บทที่ 61 ซีหยวนมารับข้าหรือ

ชุนเหมยกับหลิ่วต้าหลินก็รออยู่ข้างนอกทั้งคืน เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย หลิ่วต้าหลินถือปล้องยาสูบที่อยู่ในปาก และพูดคำพูดที่ครุ่นคิดมาทั้งคืนว่า “ไม่ว่ายังไงวันนี้ ข้าก็ต้องเข้าเมืองไปตามหา หากข้าถูกจับไปเป็นแรงงาน เจ้าก็เอายากลับไปให้ย่าเจ้าก่อน จากนั้นไปขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสฮวง”

ชุยเหมยร้องไห้ พร้อมส่ายหน้า “ท่านพ่อ ไม่ได้นะ ให้ข้าไปเถอะ！ที่บ้านไม่มีท่านไม่ได้ ข้าไปตามหาจิ่วเย่ว์ ถ้าพวกมันจับข้าไป ข้าก็จะรู้ว่าจิ่วเย่ว์อยู่ที่ไหน！”

หลิ่วต้าหลินจ้องเธอด้วยสายตาที่ดุ “เจ้ากำลังพูดอะไรไร้สาระ！มีพ่ออยู่เจ้าต้องไม่เป็นอะไร！เรื่องนี้ทำตามที่ข้าพูด！”

ในระหว่างที่ทั้งสองโต้เถียงกัน ซูจิ่วเย่ว์ก็ออกจากประตูเมืองไปแล้ว เจ้าบ้านตระกูลซูกับซูอี๋จะส่งเธอกลับบ้าน แต่เธอก็ปฏิเสธไป “เพิ่งจับตัวคนร้ายได้จำนวนมาก ท่านแม่ทัพมีงานต้องทำ พี่อี๋ก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดังนั้นไม่ขอรบกวนพวกท่าน น้าชายและพี่สาวของข้าน่าจะรอข้าอยู่ข้างหน้า เดี๋ยวข้าจะไปหาพวกเขา”

เมื่อเจ้าบ้านตระกูลซูนึกได้ว่าลูกสาวของเขาไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เขาก็ปวดใจยิ่งนัก “ให้อาต้าคอยคุ้มกันส่งพวกเจ้ากลับไป การเดินทางไม่ปลอดภัย พวกเจ้านำสิ่งของกลับไปเต็มรถเกวียน มันไม่สะดวก”

ซูจิ่วเย่ว์ก็คิดเช่นนั้น ตอนมาพวกเธอเป็นเพียงคนยากจน ตอนกลับขนสิ่งของเต็มเกวียนไม่รับประกันว่าจะไม่เป็นที่หมายตาของคนอื่น

ตอนนั้นบ้านอาจารย์ก็ถูกผู้ลี้ภัยเผาไม่ใช่หรือ? เธอจะเสี่ยงแบบนั้นไม่ได้

เธอเลียนแบบท่าทางของซูอี๋ และทำความเคารพพวกเขา “ถ้างั้นก็รบกวนพวกท่านด้วย”

เจ้าบ้านตระกูลซูมองการกระทำของเธอ ก็แอบพยักหน้า เด็กคนนี้สามารถสอนได้ หญิงสาวคนนี้แตกต่างจากหญิงสาวในหมู่บ้านเล็กน้อย

ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้ามาครึ่งดวงแล้ว ซูจิ่วเย่ว์ก็เห็นภาพที่ติดอยู่บนกำลังได้อย่างชัดเจน เธอตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้สติอย่างรวดเร็ว จึงกล่าวคำอำลากับซูอี๋ และออกจากเมืองที่สูงตระหง่านแห่งนี้

หลังจากเดินทางออกมาได้หนึ่งไมล์ เธอก็เห็นสองพ่อลูกที่โต้เถียงกันอยู่ใต้ต้นหลิว

เธอตะโกนด้วยความดีใจ “พี่ชุนเหมย！”

ชุนเหมยกำลังร้องไห้และจะเข้าเมืองเพื่อไปตามหาซูจิ่วเย่ว์ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เธอก็แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง

เธอหันกลับไปมอง ก็เห็นน้องสาวคนสวยของเธอยืนยิ้มหวานให้เธออยู่ไม่ไกลนัก และข้างๆเธอมีชายร่างใหญ่หลายคนเข็นรถที่บรรทุกเต็มไปด้วยข้าวของ

ชุนเหมยรีบวิ่งเข้าไป กอดซูจิ่วเย่ว์ “จิ่วยา！ใช่เจ้าจริงๆด้วย！ข้ากลัวแทบแย่ งืองืองือ ข้านึกว่าเจ้าถูกโจรจับตัวไปแล้ว！”

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ซูจิ่วเย่ว์ได้แต่คอยลูบหลังเธอเบาๆ “ข้ากลับมาแล้วใช่ไหมล่ะ? พี่สาวอย่าร้องไห้เลย พวกเราต้องกลับไปช่วยคุณยายอีก”

หลิ่วต้าหลินเห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัย ก็รู้สึกโล่งอก และสายตาของเขาก็จ้องมองไปที่คนที่ติดตามเธอมา

“จิ่วยา คนพวกนี้คือ........”

“ข้าถูกคนร้ายจับตัวไป และหลบหนีพร้อมกับพี่อี๋ นี่เป็นของขวัญจากครอบครัวของเธอ”

เธอไม่คิดที่จะขอสิ่งตอบแทนใดๆ เธอไม่ได้เอ่ยถึงว่าพี่อี๋เป็นลูกสาวของแม่ทัพซู เพราะกลัวว่าต่อไปคนในครอบครัวเธอจะมารบกวนพวกเขา

ในความคิดของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่อี๋ การหลบหนีของเธออาจจะไม่ราบรื่นนัก

ลานบ้านกว้างใหญ่ขนาดนั้น เธอแยกทิศทางทั้งสี่ไม่ออก ไม่สามารถหาสวนลานบ้านเจอแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหารูสุนัข

พี่อี๋ให้ของขวัญเหล่านี้กับเธอ เพราะนางหวังดี หากเธอยังมีความปรารถนาอื่นอีก มันก็เกินไป

เธอรู้อยู่ในใจตั้งแต่ต้นจนจบ ว่าพวกเธอนั้นแตกต่างกันมาก เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชีวิตของทั้งสองคนมาพบเจอกันแค่ระยะสั้นๆ

นับตั้งแต่นี้ต่อไปก็คงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีกแล้ว

อาต้าเดินตามหลังเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะแอบพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้

เดิมทีเขาคิดว่าที่ท่านแม่ทัพทำเช่นนี้ก็เพื่อจะนับญาติกับครอบครัวที่ยากจน เกรงว่าญาติที่ยากจนนี้จะมารบกวนบ่อยๆ แต่เขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวคนนี้จะคิดได้

หลิ่วต้าหลินไม่ได้คิดอะไร ในปีที่เกิดภัยพิบัติเช่นนี้ คนอื่นแค่ให้ข้าวก็ถือเป็นการช่วยชีวิตแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของขวัญมากมายขนาดนี้