บทที่ 74 ข้าพบจี้หยก

อู๋ซีหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าข้าจะหยิบจี้หยกขึ้นมาจากบนถนนแบบนี้..."

น้ำเสียงของเขาในเวลานี้แตกต่างไปจากเสียงปกติเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ซูจิ่วเย่ว์ได้ยินเขานึกถึงอดีต ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาจำเหตุการณ์ในอดีตได้ ซึ่งหมายความว่าอาการของเขาเริ่มดีขึ้น

ถึงอย่างนั้น เธอรู้สึกดีใจเร็วเกินไป

ทันใดนั้นอู๋ซีหยวนก็คุกเข่าลงและยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ข้าปวดหัวมาก! อา! ข้าปวดหัวมาก! ข้าจำไม่ได้! โอ้ - ภรรยาของข้า ข้ารู้สึกอึดอัดมาก ... "

ซูจิ่วเย่ว์ผงะไป และรีบนั่งลงบนพื้นกับเขาแล้วโอบแขนเขาไว้ "อย่ากังวลเลย ซีหยวน ข้าอยู่นี่แล้ว ถ้าเจ้าจำไม่ได้ ก็อย่าไปคิดเลย มาเถอะ อย่าคิดมากนะเด็กดี...”

“ข้าเป็นคนขี้แพ้ ข้าจำอะไรไม่ได้เลย”

“เจ้าไม่ใช่แบบนั้น เจ้า หลังจากนี้ค่อยคิดก็ได้ พวกเราค่อยๆไปช้าๆกันนะ”

.......

บนถนนมีคนสองคนประคองกอดกันซึ่งถือเป็นเรื่องน่ารังเกียจมากสำหรับ ผู้คนมากมายที่ผ่านไปมามองพวกเขาด้วยสายตาแปลกๆ

อย่างไรก็ตาม ซูจิ่วเย่ว์ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนักในเวลานี้ เธอต้องการเพียงซีหยวนดีขึ้นเท่านั้น

อู๋ซีหยวนค่อยๆ สงบลง และซูจิ่วเย่ว์ก็ปล่อยออกจากตัวเขา

“เจ้าดีขึ้นไหม?”

อู๋ซีหยวนยังคงก้มศีรษะลง ทำให้ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ชัดเจน

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเถอะ?

“ตกลง” เสียงอู้อี้

ซูจิ่วเย่ว์ดึงอู๋ซีหยวนที่เงียบงันลงไปและม้าสีแดงตัวน้อยของพวกเขาออกจากถนนเจียงโข่ว เมื่อเธอไปถึงทางแยก เธอเห็นคนขายน้ำตาลปั้นและเธอจึงซื้อน้ำตาลปั้นให้อู๋ซีหยวน

อู๋ ซีหยวนมีความสุขอีกครั้ง “ภรรยาของข้าดีที่สุดสำหรับข้า! ซีหยวนมีความสุขมาก!”

วันนี้ซูจิ่วเย่ว์ทำเงินได้มากมาย เธอเห็นคนขายขนมบนถนนจึงซื้อขนมมาให้เด็กๆ ที่บ้าน

ตอนที่ทั้งสองถือถุงกระดาษน้ำมันเตรียมตัวจะกลับบ้าน จู่ๆ พวกเขาก็บังเอิญไปเจอคนสองคนเข้า

“พี่ซีหยวน?!” ทันใดนั้นมีคนจากฝั่งตรงข้ามก็ตะโกน

ซูจิ่วเย่ว์จับมือของอู๋ซีหยวนแน่นโดยไม่รู้ตัว และเรียกเขาอย่างกังวลว่า "ซีหยวน..."

อู๋ซีหยวน เหลือบมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ "เจ้าเป็นใคร?"

ชายคนนั้นประหลาดใจยิ่งกว่าเขาอีก "พี่ซีหยวน เจ้าจำพวกเราไม่ได้จริงๆเหรอ?"

อู๋ซีหยวนส่ายหัว และชายคนนั้นก็ชี้ไปที่ตัวเอง "ข้าชื่อจังจิ้งไป๋!"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หันกลับมาและดึงอีกคนเข้ามา “เขา! ชิวเฉิงจัง! เจ้าจำได้ไหม?”

อู๋ซีหยวนหรี่ตา คิดอยู่นาน และในที่สุดก็ส่ายหัว

จังจิ้งไป๋และชิวเฉิงจังมองหน้ากัน และมีประกายในดวงตาของพวกเขา "ครั้งสุดท้ายเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสมากหรือเปล่า ซีหยวนเจ้ายังเรียนอยู่หรือเปล่า? เราจะช่วยเจ้าดูแลหนังสือในห้องสมุดเป็นอย่างดี เพื่อรอเจ้ากลับมา!”

โดยไม่รู้ตัวซูจิ่วเย่ว์รู้สึกว่าคนสองคนนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ และความห่วงใยที่พวกเขามีต่ออู๋ซีหยวนดูเหมือนจะดูปลอม ซึ่งเธอไม่ต้องการเห็นมัน

เธอก้าวไปข้างหน้าและซ่อนอู๋ซีหยวนไว้ข้างหลังเธอ "พวกเจ้ารู้จักซีหยวนของข้าหรือ?"