ตอนที่ 24 อ้อนอีกแล้ว

ตอนที่ 24 อ้อนอีกแล้ว

“หรงเอ๋อ อร่อยหรือไม่” ท่านอ๋อง ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ เป็นชุดลำลอง สีสันนั้นเบาบางแต่ท่านอ๋องนั้นสวมใส่อันใด ก็ดูหล่อเหลามากมายนัก ฟางหรงนั่งกินผลไม้เชื่อมที่ท่านอ๋องนั้นซื้อมาฝาก อีกทั้งยังมีขนมนุ่มนิ่มน่ากินอีกสองสามอย่างที่นางชอบ ใจจริงวันนี้นางออกไปเพื่อซื้อขนม แต่ดันไปเจอบุรุษผู้นั้นที่เป็นสามีเก่าที่นางนั้นจำเขามิได้สักนิด เช่นนั้นนางจึงได้รีบกลับจวนเช่นนี้ ขนมก็มิมีติดมือกลับมา ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

“อร่อยเจ้าคะ ท่านอ๋องมิทานด้วยกันหรือเจ้าคะ” มือเรียวนั้นจับตะเกียบคีบ ขนมนุ่มนิ่มเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พวงแก้มทั้งสองนั้นอวบอิ่มเพราะได้รับการดูแลและถูกบำรุงด้วยสมุนไพรล้ำค่า ที่เขานั้นจัดหาให้นางได้ดื่มเพื่อสุขภาพของนาง

นางถูกพิษสะสมในร่างกายเป็นจำนวนมาก ต้องการ การรักษาอย่างเอาใจใส่ให้ดี อีกทั้งพิษนั้นยังทำให้นางดูหม่นหมองและผิวแห้งหยาบกร้าน แต่ได้ยาบำรุงล้ำค่านี้ นางดื่มกินมาสาม สี่ เดือน ผิวพรรณของนางทั้งผ่องใสผุดผาดยิ่งนัก ใบหน้าของนางก็อวบอิ่ม พวงแก้มทั้งสองนั้นแดงระเรื่อมิต้องทาสีชาดแต่อย่างใดกลับงดงามยิ่งนัก รูปร่างก็ยังอรชรอ้อนแอ้นมิให้อวบอ้วน อีกทั้งนางยังมีเสน่ห์เหลือร้ายอีกด้วย

“พี่เห็นเจ้าทานพี่ก็อิ่มแล้ว พี่อยากกินเจ้ามากกว่า” เขาว่า อยากจับนางกินจนใจจะติดเพียงหวั่นเกรงว่ากลัวนางจะเสียหายไปมากกว่านี้ เขาจึงทำได้เพียงแค่จุมพิตและจับมือนุ่มนิ่มของนางเป็นครั้งคราวเท่านั้น หากทำเช่นนี้บ่อย ๆ นางก็ชอบทำตัวห่างเหินเพราะมิพอใจที่เขานั้นชอบหลอกกินเต้าหู้ ใครใช้ให้นางมีกลิ่นกายที่หอมชวนหลงใหลเช่นนี้เล่า จะหักห้ามใจก็แสนละลำบากเหลือเกิน

“หืม ว่าอย่างไร ข้าได้ยินไม่ถนัด” ฟางหรงได้ยินเต็มสองรูหู แต่กระนั้นก็ยังอดมิได้ ที่นางจะแกล้งย้อนถามเขาอีกสักครั้ง ดูสิว่าจะกล้าพูดเช่นนี้อีกหรือไม่ ช่างร้ายกาจเหลือเกิน

“พี่อิ่มอกอิ่มใจยิ่งนักที่เจ้าชอบ เช่นนั้นพรุ่งนี้เราไปที่ตลาดดีหรือไม่” ผู้ที่หล่อเหลา ช่างหลอกล่อนางให้ตายใจเหลือเกิน แผนการเดินตลาดคือการเปิดตัวนางในฐานะคู่หมั้นของเขา

“ท่านอ๋องต้องทำงาน ข้าเกรงว่าจะทำให้ท่านเสียงานเสียการเพราะข้าเจ้าคะ” นางเอ่ยออกมาเพราะทุกวันนี้ท่านอ๋องทำงานหนัก ห้ามรุ่งห้ามค่ำ นางนั้นก็ทำได้เพียงมองดูเขา แต่ช่วยเหลืออันใดไม่ได้ นางไม่มีประโยชน์เป็นเพียงตัวถ่วงเขาเท่านั้น

หากว่าเขาแต่งงานกับสตรีที่มากความสามารถละก็คงจะช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งนี้ได้ นี่คือส่วนสำคัญที่นางยังไม่ยอมตกลงปลงใจแต่งงาน เพียงแค่นางรับการหมั้นหมายไว้ เพื่อให้เขาได้คิด อย่างถี่ถ้วนว่านางนั้นช่วยอะไรเขาไม่เลยสักอย่าง เป็นเพียงภาระที่เขาต้องเลี้ยงดูไปตลอด ซึ่งนางนั้นละอายใจยิ่งนัก

“เสียงานอันใดกัน พูดไปเรื่อย เพื่อเจ้าแล้วพี่ยอมทั้งนั้น แล้วอย่าคิดว่าตนเองนั้นต่ำต้อยมิคู่ควรกับพี่ เจ้าคือคนที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพี่ ผู้อื่นว่าอย่างไรจะสนใจไปไย ในเมื่อพี่รักเจ้าและเจ้ารักพี่ผู้อื่นช่างมันปะไร” มือหนากอบกุมมือเรียวของนางไว้อย่างอ่อนโยน

สายตาของเขานั้นอบอุ่นยิ่งนัก เขารักนางด้วยหัวใจทั้งหมด ไม่ใช่เพียงว่านางนั้นงดงาม แต่จิตใจของนางนั้นยังเลิศล้ำเสียด้วย นางมิต้องการอำนาจเหมือนสตรีนางอื่น ที่เข้ามาหาเขาโดยมีจุดมุ่งหมาย แต่นางนั้นมิใช่ อีกทั้งยังไม่ยอมแต่งงานกับเขาเสียที แค่นี้ก็รู้แล้วว่านางคิดอ่านประการใด นางมักคิดว่าตนเองนั้นด้อยค่า เป็นตัวถ่วง ตัวถ่วงแล้วอย่างไรใครสนเขาสนใจนางเพียงคนเดียวก็พอ

“เจ้าค่ะ ตอนเย็นวันนี้ พ่อบ้านฉางเอ่ยว่ามีงานแสดงของขณะงิ้ว” นางอยากไปดู เพราะนางมิเคยได้ดูเลยสักครั้ง ความทรงจำไม่มีภาพเหล่านี้เลย

“ได้สิ” เขารับคำอย่างว่าง่าย มองดูนางคีบขนมเข้าปากเคียวอย่างอร่อย เพียงแค่นี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว พลันยาบำรุงกลิ่นฉุนถ้วยเล็กที่ถิงถิง นั้นเป็นผู้นำมาให้จากการเคี่ยวของท่านหมอประจำจวน เป็นท่านหมอคนเดียวกับที่รักษานางที่แดนใต้ครั้งนั้น

ถิงถิง วางถ้วยยาบำรุงลงตรงหน้าของพี่สาวที่นางมักชอบเอ่ย และถิงถิงก็เดินออกไป เมื่อมองสายตาของนายท่านที่บ่งบอกพยักพเยิดให้นางออกไปจากตรงเสีย เขาอยากอยู่กับนางเพียงลำพัง มิอยากให้ผู้ใดมาเป็นก้างชิ้นโตขวางลำคอเขา

“ท่านอ๋อง ข้าไม่ดื่มยาบำรุงอีกได้หรือไม่ มันขมเหลือเกิน” นางว่า พลางวางมือจากขนมที่นางยังกินไม่หมด

“พี่อุตส่าห์มีขนมมาให้ขนาดนี้ ยังงอแงเรื่องยาบำรุงอีกหรือ” เขาว่า ซื้อขนมมาให้นางตั้งมากมายเพื่อให้นางดื่มยาบำรุงที่เขานั้นอุตส่าห์เสาะแสวงหามาให้นาง

“ก็มันขมนี่นา ฝืดคอไปหมด” นางว่า เพราะดื่มยาบำรุงเข้าไปทีไร น้ำหูน้ำตาของมักจะไหลอาบแก้มสองข้างยิ่งนัก วันนี้ดีที่ท่านอ๋องอยู่ นางจะอ้อนเขาเพื่อจะไม่ได้กินยานี้สักวัน

ส่วนมากพ่อบ้านฉางจะนำยานี้มาให้นางเองและดูนางดื่มจนหมดถ้วยหากไม่หมดถ้วยละก็เขาจะลงโทษให้นางยืนนิ่งๆ นาน ๆ พ่อบ้านฉางช่างน่ากลัวยิ่งนัก กล้าลงโทษนาง แต่นางก็ไม่ได้ฟ้องท่านอ๋องสักครั้งเพราะนางผิดที่คิดจะงอแงเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่พูดมิรู้ความ

“วันนี้ไม่ขมหรอก มานี่มา มานั่งใกล้ๆ พี่ประเดี๋ยวพี่จะป้อนเจ้าเอง” เขาว่าพลางให้นางมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เขา นางนั้นหน้าหงิก หน้างอแต่ก็ต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ เมื่อดูสายตาที่เขียวเข้มของเขาแล้ว นางกลัวเขาโกรธเลยไม่กล้างอแง ท่านอ๋องช่างน่ากลัวยิ่งนัก มือหนาแกร่งยกถ้วยขึ้นจ่อที่ริมฝีปากของตนเอง พลางเป่าลมอย่างแผ่วเบาเพื่อดับความร้อนของสมุนไพรล้ำค่าในถ้วยนี้

ฟางหรงนั่งหน้าถอดสีไปหลายส่วน พลางกระอักกระอ่วนมิอยากกินยางถ้วยนี้เสียจริง นางอยากจะร้องไห้ออกมาดัง หรือไม่ก็ร้องไห้เสียงหลงไปเลย ‘ไม่อยากกินเข้าใจหรือไม่’ มือหนาจ่อถ้วยยาสมุนไพรที่ริมฝีปากขอนาง นางขืนตัวมิยอมอ้าปากออกเช่นนั้นเขาจึงได้เปลี่ยนแผนใหม่

มือหนาของเขายื่นไปด้านหลังพลางกดท้ายทอยของฟางหรงเอาไว้ แล้วเขายกยาสมุนไพรถ้วยเล็กใส่ปากของตนเอง พลางทาบทับที่ริมฝีปากของนางจนนางนั้นต้องเผยอปากรับสมุนไพรลงคอไป ลิ้นซากของเขาดูดดื่มที่ลิ้นบางของนางเพื่อเป็นการลงโทษที่มิยอมกินยา ดวงตาของนางนั้นหลับพริ้มรับรสสัมผัสที่วาบหวาม ถึงแม้ว่ายาถ้วยนี้จะเฝื่อนฝาดแต่กลับหวานหอมยิ่งนักเมื่อเขาเป็นคนป้อนให้นาง มือหนายังกดท้ายทอยของนางไว้ อีกมือหนึ่งนั้นโอบกอดเอวบางของนางอย่างตั้งใจ พลางพยุงตัวของนางลุกขึ้น อุ้มนางขึ้นแนบอก จากนั้นสองเท้าหนาแกร่งเดินพานางไปที่เตียงนอน

เขาวางนางลงที่เตียงนอนหลังใหญ่ที่นอนได้ถึงสามคน ภายในห้องนี้นั้นเงียบสงัดมิมีสาวใช้สักคนอยู่ให้รกหูรกตาของท่านอ๋อง ฟางหรงนอนราบกับเตียงพลางมองใบหน้าที่หล่อเหลายกยิ้มกรุ้มกริ่มส่งให้นาง เขาเอนกายลงที่เตียง นอนข้าง ๆ พลางโอบกอดและจุมพิตนางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเนิ่นนานยิ่งนัก ฟางหรงมิได้ขัดขืน นางเป็นของเขาชีวิตก็เป็นของเขา หากเขาไม่ช่วยนางไม่ดูแลนาง ป่านนี้นางคงไปเฝ้าเง็กเซียนเสียแล้ว

มือหนากอดเอวบางของนางไว้ ริมฝีปากของเขานั้นยังจุมพิตนางไม่เลิกรา เขาส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ แก่นกายของเขาชูชันขึ้นเสียดสีที่หน้าท้องของตนเอง เขาอึดอัดอยากจะปลดปล่อย เพียงแต่เขาต้องหยุดลงอย่างเสียดาย นางไม่เอ่ยท้วงติงแต่เขาจะทำเกินเลยอีกไม่ได้แล้ว เขาผละออกจากริมฝีปากบางอย่างเสียดาย พลางโอบกอดนางไว้ข้างๆ อย่างทะนุถนอม

“หรงเอ๋อ พี่รักเจ้าเหลือเกิน เมื่อไหร่จะแต่งงานกับพี่เสียที” เขานอนตะแคง แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นตั้งฉากรอรับศีรษะของตนเองไว้ อีกข้างหนึ่งนั้นเป็นหมอนรองให้นาง เขาหันหน้าเข้าหาร่างบางของคนรัก สายตานั่นดูเว้าวอนนางยิ่งนัก เสียงที่เอ่ยก็ดูเหมือนว่าจะเศร้าสร้อยเล็กน้อย