้ว ถ้าต้องให้ข้าพูด ท่านควรต้มไข่ทั้งหกฟองนั้นให้หมด และแบ่งให้ข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่คนละฟอง พี่สะใภ้ ท่านว่าถูกต้องไหม?"

เฉินจาวตี้ไหนจะกล้าตอบและพูดอย่างรวดเร็วว่า "เอาให้เด็กๆกินเถอะ ข้ากินแค่ข้าวได้"

เทียนซิวเหนียงยังอยากพูดต่อ แต่หลิวซุ่ยฮวาโยนตะเกียบในมือของเธอและตะโกนด่าว่า "เจ้ายังอยากกินไข่อยู่ไหม? มีอะไรกินก็กินไป ถ้าไม่กินก็วางชามข้าวลง! ยังต้องประหยัดอาหารให้ครอบครัวอีก! บอกว่าข้าลำเอียงเหรอ ถามสมองโง่ๆของเจ้าให้ดีๆ ว่าในวันที่สองที่เจ้าแต่งงานเข้ามา แม่ให้เจ้ากินอะไร! ถ้าไม่ใช่เพราะปีนี้เก็บเกี่ยวไม่ดี ข้าคงจะได้หั่นเนื้อให้จิ่วยากินแล้ว!"

เทียนซิวเหนียงแต่งงานเข้ามาอย่างสวยงาม เมื่อตอนเจ้าสาวแต่งเข้าบ้านมา หลิวซุ่ยฮวาไปที่ซื้อเนื้อกับเฒ่าแก่จางคนขายเนื้อในหมู่บ้านเพื่อซื้อขาหมูขาใหญ่ เทียนซิวเหนียงแต่งเข้ามาสามวันก็ได้กินเนื้อทุกมื้อ

เมื่อเหล่าเอ้อร์เห็นว่าเทียนซิวเหนียงยังอยากพูดอีกจึงรีบดึงเธอขึ้นและลากเธอออกไป

ไม่นานก็กลับมาอย่างอึดอัดและไม่พูดอะไรสักคํา และยกชามข้าวของเทียนซิวเหนียงออกไป

ซูจิ่วเย่ว์นั่งอยู่ข้างๆอู๋ซีหยวนและไม่กล้าขยับ แม้แต่ไข่ที่หลิวซุ่ยฮวาแบ่งให้เธอก็วางกลับไปที่เดิม

แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่าจู่ๆ ชายข้างๆเธอก็นำไข่ที่ตัวเองปอกเปลือกไว้แล้วมาวางตรงหน้าเธอว่า “เมียข้า ข้าให้เจ้า”

ซูจิ่วเย่ว์ชะงักไปครู่หนึ่ง และเห็นว่าทุกคนบนโต๊ะกำลังมองมาที่พวกเขาสองคน และเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

เมื่อเห็นเธอนิ่งผงะเป็นเวลานาน อู๋ซีหยวนก็ไม่พอใจและรีบพูดว่า "เจ้ากินสิ กินเร็วๆ เจ้าไม่กินตัวก็จะไม่สูง ดูสิว่าเจ้าเตี้ยขนาดไหน"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดว่าเธอเตี้ย ซูจิ่วเย่ว์ปิดปากเงียบ คนในตระกูลอู๋ค่อนข้างตัวสูงอยู่แล้ว และอู๋ซีหยวนก็สูงขึ้นไปอีก แม้แต่ตอนอายุสิบหก ความสูงของเขามากกว่าแปดฟุต ซึ่งยังสูงกว่าเธอต่อกัน

เจ้าเตี้ยจะเป็นไร ! เจ้าอายุแค่สิบสามและเจ้าก็กำลังจะโตขึ้น!