แผลเป็นที่นึกไม่ออก(2)

หลังจากที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ ท่อนบนเปื่อยเปล่ามีหยาดน้ำเกาะพรมไปทั่วอกแกร่ง ท่อนร่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ปกปิดของสงวนไม่ให้อุจาดตา

ร่างกำยำเดินมาหยุดยืนที่กระจกบานใหญ่เพื่อสำรวจร่างกายตัวเอง ส่วนมือก็ทำหน้าที่เช็ดผมเปียกชุ่มให้แห้งสนิท

เรียวนิ้วยาวสัมผัสโดนเนื้อนูนบริเวณท้ายทอยซึ่งเป็นรอยแผลเป็นขนาดยาวเกือบสองนิ้ว ดวงตากลมจ้องลึกผ่านกระจกใสว่ารอยแผลนี้เขาได้มาอย่างไร แต่นึกเท่าไรตัวเขาก็นึกไม่ออกเสียที

ชายหนุ่มจำได้แค่ว่าแผลนี้ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก แต่จำไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร ถามคนเป็นแม่แล้วแต่ท่านก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมบอกสักที

เช้าของวันใหม่ เฌอเอมตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อช่วยป้าไหมเตรียมอาหารเช้า แม้ว่าแม่บ้านประจำบ้านหลังนี้จะสั่งห้ามแต่ด้วยเพราะเธอก็เป็นคนมาอาศัยบ้านหลังนี้เหมือนกันจึงไม่อาจงอมืองอเท้านั่งชี้นิ้วได้ จึงเลือกที่จะช่วยงานบ้านบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี

“วันนี้วันหยุด หนูเอมไม่ได้ไปไหนเหรอ” ภูผาหันแฮมเข้าปากพร้อมกับเอ่ยถามเพราะเห็นว่าวันหยุดทีไรลูกสะใภ้ก็แทบจะไม่ปลีกตัวไปไหน

“จะไปไหนได้ล่ะครับ ก็หนูเอมของคุณพ่อมีเพื่อนซะที่ไหน”

กำลังจะอ้าปากพูดก็มีคนไม่หวังดีตอบคำถามนั้นแทนทั้งที่ตัวเองเพิ่งจะเดินลงมาจากข้างบน ก้นยังไม่หย่อนลงเก้าอี้เสียด้วยซ้ำ

สายตาดูแคลนของภูภัทรที่มองมามันเหมือนกับดูเย้ยหยันแต่ หญิงสาวก็ทำได้แค่เม้มปากเข้าหากันไม่ตอบโต้

ช่วงนี้ไม่รู้ว่าไปถูกมนต์ดำศาสตร์ไหนเข้าร่างมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ หล่อนสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มพูดกับเธอบ่อยเหลือเกินทั้งที่แต่ก่อนสามวันก็ไม่พูดกับเธอครั้ง นอกจากวันไหนที่เขาต้องการเรื่องบนเตียงถึงจะยอมอ้าปากพูดกับเธอได้

“นี่แกเป็นอะไรตาภู แม่เห็นจิกกัดน้องเป็นไก่เลย” โสภีเอ็ดลูกชายเพียงคนเดียวแทนลูกสะใภ้ที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณแม่ช่วงนี้สงสัยสุนัขในปากพี่ภูเพิ่มขึ้นก็เลยแข่งกันเห่า อีกหน่อยเอมก็คงชิน”

แต่ว่าไม่ใช่สำหรับครั้งนี้เพราะประโยคที่ตอกกลับเล่นเอาภูภัทรถลึงตาใส่คนเป็นเมีย จนภูผาต้องเอ่ยห้ามเพราะไม่อยากให้มื้อเช้าเสียบรรยากาศ

“แผลเป็นที่ท้ายทอย แม่เคยบอกผมว่าเกิดจากอุบัติเหตุ มันเป็นอุบัติเหตุอะไรเหรอครับ” มือที่หันไส้กรอกอยู่ถึงกับหยุดพร้อมกันทั้งโต๊ะอาหาร

ทั้งสามคนหันหน้ามองกันไปมาโดยเฉพาะเฌอเอมที่ถึงกับสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเขาถามเรื่องนี้อีกครั้ง

“เออ ก็อุบัติเหตุทั่วไปนั้นแหละ แม่เองก็จำไม่ได้เหมือนกัน มันก็นานมาแล้ว” คนเป็นแม่บอกปัด สายตาส่ายไปมาเหมือนกับว่าปิดบังอะไรไว้

“แผลใหญ่ขนาดนั้นทำไมผมถึงจำไม่ได้นะ”

สีหน้าของชายหนุ่มยังคงมีความสงสัยเกี่ยวกับแผลเป็นที่ท้ายทอยแต่ก็ถูกขัดจากคนเป็นพ่อให้กินข้าวต่อเขาจึงพยักหน้ารับแล้วก้มลงกินอาหารต่อเงียบ ๆ จนเสร็จ

เฌอเอมลอบมองคนเป็นสามีแล้วได้แต่พ่นลมหายใจออกมา หากวันหนึ่งเขารู้ว่าแผลเป็นได้มายังไงเขาจะยังคิดว่าเธออยากจะจับเขาเพราะเขารวยอยู่อีกหรือเปล่า แต่พูดไปก็เท่านั้นเพราะเหตุการณ์วันนั้นเขาจำมันไม่ได้สักอย่าง

เสียงก๊อกแก๊กของประตูดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดพรวดเข้ามาของภูภัทรทำให้เฌอเอมที่กำลังเปิดหลังหัวไหล่ดูรอยแผลเป็นของตัวเองเหมือนกันรีบปิดคอเสื้อทันที

"เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูคะ”

“ทำไมต้องเคาะ ก็นี่มันห้องฉัน” ภูภัทรว่าพลางเอาหมอนกับผ้าห่มไปวางไว้บนเตียงเหมือนเดิม