บทที่ 60 ของที่ระลึก

“เมื่อวานตอนที่ข้าน้อยโดนจับตัวเข้าไป แอบได้ยินพวกมันคุยกันว่าจะเข้าออกทางเส้นทางลับ ส่งออกนอกเมือง.......ไม่รู้ว่าเส้นทางลับที่พวกเขาพูดถึงอยู่ที่ไหน แต่ถ้ามีเส้นทางลับจริง ต่อให้ปิดล้อมลานบ้านก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่สามารถบอกได้ว่าเธอเห็นมันในความฝัน และไม่ใช่ว่าใครก็จะเชื่อที่เธอพูดเหมือนกับแม่สามีของเธอ

จากนั้นมู่เซ่าหลิงจึงได้มองหญิงสาวที่ก้มหน้าอยู่ตรงหน้าอย่างจริงจัง “เจ้า......เงยหน้าขึ้นสิ”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่กล้าปฏิเสธ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความเคอะเขิน และมู่เซ่าหลิงก็เห็นใบหน้าที่บริสุทธิ์และงดงามของเธอ

เมื่อมู่เซ่าหลิงเห็นรูปลักษณ์ของเธอก็ตกตะลึง และพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ซูอี๋รู้สึกไม่พอใจมู่เซ่าหลิงเล็กน้อย เธอรู้ว่าจิ่วเย่ว์สวย หลังจากที่นางล้างหน้าจนสะอาดแล้ว เธอเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

มู่เซ่าหลิงค่อยๆได้สติกลับมา รู้สึกเสียดายในใจเล็กน้อย แม้ว่ารูปลักษณ์ของเธอจะดูโดดเด่น แต่ความขี้ขลาดของเธอก็ด้อยกว่า มองดูซูอี๋แล้วรู้สึกเจริญตามากกว่า

นอกจากนี้เธอยังแต่งตัวบ้านนอก ร่างกายก็ยังไม่เติบโตเต็มวัย แรกเห็นอาจรู้สึกน่าทึ่ง แต่สำหรับมู่เซ่าหลิงที่เคยเห็นหญิงงามมานับไม่ถ้วนก็ไม่มีแรงกระตุ้นที่อยากจะครอบครองซูจิ่วเย่ว์ คิดแค่ว่ามันก็ดีถ้าให้เธออยู่ข้างๆเขา

“ให้เจ้าเป็นสาวรับใช้ในตำหนักอ๋องของข้า เจ้าเต็มใจไหม?”

สำหรับสามัญชนคนธรรมดานี่ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง แต่ซูอี๋กลับไม่ค่อยเต็มใจนัก

เธอได้ยินจากพ่อของเธอว่าท่านอ๋องเยี่ยนคนนี้ไม่ใช่คนดี อีกอย่างทำไมน้องสาวของเธอต้องไปเป็นสาวรับใช้ด้วย?

เธอขมวดคิ้ว พยายามหาทางปฏิเสธแทนซูจิ่วเย่ว์ แต่ซูจิ่วเย่ว์กลับก้มหัวลงและคำนับ “เรียนท่านอ๋อง ข้าน้อยแต่งงานแล้ว เกรงว่าไม่เหมาะสมที่จะอยู่รับใช้ท่านอ๋อง”

มู่เซ่าหลิงขมวดคิ้ว และมองหน้าของเธออีกครั้ง จู่ๆก็รู้สึกน่าเบื่อหน่าย และโบกมือ “พวกเจ้าออกไปซะ”

ซูอี๋และซูจิ่วเย่ว์มาที่ห้องโถงด้านข้างเพื่อรอให้ตระกูลจวนมารับพวกเธอ ในห้องเหลือเพียงพวกเธอสองคน ซูอี๋จึงดึงเก้าอี้เข้าไปนั่งข้างๆซูจิ่วเย่ว์ ลดเสียงลงและพูดว่า “เจ้ากล้าหาญมาก ที่กล้าโกหกท่านอ๋องเยี่ยน”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่ค่อยเข้าใจ “ข้าโกหกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ก็เจ้าบอกเขาว่าเจ้าแต่งงานแล้ว? ซูอี๋ยักคิ้วด้วยดวงตารูปหงส์ของเธอ อยากรู้ว่านางจะอธิบายให้เธอฟังอย่างไร

ซูจิ่วเย่ว์ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ข้าแต่งงานแล้วจริงๆ ปีนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่ค่อยดี ครอบครัวไม่มีจะกิน ทั้งครอบครัวหิวโหยแทบตาย พ่อแม่จึงให้ข้าแต่งงาน”

เธอไม่กล้าบอกว่าเธอถูกขาย แต่สิ่งที่ซูอี๋ได้ฟัง มันก็หมายความว่าประมาณนั้น

ซูอี๋รู้สึกสงสารเธอมาก อยากต่อว่าพ่อแม่ของเธอ แต่ก็รู้สึกว่าการพูดถึงพ่อแม่ของเธอต่อหน้าเธอนั้นมันไม่ค่อยดีนัก

เธอดึงผ้าเช็ดหน้าและกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง เธอแอบโมโหอยู่เป็นเวลานาน จึงเอื้อมมือไปดึงแขนของซูจิ่วเย่ว์ “เจ้าช่างน่าสงสาร ให้เจ้าแต่งงานเร็วขนาดนี้กับครอบครัวใดหรือ? พวกเขาดีกับเจ้าไหม? หรือไม่อย่างนั้นข้าให้ท่านพ่อไปคุยเรื่องหย่าร้างให้เจ้า?”

ซูอี๋พยายามเต็มที่ด้วยความจริงใจ แต่ตามคำสั่งของพ่อแม่ของเธอ แม้จะเป็นแม่ทัพเปียวฉีแห่งตระกูลซู ก็ไม่สามารถไปยุ่งกับเรื่องภายในครอบครัวของเธอได้

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า แม่สามีของเธอดีกับเธอมากกว่าครอบครัวของเธออีก！พ่อแม่สามีคอยปกป้องเธอ สามีก็ดีกับเธอมาก เธอไม่ยอมหย่าร้างแน่นอน！

“ไม่ไม่ไม่ อยู่บ้านแม่สามีข้าใช้ชีวิตสุขสบายดี พวกเขาต่างก็เอ็นดูข้า”

เมื่อนึกถึงท่าทางซื่อบื้อของซีหยวนที่ใจดีกับเธอ รอยยิ้มอันแสนหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูจิ่วเย่ว์ ไม่เจอกันไม่กี่วัน ซีหยวนคงจะคิดเธอแล้วทั้ง?

ซูอี๋คุ้นเคยกับการสังเกตคำพูดและท่าทาง รู้ว่าเธอนั้นพูดความจริง จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถอดแผ่นหยกออกจากบนร่างกายแล้วมอบให้เธอ “จิ่วเย่ว์ ในเมื่อเรานามสกุลเดียวกัน และมีโชคชะตาต่อกัน ข้าควรเรียกเจ้าว่าน้องสาว หยกชิ้นนี้เจ้ารับไว้ ต่อไปหากเจ้ามีปัญหาอะไร ก็เอาหยกนี้มาหาข้า ข้าต้องหาวิธีช่วยเจ้าอย่างแน่นอน！”

เธอกล้าให้ แต่ซูจิ่วเย่ว์ไม่กล้ารับไว้

โบราณกล่าวไว้ว่าทองคำมีค่าแต่หยกนั้นแทนค่าไม่ได้ หยกชิ้นนี้ ไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่กัน！

เธอโบกมือปฏิเสธหลายครั้ง “พี่อี๋ ถ้าข้ามีปัญหาข้าจะไปหาเจ้า แต่ของที่ระลึกนี้ข้ารับไว้ไม่ได้ ข้าเป็นคนโผงผาง หากทำมันหาย คงรู้สึกทุกข์ใจมาก”