บทที่ 43 เมืองหยงโจว

“ท่านแม่ มันเป็นความฝันที่เลวร้ายมาก” ซูจิ่วเย่ว์กล่าว

เมื่อเธอได้ยินว่ามันเป็นฝันร้าย หลิวซุ่ยฮวายิ่งกังวลมากขึ้น "ฝันแบบไหน บอกข้ามาสิ!"

“ข้าฝันว่ายงโจวเกณฑ์ทหาร และพี่ชายคนโตและคนรองถูกจับไปทั้งหมด!”

เมื่อต่อสู้กับชาว เซียนเป่ยในช่วงปีแรก ๆ หลายคนจากหมู่บ้านของพวกเขาไปเข้าร่วมกองทัพ แต่ท้ายที่สุด มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมาได้

ว่ากันว่าการต่อสู้เป็นเรื่องของบุญกุศล แต่สำหรับคนจนเช่นพวกเขา มันเป็นเพียงหลุมฝังศพหมู่ที่ไม่มีวันหวนกลับ

หลิววุ่ยฮวาเซทันที แต่ซูจิ่วเย่ว์รีบช่วยเธอลุกขึ้น

หลิวซุ่ยฮวาบีบมือของเธอราวกับจับฟางช่วยชีวิต เธอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้า "จิ่วหยา เจ้าคิดว่าเราควรทำอะไรตอนนี้?"

หลิววุ่ยฮวาเป็นคนช่างคิดอยู่เสมอ แต่เมื่อพูดถึงลูกชายของเธอ เธอตื่นตระหนกทันที

ซูจิ่วเย่ว์ตบหลังมือของเธอเบา ๆ และปลอบโยนเธอเบา ๆ “ท่านแม่ อย่าพึ่งตกใจไป ในเมื่อพระเจ้าเตือนเราแล้ว มันต้องมีทางแก้ไข ทำไมเราไม่รีบไปหยงโจวหา พี่ชายใหญ่กับพี่ชายรอง? เมื่อถึงเวลาพวกเราต้องรีบกลับมา พวกเราจะต้องรอดพ้นจากหายนะ"

หลิวซุ่ยฮวาพยักหน้าเช่นกัน "เจ้าพูดถูก ไปกันเถอะ! ไปรับต้าเฉิงและเอ้อร์เฉิงกลับมา!"

ถึงกระนั้นก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้วที่พวกเขาออกเดินทาง

เหลือแต่อู๋ฉ่วนและอู๋ซีหยวนในฐานะสมาชิกชายของครอบครัว และหลิว ซุ่ยฮวากลัวที่จะปล่อยพวกเขาไปเพราะเธอกังวลเรื่องการเกณฑ์ทหาร

เฉินจาวตี้และเทียนซิวเหนียงมีลูกน้อยสองคนที่ต้องดูแล และในที่สุดหลิวซุ่ยฮวาก็ตัดสินใจที่จะตามหาพวกเขาด้วยตัวเอง!

ซูจิ่วเย่ว์กังวลว่าเธอจะอยู่คนเดียว ดังนั้นเธอจึงอาสาไปด้วย

หลิววุ่ยฮวาเดิมไม่เห็นด้วย แต่หลังจากคิดทบทวนอีกครั้ง ซูจิ่วเย่ว์เป็นคนที่ฝันได้แม่นยำมากและหากมีความไม่แน่นอน เธอจะสามารถรู้ล่วงหน้าได้หากพานางไปด้วย ดังนั้นเธอจึงตกลง

แม่สามีและลูกสะใภ้พยายามเอาใจอู๋ ซีหยวน โดยสัญญาว่าจะนำขนมหวานมาให้เขาเมื่อพวกเขากลับมา จากนั้นพวกเขาก็ออกไป

เมืองหยงโจวอยู่ห่างจากหมู่บ้านเซียหยางของพวกเขามากกว่าเมืองหนิวโถวมาก และทั้งสองก็เดินไปจนมืดก่อนจะมองเห็นกำแพงเมืองหยงโจว

ในฐานะป้อมปราการในหยงโจว กำแพงเมืองถูกสร้างขึ้นอย่างสูงตระหง่าน และอิฐหินสีน้ำเงินถูกซ่อนอยู่ในตอนกลางคืน

ในเวลานี้ ประตูเมืองหยงโจวถูกปิดไปนานแล้ว แต่ภายนอกเมืองหยงโจวยังคงคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยจากทั่วเมืองที่มาตั้งแผงขายของ ทำเกี๊ยว และขายเค้กเมล็ดงา

กลิ่นหอมของเกี๊ยวลอยเข้าจมูกของผู้คนตามสายลมยามเย็น กระตุ้นต่อมรับรสของผู้คน และยังกระตุ้นความรู้สึกของแม่ผัวและลูกสะใภ้

ด้วยความหิว

ลูกสะใภ้ติดตามมาเป็นระยะทางไกลโดยไม่บ่น ดังนั้นหลิวซุ่ยฮวาจึงไม่รู้สึกลังเลใจ