บทที่ 5 สนับสนุนเขา

ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือไปดึงอู๋ซีหยวนมาไว้ข้างหลังและด่าไอ้พวกเด็กเปรตที่อยู่ต่อหน้า "พวกเจ้าเป็นลูกบ้านไหน?! ชอบรังแกคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?! วันนี้ข้าจะไปคุยกับพ่อแม่ของพวกเจ้าให้เป็นเรื่องเป็นราว! ถึงโง่แล้วจะทำไม? ข้ากลับคิดว่าคนแบบพวกเจ้าแต่ละคนต่างหากที่แย่กว่าเป็นคนโง่!

ช่วงสองวันที่ผ่านมาอู๋ซีหยวนเห็นเธอพูดจาด้วยเสียงที่นุ่มนวล และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอท่าทางก้าวร้าวแบบนี้ เขาก็ตกใจและรู้สึกแปลกใหม่มาก

เด็กสองสามคนมาคว้าตะกร้าของเธอ "เมียโง่กับคนโง่! เมียโง่กับคนโง่!"

ซูจิ่วเยว่ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าวันนี้จะเกิดขึ้นกับเธอ เธอโกรธและหงุดหงิดมากจนเอื้อมมือไปจับเด็กคนหนึ่ง "ไป! ไปพบพ่อแม่ของเจ้า! วันนี้ข้าต้องการพูดอะไรสักหน่อย!"

เมื่อเด็กคนอื่นๆเห็นก็หัวเราะและวิ่งกระจัดกระจาย และเด็กชายที่ซูจิ่วเยว่จับก็สะบัดมือเธอหลุดออกและวิ่งหนีไป

ซูจิ่วเยว่มองตามหลังของพวกเขาด้วยความโกรธ ทันใดนั้นมือที่อยู่ด้านหลังของเธอ ก็ดึงแขนเสื้อของเธอไว้

เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และมีเสียงเตือนดังขึ้นข้างหูของเธอ "เมียข้า เจ้าไม่ต้องโกธรแล้ว ดีไหม?"

เมื่อเธอหันมองกลับไป ก็เห็นชายคนนั้นมองมาที่เธออย่างน่าสงสาร เธอนึกถึงสุนัขที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กจนโต แต่น่าเสียดายที่มันไม่รอดในฤดูหนาวปีที่แล้ว

เมื่อเห็นหน้าของอู๋ซีหยวนเช่นนี้ ซูจิ่วเยว่ก็โกรธไม่ลงจริงๆ เธอจึงพูดว่า "แม้ข้าจะโกรธ ข้าก็ไม่โกรธเจ้าหรอก นี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า พวกเขากำลังรังแกเจ้าอยู่นะ!"

อู๋ซีหยวนเห็นว่าถึงแม้เธอจะดุมาก แต่เธอก็ไม่ได้โกรธเขา และยิ้มออกมา "ไม่เป็นไร ข้าไม่กลัวพวกเขาจะรังแกข้าหรอก"

"ช่างโง่เขลาจริงๆ รีบไปกันเถอะ! ถ้าช้ากว่านี้ เจ้าจะขุดอาหารป่าไม่ได้มาก"

ปีนี้ไม่มีครอบครัวไหนที่มีชีวิตที่ดี แม้แต่ตระกูลอู๋ที่มีฐานะดี แต่ก็ดีกว่าครอบครัวอื่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อวานอาจเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอมาและอาหารก็ค่อนข้างจะเยอะขึ้น แต่วันนี้อาหารก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกคนกินเกี๊ยวผัก แต่แค่แป้งข้าวเหนียวจะข้นกว่าบ้านอื่นหน่อย

ครอบครัวได้เลี้ยงอู๋ซีหยวนคนว่างคนนี้แล้ว แต่ถ้าจะเลี้ยงเธอด้วยอีก เธอคงจะรู้สึกอายมากๆ

"เมียข้า! เมียข้า! ข้ารู้ว่าที่ใดมีอาหารป่าเยอะ เจ้ามากับข้า!"

“เจ้ารู้จริงๆเหรอ?”

"ข้ารู้! ไม่มีใครไปที่นั่นแน่นอน ที่นั่นเป็นสมบัติลับของข้า!"

สีหน้าของเขาดูภูมิใจมาก ซูจิ่วเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า "งั้นให้ข้าเชื่อใจเจ้าสักครั้ง"

เมื่อเห็นว่าเธอเชื่อในตัวเขา อู๋ซีหยวนก็มีความสุขทันที เอื้อมมือไปจับมือเธอและวิ่งไปที่ภูเขาที่อยู่ห่างไกล

ทั้งสองวิ่งมาเกือบครึ่งชั่วโมงและโผล่ออกมาจากพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง ซูจิ่วเยว่มองดูต้นไม้สูงตระหง่านรอบๆ และรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอหยุดและถามอู๋ซีหยวนว่า "เจ้าพาข้ามาที่ไหน เข้าไปอีกก็จะเป็นภูเขาลึกแล้ว ที่นั่นมีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่!"

อู๋ซีหยวนรู้ที่ไหนว่าภูเขาลึกคืออะไร ครั้งหนึ่งเขาหลงทาง และพบว่าที่นี่มีเห็ดมากมาย เขาจึงเก็บบางส่วนกลับไปและแม่ของเขาก็ชมเชยว่าเขาทำได้ดี

เขามองไปรอบๆ “น่าจะอยู่แถวนี้ พวกเราหาดูก่อนว่าจะมีเห็ดไหม”

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูจิ่วเยว่เข้ามาในป่าลึกขนาดนี้ เธอยังกลัวเล็กน้อย และยังกังวลว่าอู๋ซีหยวนจะวิ่งพล่านและไม่สามารถหาทางกลับได้ ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าปล่อยมือของเขา

อู๋ซีหยวนมีสายตาที่เฉียบคม และเมื่อเขาเห็นเห็ดอยู่ไกลๆ เขาอยากจะวิ่งไป แต่ถูกซูจิ่วเยว่ดึงตัวเขาไว้ "อย่าวิ่งพล่าน ป่านี้ใหญ่มาก ถ้าหลงไปจะทำไง?"

อู๋ซีหยวนชี้ไปที่เห็ดที่อยู่ไกลๆ ให้เธอดู "ข้าอยากไปเก็บเห็ด ไม่ได้วิ่งพล่าน"