บทที่ 77 มรดกสืบทอด

อาสุโสจงปาดน้ำตาขณะที่เขาพูด และหวงฮู่เซิงก็ตบไหล่เขา “ท่านอาวุโส ข้ายังมีชีวิตอยู่! ไม่ต้องกังวล คนอื่น ๆ ในบ้าน อยู่ที่ไหน?”

"ชิงชูถูกผู้ลี้ภัยตบที่ศีรษะ เมื่อข้าพบเขา เขา... ไม่หายใจแล้ว! ฮือ——"อาวุโสจงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ พวกเขาทั้งหมดเป็นเด็กที่เขาเห็นเมื่อมาจนโตขึ้น และตอนนี้ จู่ๆ ก็เดินนำหน้าเขาและถอยออกไปหนึ่งก้าว จะรู้สึกดีขึ้นได้อย่างไร?

ชิงชูเป็นบุตรชายของตระกูลหวงและรับใช้หวงฮู่เซิงมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้น และหวงฮู่เซิงก็ได้รับผลกระทบอย่างมากเช่นกัน

ทันใดนั้นดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง “นี่... พวกเขาทำได้ยังไง ชิงชูยังเด็กมาก…”

“ใช่ ข้ายอมเป็นคนที่ถูกทุบตีจนตายดีกว่า!” อาวุโสจงร้องไห้

หวงฮู่เซิงรีบปลอบใจเขา “อย่าพูดอย่างนั้น ข้าเสียใจถ้าใครถูกทุบตีจนตาย นอกจากชิงชูและคนอื่นๆ ล่ะอยู่ที่ไหน?”

“ข้าไม่รู้พวกทาสว่าไปอยู่ที่ไหน หรือเมื่อไหร่จะกลับมา ศพของชิงชูถูกเก็บอยู่ที่นี่แม้ในฤดูหนาว ข้าก็เลยตัดสินใจปล่อยให้เขาถูกฝังพักผ่อนอย่างสงบ”

“เขาฝังอยู่ที่ไหน?”

"อยู่นอกเมืองครับ"

“เมื่อข้าว่าง ข้าจะไปพบเขาด้วยตนเอง” หวงหูเซิงถอนหายใจ

คนรับใช้ทุกคนในครอบครัวของเขายังไม่กลับมา และมีบางคนหายไป และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือไม่

แม้แต่เขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ถ้าไม่ใช่เพราะซูจิ่วเย่ว์ช่วยขึ้นมา เขาคงตายระหว่างทางไปแล้ว

คงจะแย่พอกันถ้าภัยพิบัติทางธรรมชาติและภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้นเกิดขึ้นพร้อมกัน แต่คราวนี้ พวกเขายังต้องเผชิญกับภัยพิบัติทางธรรมชาติและที่มนุษย์สร้างขึ้นด้วยกันใครจะทำได้? เขาเป็นเพียงหมอที่รักษาความเจ็บป่วยและช่วยชีวิตผู้คนเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ

หลังจากตรวจสอบการสูญเสียของตัวเองแล้วหวงฮู่เซิงก็ถอนหายใจ "เท่านี้แหละ ตอนนี้เรื่องที่นี่ได้รับการแก้ไขแล้ว เรารีบกลับกันโดยเร็วเถอะ"

ทุกคนที่อยู่รอบตัวพวกเขาพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาไม่อยากอยู่ในสถานที่เลวร้ายนี้เลยจริงๆ!

“เจ้าหาของสิ่งนั้นเจอหรือไม่?” หวงฮู่เซิงถามอาวุโสจงที่ยืนอยู่ข้างๆ

อาวุโสจงส่ายหัว "เราค้นหาไปทั่วบ้าน ขุดลึกลงไปถึงพื้นเพียงสามฟุต แต่ก็ไม่พบอะไรเลย"

บ้านของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน และห้องปีกตะวันออกทั้งหมดก็ถูกไฟไหม้จนหมด มีเพียงคนรับใช้เท่านั้นที่ดับไฟได้ทันเวลาเท่านั้นที่จะสามารถช่วยห้องปีกอื่นๆ ได้

ตอนนี้ไม่มีใครบอกได้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังมองหาอยู่ในบ้านที่ถูกไฟไหม้เหล่านั้นหรือไม่

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็จะหนาวจริงๆ

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกอย่างคลุมเครือว่าฉากนี้ดูเหมือนจะเหมาะเหมือนกับความฝันของเธออีกครั้ง...

ความฝันคือเมื่อวานซืน ขณะนั้น เธอฝันว่ากำลังมองหาบางอย่างในห้องที่ตกแต่งอย่างดีแต่กลับไม่พบหลังจากค้นหาอยู่นาน

แต่ขณะที่เธอเดินออกจากบ้านและก้าวข้ามธรณีประตู กล่องก็หล่นลงมาจากเหนือหัวของเธอ

เดิมที เขาไม่รู้ว่าความฝันหมายถึงอะไร และเธอไม่เคยเห็นสถานที่นั้นในความฝันด้วยซ้ำ

วันนี้ เธอเดินตามอาจารย์ไปที่สนามหลังบ้านของเขา และเธอก็ค่อยๆ หยิบหมายเลขขึ้นมา

เมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง ปฏิกิริยาแรกของเธอคือพัสดุที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

"ดูอีกครั้ง อย่าพลาดรายละเอียดใด ๆ !"

ซูจิ่วเย่ว์มองไปรอบๆ ในห้องหลายห้อง และในที่สุดก็พบว่าห้องหลักตรงกับความฝันของเธอ

เมื่อยืนอยู่ที่ธรณีประตู เธอจงใจเงยหน้าขึ้นมอง และพบบางสิ่ง...

“ท่านอาจารย์ มาดูสิ มีอะไรอยู่บนนั้นหรือเปล่า?”