บทที่ 57 ชีวิตตกอยู่ในอันตราย

พวกเขาทั้งสามออกเดินทางตอนรุ่งสาง และเมื่อมาถึงเมืองหยงโจวตอนเที่ยง

เมื่ออยู่ห่างจากประตูเมืองไปหนึ่งไมล์ ก็มีผู้คนมากขึ้น ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดทั้งคนแก่อ่อนแอ เป็นผู้หญิง เด็ก มีคนหนุ่มสาวและวัยกลางคนไม่มากนัก

ชุนเหม่ยหยุดและพูดกับพ่อของเธอที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอว่า "ท่านพ่อ มานี่สิ กำลังรอเราอยู่ใต้ต้นหยางต้นนั้น จิ่วหยาและข้าจะรีบกลับมาเร็ว ๆ หลังจากซื้อของเสร็จ"

ซู่จิ่วเย่ว์คิดว่าพวกนางอาจจะไม่กลับมาเร็ว เธอจึงพูดอีกครั้งว่า "ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนี้ ถ้าเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ท่านลุง อย่ากังวล รอหนึ่งวันก่อน แจ้งต่อเจ้าหน้าที่”

เธอยังอยู่ในกรณีนี้ แม้ว่าความฝันจะเตือนเธอ แต่เธอก็รู้วิธีที่จะออกมา แต่ทุกอย่างก็มีข้อยกเว้น และหากหนีไม่ได้ พวกนางก็ต้องหาวิธีอื่น

หลิวต้าหลินขมวดคิ้วไม่เคยผ่อนคลายเลย เขามีแม่อยู่ด้านหนึ่งและลูกสาวอยู่อีกด้านหนึ่ง เขาทนไม่ไหวที่จะจากไปทั้งสองข้าง

“พวกเจ้าทั้งสอง ระวังตัวด้วย อย่าพยายามสนุกกันให้มาก ไม่ว่าจะเห็นฝูงชนที่ไหนก็ตาม อยู่ห่างๆ ไว้เท่านั้น”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ทั้งสองพูดพร้อมกัน

ยังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อเข้าเมืองหยงโจว แต่มีคนน้อยกว่าวันก่อน ๆ มาก ทั้งสองคนเข้าคิวเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของชั่วโมงและเข้าเมืองหลังจากจ่ายเงินสิบตำลึง

นี่เป็นครั้งแรกที่ชุนเหม่ย มาที่เมืองหยงโจว เธอมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัยและเห็นของหายากทุกที่ที่เธอมองไป

“น้องสาว บ้านที่นี่สวยมาก เสาแดงไปหมด! นกอะไรอยู่บนเชิงชาย ตะเกียงนั่นก็สวยเหมือนกัน...”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่สามารถตอบได้ เมื่อเทียบกับชุนเหม่ย เธอไม่ได้มาที่นี่มากกว่าหนึ่งครั้ง ครั้งที่แล้วเธอเห็นแค่การตัดหัวเท่านั้น และไม่ได้มองไปที่อื่นเลยจริงๆ

ข้างถนนยังมีผู้ขายชาดสีแดงสำหรับแต่งเติมบนหน้าอีกด้วย มีดอกไม้ผ้าไหมอยู่สองสามดอกบนแผงซึ่งดึงดูดใจเด็กผู้หญิงมากที่สุด

ดวงตาของชุนเหม่ยเป็นประกายเมื่อเธอเห็นมัน และเธอก็ดึงซูจิ่วเย่ว์มากับนาง "จิ่วหยา มาดูนั้นกันเถอะ!"

สมัยนี้คนมีเงินเหลือไว้แต่งตัวที่ไหน? ครอบครัวที่ร่ำรวยและมีตระกูลเหล่านั้นดูถูกครอบครัวมีราคาเหล่านี้ และผู้ขายเครื่องสำอางนั่งอยู่หลังแผงลอยโดยเอาแขนเสื้อคล้องกัน

ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นและเห็นเด็กผู้หญิงอีกสองคนอยู่หน้าแผงขายของ เธอก็คืนสติขึ้นมาทันที

“สาวๆ พวกเจ้าต้องการอะไร?”

ชุนเหม่ยหยิบดอกไม้ผ้าไหมสีพีชขึ้นมาแล้วถามว่า "นี่ราคาเท่าไหร่?"

“ปกติเราจะขายมันในราคาสามตำลึง แต่วันนี้เจ้าเป็นคนแรกที่มาที่ถึงร้านของข้าดังนั้นข้าจะเรียกเงินสองตำลึงเท่านั้น!”

ชุนเหม่ยประหยัดเงินได้มาก แต่เธอมองไปที่เครื่องสำอางค์ข้างๆ แล้วลังเล

ซูจิ่วเย่ว์แตกต่างจากเธอ ดวงตาของจ้องมองไปที่มีดกันคิ้วอันเล็กบนโต๊ะ

"อันนี้ราคาเท่าไร?"

“หญิงสาวมีสายตาดีมาก มีดกันคิ้วอันเล็กนี้ได้รับความนิยมมากที่สุดในหมู่สตรีผู้สูงศักดิ์ในปัจจุบัน ดูสิ โครงด้านนอกยังทำจากเซรามิก!”

“งั้น... มันแพงหรือ?” ซูจิ่วเย่ว์บีบที่จับมีดด้วยนิ้วเรียวยาวของเธอ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

หญิงชราตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวมองดู แต่ตอนนี้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ว่าเธอจะพบสตรีผู้สูงศักดิ์กี่คนในเมืองนี้ ก็ไม่มีใครเทียบเคียงเธอได้

ความงามอยู่ในตัวของทุกคน

หญิงชราถึงกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ก็ไม่เลว ถ้าเจ้าต้องการก็ให้ห้าตำลึง"