บทที่ 76 ผู้ชายคนนั้นคือใคร?

ต้าเฉิงเฝ้าเตาถ่านอยู่ที่นั่นซูจิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนขี่ม้านำอาหารมาให้พวกเขา

ด้วยอาน มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างจริงๆ

อย่างน้อยซูจิ่วเย่ว์ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเพียงเพราะทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเกินไป ดูเหมือนเธอจะซุกอยู่ในอ้อมแขนของอู๋ซีหยวน เมื่อรู้สึกถึงกล้ามเนื้อบนหน้าอกของเขา เธอจึงค่อยๆ เริ่มหน้าแดง

อู๋ซีหยวนยังคงเป็นคนโง่เล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังชอบความรู้สึกที่ภรรยาของเขาไว้วางใจ

เมื่อพวกเขามาถึงที่หมายอู๋ซีหยวนกระโดดลงไปก่อนแล้วจึงหันกลับไปรับซูจิ่วเย่ว์อุ้มซูจิ่วเย่ว์ขึ้นมาและวางลงบนพื้นอย่างปลอดภัย

อู๋จงหยวนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา เมื่อทั้งสองลงมา ดวงตาของเขาก็ตกลงบนอานตามธรรมชาติ

เขามีสายตาดีมากและสามารถเห็นลวดลายบนมันได้อย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "อานของเจ้านำมาจากไหน?"

ถ้าเขาไม่พูดออกมา หวงฮู่เซิงก็ไม่ได้สังเกตเห็นมัน "ช่างเป็นอานม้าอะไรเช่นนี้!"

การแสดงออกของอู๋จงหยวนซับซ้อนมาก เขามองไปที่ซูจิ่วเย่ว์อีกครั้งแล้วถามเธอว่า "เจ้าไปเอาอานนี้มาจากไหน?"

ซูจิ่วเย่ว์ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพัวพันกับเรื่องนี้ แต่เมื่อรู้ถึงตัวตนของเขาแล้ว เธอจึงไม่กล้าปฏิเสธที่จะตอบ ดังนั้นเธอจึงพูดได้เพียงอย่างตรงไปตรงมา: "ข้าซื้อมันมาจากในเมืองหนิวโถว"

"เท่าไร?"

"หนึ่งร้อยตำลึง"

อู๋จงหยวนก็ดูงุนงงเช่นกัน เขาก้มหน้าลงและพึมพำด้วยเสียงต่ำว่า "นี่มันไม่น่าจะใช่?"

ในไม่ช้าเขาก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง “คนที่ขายอานม้าให้เจ้านั้นเป็นผู้ชายอายุสามสิบต้นๆหรือเปล่า? มีหนวดเคราและมีไฝใต้ตาด้วยหรือเปล่า?”

ซูจิ่วเย่ว์นึกถึงรูปร่างหน้าตาของชายคนนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น ท่านรู้ได้อย่างไร?"

อู๋จงหยวนไม่ตอบเธอเลย แต่ถามทันที: "เจ้าซื้อมันเมื่อไหร่? พาข้าไปพบเขา!"

ซูจิ่วเย่ว์ก็เขินอายเล็กน้อยที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ เขามีสถานะไม่ธรรมดา และเธอไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ

“จงหยวนที่เราไปเมื่อวันก่อน เนื่องจากชายคนนั้นขายอานให้เรา เขาคงออกไปจากที่นั่นแล้ว แล้วเราจะหาเขาเจอได้อย่างไร?”

“ไม่ว่าเจ้าจะหาเขาเจอหรือไม่ก็ตาม คนๆ นี้เป็นเพื่อนเก่าของพ่อข้า ข้ามีเรื่องสำคัญต้องทำกับเขา โปรดพาข้าไปหาเขาด้วย” อู๋จงหยวนขอร้อง

ซูจิ่วเย่ว์ยังคงลังเล "แต่รูปของท่านถูกติดไว้ที่ประตูเมือง ดังนั้นข้าจึงเข้าไปกับท่านไม่ได้!?"

อู๋จงหยวนโค้งคำนับให้เธอ “อย่างนั้นข้าต้องขอให้เจ้าช่วยข้าตามหาเขา และขอให้เขามาพบข้า”

“ข้าเห็นว่าคนๆ นั้นเข้ากันได้ไม่ง่ายเลย แม้ว่าข้าจะไปเชิญเขาให้มาหาท่าน เขาอาจจะไม่มาพบท่านกับข้าด้วย” ซูจิ่วเย่ว์กล่าว

อู๋จงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถอดจี้หยกชิ้นหนึ่งออกจากร่างกายของเขาแล้วมอบให้เธอ "หากเจ้าพบเขา และเขาไม่เต็มใจที่จะมากับเจ้าเพื่อมาหาข้า เพียงแค่แสดงจี้หยกนี้ให้เขาดู และเขาจะเต็มใจมาอย่างแน่นอน ”

ซูจิ่วเย่ว์หยิบจี้หยกที่ส่งมาให้เธอและรู้สึกเหมือนกำลังแบกภาระอันหนักอึ้ง

เธอถอนหายใจ ปลอบใจตัวเองอย่างลับๆ ในใจ

มันเป็นพร ไม่ใช่คำสาป และเป็นหายนะที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ไม่ว่าจงหยวนจะมีตัวตนเช่นไร ตั้งแต่ครั้งแรกที่ช่วยชีวิตเขา พวกเขาก็กลายเป็นตั๊กแตนที่ถูกผูกไว้กับเชือกแล้ว

“ตกลง! ข้าจะไปที่นั่นอีกครั้งพรุ่งนี้” ซูจิ่วเย่ว์ตกลงด้วยในที่สุด

หวงฮู่เซิงที่อยู่ด้านข้างถามอีกครั้ง: "ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงไปที่เมืองหนิวโถว? ที่นั่นสงบสุขหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นอาจารย์ถามถึงเรื่องนี้ ซูจิ่วเย่ว์ก็จำเหตุผลหนึ่งว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ในครั้งนี้ "ใช่แล้ว คนของกษัตริย์เหยียนเข้ายึดครองเมืองหนิวโถว และผู้ลี้ภัยทั้งหมดที่นั่นก็ถูกปราบปราม แม้แต่รัฐบาลก็ยังเริ่มเปิดฉากยิง มีข้าวอยู่ในโกดัง และเมื่อเดือนที่แล้วข้าก็ตามแม่ไปเก็บข้าวสารมาได้สิบสามกิโลกรัม”