บทที่ 45 ยามอู่สามเค่อ

ประหารชีวิต ? ซูจิ่วเยว่ตกใจมาก คงไม่เหมือนกับที่ในละครพูดกันใช่ไหม?

นางไม่เคยเห็นการลงโทษประหารชีวิตมาก่อน แต่บทละครมีกล่าวว่าสถานที่ประหารชีวิตคืออยู่ที่ตลาด

นางรู้สึกสงสัยและกลัวเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน

นางหันศีรษะไปมองแม่สามีของนาง หลิวซุ่ยฮวารู้สึกตื่นเต้นมากในขณะนี้

เวลาส่วนใหญ่พวกเขาก็ใช้ชีวิตอยู่แค่ในหมู่บ้าน ปกติก็ไม่ค่อยมีเรื่องราวอะไรใหม่ ๆ แค่ฟังชาวบ้านเล่าสารทุกข์สุกดิบภายในครอบครัวเท่านั้น

คราวนี้มีข่าวใหญ่มาและน่าตื่นเต้นมาก หลิวซุ่ยฮวาได้สติขึ้นมาทันทีแล้วจูงมือซูจิ่วเย่ว์เบียดเข้าในฝูงชน

"จิ่วยา ไปกันเถอะ! เราสองแม่ลูกไปดูด้วยกัน!"

ในตอนแรกพวกเขาเป็นฝ่ายเบียดเข้าไปในฝูงชน แต่กลายเป็นกำลังถูกฝูงชนเบียดเข้าไปต่างหาก

ด้วยความพยายามของหลิวซุ่ยฮวาที่เบียดไปจนถึงแถวหน้า

ในขณะนี้ซูจิ่วเยว่มองเห็นชายถูกมัดที่คอและมือไพล่หลังอยู่บนเวทีอย่างชัดเจน เขาอายุแค่ประมาณยี่สิบหรือสามสิบปีเท่านั้น หนวดเครายุ่งเหยิงและแต่งกายธรรมดา

อย่างไรก็ตามเป็นที่เข้าใจได้ว่าสภาพรวมของผู้คนในเรือนจำคงไม่ได้ดีไปกว่านี้

ชายร่างกำยำยืนอยู่ข้างหลังชายคนนั้น ในมือถือดาบคมเล่มใหญ่ ข้างหลังดาบมีห่วงเหล็กห้อยอยู่หลายอัน ใบมีดคมส่องประกายภายใต้แสงแดดในฤดูหนาว

ด้านหลังเวทีมีโต๊ะตั้งอยู่ ข้างบนโต๊ะมีพู่กันตลับหมึกและป้ายคำสั่งวางอยู่ ที่ตรงนั้นยังไม่มีคนมานั่ง คาดว่าผู้สั่งการยังมาไม่ถึง

ในขณะที่ซูจิ่วเย่ว์กำลังมองไปรอบๆ นั้น หลิวซุ่ยฮวาก็ได้สอบถามคนข้าง ๆ

“น้องสาว คนผู้นี้ไปทำอะไรมา? ทำไมอายุยังน้อยจะโดนประหารชีวิตเสียแล้ว?”

หญิงสาวผู้นั้นไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า นางจึงเล่าให้เธอฟังอย่างกระตือรือร้นว่า: "มันสมคบคิดกับศัตรูและทรยศประเทศ! เจ้าเห็นเมืองยงโจวของเรามีการป้องกันอย่างเข้มงวดใช่ไหม? ว่ากันว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมีสายลับแอบเข้ามาสองสามคน และเป็นคนผู้นี้ที่ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา เขาเป็นอดีตทหารผู้รักษาการณ์ของเมืองยงโจวร เขาชื่อว่าอะไรนะ ...ดูเหมือนว่าจะ...ใช่แล้ว！ซูเสี้ยนวู่!"

หลิวซุ่ยฮวาถ่มน้ำลายตามเช่นกันและพูดว่า: " ถุย! เจ้าร่วมมือกับศัตรูและทรยศประเทศ! เจ้าสมควรถูกประหาร!"

“นั่นน่ะสิ! ไม่ปล่อยให้ชาวบ้านคนธรรมดาอย่างเรามีชีวิตที่สงบสุข สมควรโดนประหารแล้ว!”

……

ซูจิ่วเย่ว์ได้ยินเรื่องราวประมาณหนึ่ง แต่สายตาของนางก็ถูกดึงดูดไปที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เด็กคนนั้นสวมชุดผ้าสีขาว ใบหน้าเล็กๆ ของเขาก็ทาสีดำเช่นกัน มองเห็นเพียงแค่โครงร่างของเขาเท่านั้น

เขายืนอยู่คนเดียวที่แถวด้านหน้าด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม ดูแล้วเหมือนเด็กในมาดผู้ใหญ่