บทที่ 75 หงหงไม่มีเสื้อผ้าใส่

อู๋ซีหยวนจับจูงซูจิ่วเย่ว์เดินออกไปนอกเมืองอย่างสบายๆ ระหว่างทาง เมื่อเขาเห็นแผงลอย ซูจิ่วเย่ว์จะถามเขาว่ามีอะไรที่เขาต้องการหรือไม่

เมื่ออู๋ซีหยวนออกจากบ้าน แม่ของเขาเตือนเขาไม่ให้ขออะไรมากมาย ดังนั้นเขาจึงทำตามอย่างเชื่อฟังโดยไม่ต้องการขออะไร

จนกระทั่งเขากำลังจะออกจากประตูเมือง เขาชี้ไปที่ชายคนหนึ่งที่ตั้งแผงขายของซึ่งอยู่ไม่ไกลและพูดกับซูจิ่วเย่ว์ว่า “ภรรยาข้า ข้าต้องการสิ่งนั้น”

เป็นเรื่องยากที่อู๋ซีหยวนจะมีสิ่งที่เขาต้องการ ซูจิ่วเย่ว์ไม่ลังเลและพูดทันที: “เราไปดูกันดีกว่า”

เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็รู้ว่าอู๋ซีหยวนต้องการอะไร

“อานม้า?”

“ใช่แล้ว หงหงไม่มีเสื้อผ้าใส่” อู๋ซีหยวนกล่าวพร้อมกับลูบหน้าหงหง

หงหงเอามือลูบหน้า ไม่แน่ใจว่าเขินอายหรือมีความสุข

ทั้งหมดที่ชายคนนี้ขายคืออานม้าคู่หนึ่ง พวกเขาไม่มีตัวเลือกอื่นด้วยซ้ำ

“แต่ทำไมอานนี้ถึงดูเก่านักล่ะ?” ซูจิ่วเย่ว์ถามพร้อมทั้งขมวดคิ้ว

ทันทีที่เจ้าของแผงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็พูดทันที: “ถ้าเจ้าต้องการซื้ออะไรก็ซื้อ หากเจ้าไม่ต้องการซื้อก็ออกไปเร็วๆ อย่าปิดทางทำมาหากินของข้า”

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูจิ่วเย่ว์พบกับคนที่มีทำตัวไม่ดีในทำมาหากิน ตามปกติเธออาจจะหันหลังกลับและจากไปอย่างแน่นอน

แต่อู๋ซีหยวนที่อยู่ข้างๆ เธอหันศีรษะแล้วถามม้าที่อยู่ข้างๆ เขาว่า “หงหง เจ้าชอบไหม?”

หงหงส่งเสียงและลูบหัวเขา

อู๋ซีหยวน ยิ้มและพูดว่า “ซื้อเสื้อผ้าให้หงหงที หงหงชอบมาก”

จากนั้นดวงตาของเจ้าของแผงก็สบตากับหงหง และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็วาววับขึ้น

คนรักม้าทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นม้ามีรูปร่างดีสมส่วน ลำตัวแตกต่างจากม้าที่เลี้ยงโดยคนปกติแน่นอน

ถ้าสิ่งที่เขาเห็นถูกต้องมันเป็นม้าป่าแน่นอน

น่าแปลกใจเลยที่ม้าดีๆ ไม่มีแม้แต่อานด้วยซ้ำ

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชิงจุนของเขา และความโศกเศร้าก็ฉายแววไปทั่วใบหน้า

ซูจิ่วเย่ว์คิดว่าตราบใดที่ชอบมันก็ดีหมด ที่แย่ที่สุด เธอจะต้องกลับไปทำความสะอาดอ้านอันใหม่ ดังนั้นเธอจึงถามเขาว่า "อานนี้ราคาเท่าไหร่?"

ซูจิ่วเย่ว์ไม่เคยซื้อสิ่งนี้มาก่อน แต่เธอคิดว่าเงินสองร้อยตำลึงของเธอคงจะเพียงพอ

แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าของแผงจะพูดว่า: “น้องชายคนนี้ดูเป็นคนดี ม้าที่ดีคือม้าที่มีอาน และอานนี้มอบให้กับเจ้า!”

ซูจิ่วเย่ว์:???

ชายผู้น่าสงสารคนนี้ที่กำลังขายอานของเขา แล้วจู่ๆเขาจะมอบให้พวกเขาเปล่าๆได้อย่างไร?

ถึงอย่างนั้นซูจิ่วเย่ว์ปฏิเสธที่จะรับของจากผู้อื่นโดยไม่ทรายเหตุผล ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวและพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้ เราจะไม่กล้ารับของแน่นอน ดังนั้นลองเสนอราคามาให้เราดูก่อน”

ชายคนนั้นก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน เขาจึงพูดอย่างไม่จริงจังนัก : “ถ้าอย่างนั้นเจ้าให้ข้าสักหนึ่งร้อยตำลึง!”

ซูจิ่วเย่ว์คิดว่ามันแพงสักหน่อย หนึ่งร้อยตำลึงสามารถซื้อบะหมี่ชามโตได้ตั้งเยอะ!

แต่หลังจากคิดดูอีกครั้ง ได้เงินมาสองร้อยตำลึงสำหรับการซื้อสินค้าชิ้นใหญ่เช่นนี้ และซีหยวนก็ชอบมันมาก ดังนั้นจึงนับร้อยตำลึงอย่างไม่เต็มใจและมอบให้เขา

เจ้าของแผงขายบังเหียนและอานม้าให้พวกเขาด้วย และเมื่อซูจิ่วเย่ว์กำลังทำความสะอาดอานที่บ้าน เธอก็พบว่าจริงๆ แล้วมันมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป

ทวายทำจากหนังวัวหอม มีลวดลายต่างๆ รีดออกมาเป็นรูปตัว U ขนาดใหญ่ มีปมที่ปลายด้านบน ติดไว้ที่ด้านหน้าและด้านหลังของกระดานอาน โดยไม่ต้องเจาะรู ผิวด้านล่างไม่น่าดูนักจึงวางดอกอานไว้