บทที่ 73 ดูเหมือนจะเคยเห็นพี่สาวคนนี้ที่ไหนสักแห่ง

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกเขินอายกับคำชมของเธอและก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“ทำไมพูดได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง”

เฉินจาวตี้เคยเป็นมะระเลื่อยในช่วงครึ่งแรกของชีวิต แต่คราวนี้ เธอไม่เงียบอีกต่อไป เธอดึงลูกพีชข้างหลังวางต่อหน้าต่อหน้าพวกเธอ

“ น้องชายและน้องสาวคนทั้งสาม พี่สะใภ้ของข้า ไม่เคยขออะไรจากพวกเจ้า แต่วันนี้ข้าประหลาดใจมากที่ได้เห็นทักษะเฉพาะตัวของเจ้า ข้าแค่อยากให้เจ้าสอนกลเม็ด ลูกพีชนี้เมื่อเจ้าว่าง เพื่อที่เจ้าจะได้มีทักษะดีขึ้นด้วย ข้าในฐานะแม่ มั่นใจได้ในว่าเจ้าจำเป็นต้องใช้ในอนาคต”

ไม่มีอะไรที่ซูจิ่วเย่ว์ไม่สามารถสอนได้ ยายของเพื่อนบ้านเป็นคนสอนงานฝีมือนี้ให้เธอได้ วันนี้เธอสามารถสอนงานฝีมือนี้ให้ผู้อื่นได้ด้วย

ตามคำพูดของคุณยายเจียง ยิ่งมีคนเรียนรู้งานฝีมือนี้มากเท่าไร เธอก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

“ นั่นใช้ไม่ได้กับสิ่งนี้? เมื่อตอนหลังข้าทำการเย็บปักถักร้อยอีกครั้ง ข้าจะสอนพี่สะใภ้ ไม่ต้องกังวล”

เทียนซิวเหนียงมีชื่อซิวเหนียง แต่ดอกไม้ที่เธอปักนั้นไม่ดีเท่ากับเฉินจาวตี้

เมื่อเธอได้ยินคำพูดของซูจิ่วเย่ว์ เธอก็กังวลเช่นกัน “การสอนคนหนึ่งก็คือการสอน การสอนสองคนก็คือการสอน พี่น้องจะสอนด้วยผลไม้ใช่ไหม?”

ซูจิ่วเย่วืขมวดคิ้ว แต่หลิวซุ่ยฮวาก็พูดไปแล้วว่า "ไป ไป ไป! ปล่อยให้ทารกที่อายุน้อยกว่าสามขวบทำงานเย็บปักถักร้อยหรือไง? ขอบคุณที่คิดได้ เจ้ายังเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดอยู่หรือเปล่า? จะเกิดอะไรขึ้นมันแทงเธอจะทำอย่างไร?"

เทียนซิ่วเหนียง ยิ้มอย่างเขินๆ และรู้สึกว่าสิ่งที่พูดนั้นสมเหตุสมผล "ข้าไม่คิดจะเริ่มจากเย็บตุ๊กตาไม่ใช่เหรอ? อย่าปล่อยให้เธอสัมผัสเข็ม แค่ปล่อยให้เธอไปที่สนามเฝ้าดูจากข้างสนามก็พอ"

“ไม่เป็นไร พี่สะใภ้คนที่สองไม่ต้องกังวล เมื่อเธอโตขึ้น ถ้าเธอต้องการเรียนรู้ ฉันยินดีที่จะสอนเธอเอง” ซูจิ่วเย่ว์กล่าว

เมื่อเห็นเธอแสดงความคิดเห็นเช่นนั้นเทียนซิวเหนียงก็โล่งใจ "เป็นเรื่องดีที่เจ้าพูดเช่นนั้นและเจ้าจะเป็นน้องสะใภ้ไปตลอดชีวิต เจ้าไม่สามารถหันหาใครได้"

ขณะที่เธอพูด เธอมองไปที่หลิวซุ่ยฮวาที่โกรธอยู่พักหนึ่งแล้วยกมือขึ้นราวกับว่านางกำลังจะตีเธอ

“กำลังพูดถึงใครที่ลำเอียง?”

เธอแค่พยายามทำให้เทียนซิวเหนียงหวาดกลัว แต่เทียนซิ่วเหนียงก็หลบโดยไม่รู้ตัว "ก็รู้อยู่ว่าใครเป็นคนลำเอียงแม่เฒ่า!"

หลังจากพูดจบ เธอก็วิ่งหนีไปหลิวซุ่ยฮวาถอดรองเท้าแล้วโยนไปทางหลัง "เจ้าเด็กเหลือขอตัวน้อย กล้าดียังไงมาเรียกข้าว่าแม่เฒ่า!"

เธอไม่ต้องการทำอะไรเลย รองเท้าถูกโยนทิ้งตามธรรมชาติ ซูจิ่วเย่ว์เห็นจึงช่วยเธอหยิบมันขึ้นมา

“ท่านแม่ โปรดใจเย็นๆ พี่สะใภ้คนที่สองแค่กำลังสนุก เธอไม่ได้ตั้งใจ”

“ฮึ่ม ขอโทษเธอยังไม่กล้า!” หลิวซุ่ยฮวาพูดขณะสวมรองเท้า

“ท่านแม่ วันนี้ท่านจะไปส่งท่านหญิงชุยไหม?” ซูจิ่วเย่ว์ถาม

หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากเมืองหนิวโถวใช้เวลาเดินเพียงไม่ถึงสองชั่วโมง ไม่ต้องพูดถึงว่าถ้าพวกเขามีม้า

“ข้าจะพาหงหงและภรรยาไปด้วย!” อู๋ซีหยวนอาสา

หลิวซุ่ยฮวากังวลเล็กน้อย “เจ้าสองคนไปได้ไหม?”

“ไปได้!” อู๋ซีหยวนตอบอย่างเฉียบขาด “ข้าเชื่อฟังมากและจะไม่มีวันทำยุ่งเด็ดขาด”

ดูเหมือนว่าอู๋ซีหยวนไม่เคยมีปัญหากับซูจิ่วเย่ว์และเชื่อฟังมากมาโดยตลอด

ดังนั้นซูจิ่วเย่ว์จึงกล่าวอีกว่า "ท่านแม่ ปล่อยให้ซีหยวนไปกับข้าเถิด ข้าจะดูแลเขาอย่างดี"

อู๋ซีหยวนยืนยันจากด้านข้างว่า "หงหงฟังฉันมาก!"

หลิววุ่ยฮวาประนีประนอม "เอาล่ะลุยเลย ระวังบนท้องถนนและอย่าชนคนอื่นล่ะ"

ขณะที่เธอพูด เธอบอกกับอู๋ ซีหยวนโดยเฉพาะว่า "ซีหยวน ตอนนี้เจ้าเป็นเด็กที่โตแล้ว เจ้าต้องดูแลจิ่วหยาเมื่อเจ้าออกไปข้างนอก และจับมือเธอเอาไว้ให้แน่น เจ้าได้ยินข้าไหม ถ้ามีคนแย่งจิ่วหยาไป เจ้าจะไม่มีภรรยาอีกต่อไป!”

เมื่ออู๋ซีหยวนได้ยินว่ามีคนพยายามขโมยภรรยาของเขา เขาก็ตกใจมากจนกอดซูจิ่วเย่ว์ไว้แน่น

“อย่าแข่งขันกับซีหยวน! ภรรยาเป็นของซีหยวนเท่านั้น!”

ซูจิ่วเย่ว์หายใจไม่ออกหลังจากถูกเขากอด และพูดอย่างรวดเร็วว่า "ปล่อยเถอะ มันเจ็บ"

เมื่อได้ยินเธอร้องด้วยความเจ็บปวด อู๋ซีหยวนก็รีบปล่อยมือของเขาแล้วรีบดึงเธอเพื่อตรวจสอบ "เจ้า เจ็บตกไหนไหม?"