บทที่ 56 ข้าจะไปท่านพี่เอง

เป็นเช่นนั้นหวงฮู่เซิงคิด

ไม่น่าแปลกใจที่แม่ลูกรีบมาเพราะอยากช่วยเหลือใครสักคน

หวงฮู่เซิงยังยื่นมือออกไปช่วยเธอ “พี่หญิง เจ้าลุกขึ้นก่อนแล้วค่อยคุยกัน”

จากนั้นหลิวซุ่ยฮวาใช้ประโยชน์จากความแข็งแกร่งของเธอและลุกขึ้นยืน "ท่านหวงการช่วยชีวิตผู้คนเป็นสิ่งสำคัญ แม่ของข้ากำลังขาดใจอยู่ตอนนี้!"

หัวใจพ่อแม่หมอและหวงฮู่เซิงก็รู้ดีว่าสถานการณ์นี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ไม่ต้องพูดถึงความเมตตาของตระกูลอู๋ที่มีต่อเขา แม้ว่าจะเห็นเขาบนท้องถนน ก็จะไม่ปฏิเสธที่จะช่วยชีวิตเขาเอาไว้

“ข้าจะเดินทางไปกับเจ้า” เขาตอบออกไป

แต่จะไปได้อย่างไรยังคงเป็นปัญหา มีม้าเพียงตัวเดียว แน่นอนว่าหลิวซุ่ยฮวาไม่สามารถขี่กับหวงฮู่เซิงได้ ไม่สบายใจที่จะทิ้งอู๋จงหยวนไว้ตามลำพังในถิ่นทุรกันดาร

ในท้ายที่สุดหลิวซุ่ยฮวาก็ตัดสินใจว่า "ท่านกลับไปก่อน ข้าจะอยู่กับจงหยวน ที่นี่ และข้าจะกลับไปหลังจากที่อาจารย์หวง ตรวจวินิจฉัยรักษาเสร็จแล้วแม่ของข้าแล้วกลับมา ข้าถึงจะกลับไป"

หวงฮู่เซิงมองไปที่อู๋จงหยวนและถามความคิดเห็นของเขา

ไม่เป็นไรถ้าไม่รู้ แต่เนื่องจากรู้ตัวตนของอีกฝ่าย เขาจึงเป็นเจ้านาย

เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งจะบดขยี้ใครก็ตามให้ตาย แต่อีกฝ่ายนั้นเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง ที่เหนือกว่า เมื่อเทียบกับเจ้าหน้าที่ระดับแปดของเขา...

อู๋จงหยวนพยักหน้า "ท่านป้าและข้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกังวล"

เมื่อเห็นว่าเขาดูไม่สบายใจเล็กน้อยหลิวซุ่ยฮวาจึงพูดอีกครั้ง: "แล้วต้าเฉิงล่ะ? อยู่หรือเปล่า? ต้าเฉิงอยู่ที่ไหน?"

“เขาไปหาไม้เท่านั้น”

“งั้น เจ้าไปเถอะ เมื่อต้าเฉิงกลับมา ข้าจะขอให้เขารออยู่ที่นี่กับข้า”

......

ระหว่างทางกลับหวงฮู่เซิงยังได้สัมผัสกับความสุขจากการขี่ม้าเป็นหลุมเป็นบ่อ

เมื่อเขามาถึงบ้านของตระกูลหลิว ก่อนที่เขาจะได้แสดงความรู้สึกต่อวัยชราของตัวเองนั้น เขาก็ถูกสมาชิกที่อายุน้อยกว่าหลายคนในครอบครัวหลิวผลักเขาไปที่เตียงของหญิงชรา

“พวกเจ้าปล่อย! ข้าจะจับชีพจรได้อย่างไร? ถ้าไม่ปล่อย!” เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้

ทุกคนก็ยิ้มและปล่อยแขนของเขาลง

หลิวต้าหลินก้มศีรษะและอธิบาย: "ผู้อาวุโส ข้าทำให้ท่านขุ่นเคืองมาก แต่ข้ากังวลเกี่ยวกับแม่ของข้าจริงๆ ... "

หวงฮู่เซิงรู้ว่าพวกเขาไม่รู้จักตัวตนของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีกฎเกณฑ์มากมายและไม่สนใจพวกเขา

หญิงชราอายุมากแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีการป้องกันใด ๆ ที่สำคัญระหว่างชายและหญิง

เขาพับแขนเสื้อขึ้นโดยตรงและให้ชีพจรแก่หญิงชราโดยไม่สวมผ้าคลุมหน้า

ทุกคนเงียบไป ชายชราคนนี้คือความหวังเดียวของพวกเขา ถ้าเขายังบอกว่าไม่มีความหวัง แสดงว่าสิ้นหวังแล้วจริงๆ

หวงฮู่เซิงถอนมือออกและเห็นทุกคนมองมาที่เขา ไม่ได้กระตุ้นความอยากอาหารของพวกเขา แต่พูดว่า "มีอาการอุดกั้นที่หัวใจ คิดมากเกินไป และรับความเย็นมานิดหน่อย"

หลิวต้าหลินรีบถาม: "ยังรักษาได้อยู่หรือไม่?"

“สามารถรักษาให้หายได้ ข้ากลัวว่าในสถานการณ์ล่าสุดนี้ เจ้าไม่สามารถซื้อยามาได้”

หลิวต้าหลินขมวดคิ้วและโค้งมือให้เขา "ท่านอาวุโส โปรดให้ใบสั่งยาแก่ข้า เราจะหาทางไปซื้อยาเอง!"

ยังคงมีปากกาและหมึกที่ต้ากุ้ยและคนอื่นๆ ทิ้งไว้ระหว่างการเรียนรู้ที่บ้าน แม้ว่าบางส่วนจะไม่ได้รับการดูแลอย่างดีและบางอันก็ชื้น แต่ก็ยังเขียนใบสั่งยาได้

หลิวต้าหลินขอให้หวงฮู่เซิงเขียนใบสั่งยาสองใบ จากนั้นพวกเขาก็แบ่งออกเป็นสองกลุ่มและไปที่เมืองใกล้เคียงเพื่อลองดู

เดิมทีเมืองหยงโจวเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้ผู้คนถูกจับกุมที่นั่นและไม่มีใครกล้าไป

ชุนเหม่ยอาสาลุกขึ้น "ท่านพ่อ! ท่านแม่! ข้าจะไป! พวกเขาจับผู้หญิงไม่ได้หรอกถ้าจับผู้ชายที่แข็งแกร่งเท่านั้น"

ลูกชายของโจวถูกพาตัวไปหมดแล้ว แล้วลูกสาวจะรับความเสี่ยงได้อย่างไร และจ้องมองมายังเธอ "ไร้สาระ! ไม่ให้ไป!"