บทที่ 72 ถุงเท้าสักคู่ก็ไม่ทำให้ฉันด้วยซ้ำ

ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ก็ตาม ด้วยเงินสองร้อยตำลึง ซูจิ่วเย่ว์ก็เต็มใจที่จะลองเสี่ยงดู

“แน่นอน!ข้าจะลองดู แต่ถ้าข้าปักเสร็จแล้วจะให้ท่านได้อย่างไร?” เธอถาม

“ส่งมันไปที่ตรอกในคฤหาสน์ชุย แล้วบอกว่าเป็นของท่านหญิงเอ้อร์”

“ตกลง ข้าจะจดบันทึกไว้”

ถือภาพเหมือนกันไว้ ซูจิ่วเย่ว์ก็จับคู่เส้นไหม จากนั้นแม่สามีและลูกสะใภ้ก็กลับบ้าน

เมื่อมีการกล่าวกันว่าซูจิ่วเย่ว์รับหน้าที่นี้และต้องการทำงานเย็บปักถักร้อยที่บ้าน เทียนซิวเหนียงเป็นคนแรกที่รู้สึกไม่ยินดีด้วย

“ทำไมล่ะ? งานทั้งหมดต้องตกเป็นของข้าคนเดียว?! ข้าทำเองทั้งหมด ลูกที่เธอให้กำเนิดไม่ได้เรียกข้าว่าแม่และข้าก็ไม่ได้รับค่าจ้างด้วย! ข้าไม่ยอมรับ!”

เมื่อหลิวซุ่ยฮวาเห็นเธอกำลังสร้างปัญหา หนึ่งหัวสองคน ทำไมลูกสะใภ้ของเธอไม่เคยรู้เลยว่าสถานการณ์อะไรเลย ส่วนรวมคือสิ่งที่สำคัญที่สุด? นั่นคือเงินสองร้อยตำลึงเชียว!

ซูจิ่วเย่ว์แค่อยากจะบอกว่าถ้าเธอทำเงินได้ เธอสามารถแบ่งปันบางส่วนกับเธอได้บ้าง

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เธอมีทั้งทองคำและเงิน ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเงินไม่กี่ตำลึงมากนัก

แต่หลิวซุ่ยฮวาพูดต่อหน้าเธอว่า "เอาแบบนี้ แม่จะให้เงินเจ้าเองและเจ้าคอยยกอาหาร แม่จะให้เงินเจ้าวันละสิบตำลึง เจ้าคิดอย่างไรเห็นด้วยไหม?"

เงินสิบตำลึงไม่มากจริงๆ ถ้าไปทำงานในเมือง อาจจะได้สามสิบตำลึง

แต่ไม่มีใครเคยได้ยินว่ามีใครได้รับค่าจ้างจากการทำงานให้กับครอบครัวของตนเอง และเทียนซิวเหนียงก็ไม่มีข้อยกเว้น

เงินทั้งหมดที่ครอบครัวหามาได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้รับการจัดการโดยหลิวซุ่ยฮวาและเธอเก็บเงินเพียงเล็กน้อยที่เทียนซิวเหนียงได้จากการทำงานเย็บปักถักร้อยเท่านั้น

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าแม่สามีจะให้เงิน เธอก็ดีใจมาก แม้จะเป็นเพียงสิบตำลึงแต่นี่เป็นครั้งแรกในโลกก็ว่าได้

“ท่านแม่ ท่านพูดจริงไหม?” เธอถาม

หลิวซุ่ยฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ และตรงหน้าเธอคือข้าวฟ่างที่เธอแบกมาตลอดทางในวันนี้ "แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง ข้าจะโกหกเจ้าต่อหน้าทั้งครอบครัวได้อย่างไร?"

“งั้นตกลง พรุ่งนี้ข้าจะไปจัดสวนผักให้เรียบร้อย”

เมื่อคิดว่ามีงานให้ทำไม่มากนัก และเธอยังคงสามารถได้สิบตำลึง อารมณ์ของเทียนซิวเหนียงก็ดีขึ้นทันที และเธอก็ตัดสินใจนำงานเย็บปักถักร้อยไปที่เมืองและแลกเป็นเงินบางส่วนในภายหลัง ซึ่งเป็นกำไรอีกอย่างหนึ่ง

แม้ว่า เฉินจาวตี้จะอิจฉาเธอที่มีเงิน แต่ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้แล้ว และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเลือกผ้าเนื้อนุ่มจากผ้าที่ลูกของซูจิ่วเย่ว์ส่งมาก่อนหน้านี้เพื่อทำเสื้อผ้าให้กับเด็กๆ

ซูจิ่วเย่ว์ค่อนข้างร้างฝีมือหลังจากไม่ได้เย็บปักถักร้อยมาเป็นเวลานาน ขั้นแรกเธอตัดผ้าเช็ดหน้าชิ้นเล็กๆ ออก และวางแผนที่จะปักชิ้นเล็กๆ เพื่อฝึกฝนทักษะของเธอ

เมื่อเห็นเธอทำงานเย็บปักถักร้อย อู๋ซีหยวนก็ไม่ได้สร้างปัญหา เขาจึงนั่งเฉยๆ และมองดูเธออย่างเชื่อฟัง

เมื่อเห็นว่าเธอปักแบบสุ่มไม่กี่ครั้ง ดอกลูกท้อก็ปรากฏขึ้น ซึ่งพลิกกลับกลายเป็นนกกางเขน

เหมือนกับเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกนี้มาก่อน อู๋ซีหยวน ปรบมือด้วยความประหลาดใจ

“ว้าว! ภรรยาข้า เจ้าสุดยอดมาก! ทั้งสองข้างต่างกันจริงๆ!”

ซูจิ่วเย่ว์มองดูด้วยตัวเอง และรู้สึกว่าบางจุดปักไม่ดีพอ เธอจึงตัดและเปลี่ยนใหม่อีกครั้ง

อู๋ซีหยวนนอนอยู่บนโต๊ะ และจู่ๆ ก็ถามเธออย่างเสียใจ: "ภรรยาข้า เจ้าตัดเย็บเก่งมาก แต่ทำไมเจ้า ไม่ทำถุงเท้าให้ข้าด้วยล่ะ"

การเคลื่อนไหวของมือของซูจิ่วเย่ว์หยุดชั่วคราว ราวกับว่าเธอไม่เคยทำอะไรเพื่ออู๋ซีหยวนเลยตั้งแต่เธอมาที่บ้านของตระกูลอู๋ แต่อู๋ซีหยวนดูแลเธอดีมาก

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอก็รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

ในวันถัดมาหลิวซุ่ยฮวา มาดูว่าซูจิ่วเย่ว์กำลังปักผ้าเป็นอย่างไร แต่เธอเห็นว่าเธอกำลังปักเสื้อซับเหงื่อของผู้ชายอยู่

สิ่งของส่วนตัวเช่นนี้สามารถปักเพื่อใครได้อีก? แน่นอนว่ามันเป็นลูกชายที่ไร้ความสามารถและโง่เขลาของเธอเอง

เธอยิ้มจนตาของเธอหรี่ลง "งานเย็บปักถักร้อยนี้ดีมาก ซีหยวนโชคดีจริงๆ"