ตอนที่ 25 ถงหยางจง

ตอนที่ 25 ถงหยางจง

จวนท่านอ๋อง ยามเช้า

ฟางหรงหรือเสี่ยวชิง นางเดินตัวตรงสง่างาม การก้าวย่างและท่วงท่านั้นดูอรชรอ้อนแอ้นยิ่งนัก มือเรียวของนางถือถาดสี่เหลี่ยมพร้อมด้วยโจ๊กลูกบัวและน้ำชาที่ผสมด้วยน้ำผึ้งและมะนาว เป็นสูตรที่นางคิดขึ้นมา ใบหน้าของนางนั้นแย้มยิ้มให้กับบ่าวไพร่ในเรือน เป็นเรื่องปกติเช่นนี้ทุกวันที่เห็นนางเดินมาตอนเช้าพร้อมถาดสำรับอาหารให้ท่านอ๋อง ผู้สง่างามและน่าเกรงขาม คู่หมั้นสุดหล่อของฟางหรง

“นายหญิงเชิญขอรับ ท่านอ๋องตื่นแล้ว” พ่อบ้านฉางที่ใต้ตานั้นหมองคล้ำ ใบหน้าดูอิดโรยยิ่ง เมื่อคืนพ่อบ้านไปทำอันใดมา นางมิได้เอ่ยถามเพราะไม่เกี่ยวข้องกับนาง แต่หารู้ไม่ว่า ตอนที่ทั้งคู่นั้นกลับมาที่จวนแล้ว พ่อบ้านฉางต้องรีบเร้นกายภายใต้เงามืดมุ่งหน้าสมทบกับเหล่าเงาอีกห้าคน ที่ยืนอยู่บนหลังคาจวนของใต้เท้าเหอ ว่าแต่พวกเขาไปทำสิ่งใดกันแน่

“แล้วท่านอ๋อง อาบน้ำหรือยังเจ้าคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม นางกลัวว่าหากท่านอ๋องไม่อาบน้ำ ก็เกรงว่านางจะถูกกลั่นแกล้งอีกเช่นเคย เขามักชอบเปิดเผยเนื้อหนังส่วนบนให้นางได้เห็น ช่างหน้าหนายิ่งนัก แล้วนางก็ชอบมองเขายิ่ง แผงหน้าอกหนาแกร่ง กล้ามที่ท้องเป็นลอนสวยงาม อีกทั้งมัดกล้ามที่แขนกำยำยิ่งนัก เขาเป็นบุรุษสมบูรณ์แบบยิ่ง ไม่เล็ก ไม่อ้วน ช่างสง่างามยั่วยวนสตรีเช่นนางเหลือเกิน

“นายหญิงเข้าไปดูเองเถิดขอรับ ข้าน้อยขอตัวก่อน”

“เชิญ ท่านลุงตามสบายเจ้าค่ะ” สองเท้าก้าวเข้าไปในเรือนนอน ด้านหน้าห้องที่เป็นห้องโถงสำหรับรับอาหาร ด้านข้าง ๆ นั้นมีดอกไม้หลากหลายสีสันที่ปักอยู่ในแจกัน ลวดลายประณีต

“มาแล้วหรือ พี่คิดถึงยิ่งนัก ขอหอมสักฟอดได้หรือไม่” ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจของเขานั้นร้อนรนยิ่งนัก เขาอยากจะกอด อยากจะหอมแก้มขาว ๆ ของนางเหลือเกิน เมื่อได้กอด ได้หอมทำเขามีแรงทำงานขึ้นเป็นกอง

“อีกแล้วหรือ ใบหน้าข้าจะบวมช้ำเพราะท่านอ๋องเสียมากกว่า มาทานโจ๊กร้อนเถิดเจ้าคะ เดี๋ยวจะไม่อร่อย” นางว่า พลางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะตัวกลม ๆ เขาไม่อาบน้ำอีกแล้ว หวังยั่วยวนนางเหมือนเช่นเคย แต่กระนั้นฟางหรงก็ทำเป็นเมินเฉยไม่เอียงอายเหมือนครั้งก่อน ๆ นางชักจะชินตากับความยั่วยวนของบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลา ล่อลวงของเขาแล้ว

“หรงเอ๋อ ป้อนพี่หน่อย พี่เจ็บมือไปหมด” คำเอ่ยที่ออดอ้อน นั่นทำให้ฟางหรงถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงพลางสงสัย ‘มือเจ็บเป็นอันใดหรือ เมื่อคืนก็เห็นอยู่ดี ๆ นี่นา’ นางครุ่นคิดอยู่มิได้เอ่ยถามกับเขา เกรงว่าคำตอบนั่นจะมีเล่ห์เหลี่ยมจนนางหาทางออกไม่ได้

“ก็ดูแล้ว มือไม้ไม่เป็นอันใด ก็ทานเองสิเจ้าคะ งอแงเป็นเด็ก ประเดี๋ยวจะไปประชุมสายนะเจ้าคะ” นางว่าง พลางหย่อนก้นของตนเองนั่งลงที่เก้าอี้ หยิบจับถ้วยโจ๊ก ออกจากถาด พร้อมด้วยกาน้ำชาที่มีกลิ่นหอมละมุน

“นะนะ ป้อนพี่หน่อย พี่ขาดความอบอุ่น” น่าน ท่านอ๋องเอาอีกแล้ว คำหวานหยอดให้นางอีกจนได้ ใบหน้ากรุ้มกริ่ม พลางยกยิ้มจนใบหน้าหล่อเหลากลายเป็นลูกแมวน้อยที่ออดอ้อน น่ารักน่าชัง จนฟางหรงต้องป้อนโจ๊กให้เขาตามคำขอร้องที่เอ่ย ท่านอ๋องปีศาจที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างหวาดกลัว เป็นพยัคฆ์ร้ายแห่งราชสำนัก กลับเป็นแมวน้อยช่างออดอ้อนกับคนรัก หากผู้อื่นร่วงรู้คงหัวเราะขบขันเป็นแน่ มุมที่อ่อนโยนและอบอุ่นนั่นเขาทำกับคนที่เขารักเท่านั้น ผู้อื่นเขามิใส่ใจสักนิด

เหมือนใต้เท้าเหอ ที่ตอนนี้คงจะวุ่นวายน่าดูเพราะไฟไหม้จวนวอดวายไปเกือบทั้งหลัง อีกทั้งเงินทองที่เขานั้นเก็บภาษีส่วนต่างอย่างเอารัดเอาเปรียบชาวบ้าน หรือร้านรวงต่าง ๆ ก็มลายหายไปสิ้น บัดนี้จวนของเขามิต่างจากขอทานดี ๆ นี่เอง เขาจะรู้หรือไม่ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง หากรู้ว่าเป็นท่านอ๋องแล้ว เขากล้าที่จะมาเอาคืนหรือ ย่อมไม่กล้าเพราะว่าคราวหน้านั้นหากมาวุ่นวายกับคนรักของเขาอีกละก็ ไม่เพียงจวนที่วอดวาย จะเป็นคนในจวนที่ต้องหายสาบสูญชั่วข้ามคืนเสียมากกว่า

“อร่อยมาก หอมมากด้วย แต่อยากรู้ว่าโจ๊ก กับแก้มนุ่ม ๆ อันใดจะหอมหวานอร่อยกว่ากัน” เขาเอาอีกแล้ว เอ่ยเกี้ยวนางไม่หยุดหย่อน จนฟาหรงวางช้อนไม้ลงบนถ้วยโจ๊ก พลางบึ้งตึง สายตาเขียวเข้มส่งให้เขาเชิงตำหนิ มิได้เอ่ยออกมา

“พี่ขอโทษ ก็เพียงอยากกอด อีกไม่กี่วัน หรงเอ๋อของพี่ก็ต้องไปอยู่ที่จวนของ เจ้าบ้านั่น พี่คิดถึงน่าดู และอาจจะช้ำใจตายไม่ได้เห็นหน้าเจ้า” อีกสองวัน ฟาหรงต้องไปพักที่จวนของท่านแม่ทัพซึ่งเป็นน้องเขย เพราะน้องสาวอย่างเสี่ยวชุนนั้นเดินทางกลับมาอยู่ที่เมืองหลวง นางจึงอยากจะขอพักอยู่กับน้องสาว ซึ่งเขาก็เอ่ยอนุญาต นางขอสิ่งใดเขามิเคยขัด ห้ามเพียงอย่างเดียว ห้ามเอ่ยว่าจะกลับไปจวนตระกูลถง เช่นนั้นแล้วเขามิยินยอม แล้วจะไม่ยอมด้วย

“เกินไปเจ้าคะ ห่างกันไม่กี่ลี้ ควบม้าไปก็ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เอ่ยเกินจริงอยู่เรื่อย ไปเจ้าคะ อาบน้ำแต่งตัวไปประชุมเดี๋ยวจะสายเอาได้” นางว่า พลางลุกขึ้นยืน “ว๊าย” เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กของนาง จนนางนั้นร้องเสียงหลงเพราะตกใจที่เขาดึงร่างของนางให้มานั่งลงที่ตักหนาแกร่งของเขา นางดิ้น ไปมา หวังจะลุกขึ้น แต่แล้วเขากับโอบกอดที่เอวคอดกิ่วของนางไว้ แล้วซบที่ไหล่มนของนางอีกเช่นเคย

“นั่งนิ่งๆ สักประเดี๋ยว” เขาว่า พลางหลับตาพริ้ม ผู้ที่ถูกโอบกอดก็ทำตามอย่างว่าง่าย นางนั่งนิ่ง ๆ เขาหลับตาพริ้ม แต่ไม่รู้ว่าเขามีเรื่องกลุ้มใจอันใดหรือไม่ เขาจึงได้เป็นเช่นนี้ หรือว่านางจะทำเรื่องให้เขานั้นเดือดร้อนหรือ

“อะ แห่ม ๆ” เสียงกระแอมไอ ของพ่อบ้างฉางที่ดังขึ้นหน้าประตู เมื่อเขาเห็นเจ้านายกำลังอ้อน นายหญิงเขามิกล้าเดินเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า กลัวว่าเจ้านายของเขานั้นจะขุ่นเคืองเอาได้ เพียงแต่ต้องทำเสียงกระแอมไอเท่านั้น

มือเรียวของฟางหรงตีเข้าที่มือของเขาที่ไม่ยอมปล่อย ขนาดพ่อบ้านยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้าประตู เขาเพียงเงยหน้ามองแล้วก็ซบลงที่เดิมอีกครั้ง “มีอะไร หากไร้สาระ ละก็โดนดีแน่” เขาว่า

“เรียน นายท่าน คุณชายถงหยาจงมาขอพบนายหญิงขอรับ” พ่อบ้านฉางก้มหน้าหลุบต่ำลง มิได้กล้าเงยหน้ามองเจ้านาย ที่ทำตัวเหมือน แมวน้อย มากกว่าปีศาจร้ายที่ทุกคนขนานนาม

“ถงหยางจงหรือ” เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พลางปล่อยมือจากการโอบกอดเอวของฟางหรง หากแต่ว่าถงหยางจง นั้นมาที่นี่ทำไมกัน หรือว่ามาทวงฟางหรง กลับไปที่จวนของเขากันแน่ ใบหน้าที่นิ่งเรียบเมื่อครู่นั้น ก็ดูท่าว่าจะครุ่นคิดถึง ทางหนีทีไล่ เขามิต้องการให้ฟางหรงนั้นกลับไปหาสามีเก่าของนาง และเขาก็มิอาจจะยินยอมคืนนางให้กับเขาผู้นั้นได้อย่างแน่นอน

“ขอรับนายท่าน” พ่อบ้านฉางเอ่ย อย่างนอบน้อม จิตใจของเขาก็กระวนกระวายไม่แพ้เจ้านายของเขาสักนิด ครั้นจะเอ่ยปากไล่คุณชายผู้นั้นไปเกรงว่า เจ้านายของเขาจะมิพอใจเอาได้

ถงหยางจง เมื่อคืนนี้เขานอนไม่หลับทั้งคืน เพราะคิดถึงเสี่ยวชิง จนเขาต้องหนีออกจากจวนของตนเองมาดับความกลุ้มอก กลุ้มใจที่หอคณิกาบุหลันของแม่บุญธรรมของเสี่ยวชิง อีกทั้งเขายังได้เอ่ยตัดพ้อ แม่เล้าผู้นี้ไปมากมาย แถมยังเอ่ยท้วงติงให้นางนั้นออกหน้ามาที่จวนท่านอ๋อง เพื่อเอ่ยขอบุตรีคืน แต่แม่เล้าผู้นั้นกลับเมินเฉยเขาเสียอย่างนั้น แล้วเขาต้องทำเช่นไร เขาจึงได้บากหน้ามาขอภรรยาของตนเองคืนจากคนอื่นเช่นนี้หรือ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นเสียจริง