บทที่ 11

เบลล่าไม่รู้เลยว่าเธอถูกผู้ชายคนนั้นค้นพบหลังจากที่เธอกลับมาเมืองดาลตัน

อลันและมาร์ตินมีประสิทธิภาพแบบไม่น่าเชื่อ ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน โปรไฟล์ของเบลล่าและริคกี้ก็ปรากฏบนโต๊ะทำงานของซลาตันแล้ว

“คุณวู้ดดี้ นี่คือเบลล่าจริงๆ เด็กคนนั้นคือลูกชายของเบลล่า” อลันรายงานว่า ดูเหมือนมีความสับสน

เบลล่าทรมานพวกเขามาห้าปีแล้ว

พวกเขาตามหาเธอมาห้าปีและเกือบจะบ้าไปแล้ว

อลันกัดฟันด้วยความโกรธ

ซลาตันก้มหน้าลงและอ่านโปรไฟล์ในมืออย่างระมัดระวัง

ในรูปโปรไฟล์นี้ ผู้หญิงและเด็กชายกำลังยิ้มอย่างสดใส

ซลาตันเม้มริมฝีปากเข้าหากันและสายตาก็สบเข้ากับที่อยู่ของพวกเขาอาในตอนนี้ ออร์คิดเรสซิเดนซ์

“คุณวู้ดดี้ เด็กคนนั้น...หน้าตาเหมือนคุณมาก...” อลันแน่ใจว่าเขาเป็นลูกชายของซลาตัน

แม้ว่าเขาจะเก็บงำความแค้นที่มีต่อเบลล่า แต่เด็กคนนั้นก็ชื่อว่า เอริค ทอมป์สัน โดยมีชื่อเล่นว่าริคกี้ ซึ่งเป็นเจ้านายของเขาในเวอร์ชั่นย่อส่วน อลันก็ยอมรับว่าเด็กคนนี้น่ารัก

เขาและมาร์ตินไม่ได้ที่จะฆ่าทั้งเบลล่าและเด็กชายคนนั้น และเลือกที่จะทำต่อแม่เท่านั้น

แม้แต่พวกเขาคิดอย่างไร ซลาตันก็เป็นคนสุดท้ายที่พูด

ถ้าซลาตันตัดสินใจทำต่อทั้งเบลล่าและลูกชายของเธอ พวกเขาจะวอนขอความเมตตาต่อเด็กน้อยคนนั้น

พวกเขารออยู่นาน แต่สุดท้าย ซลาตันก็พูดเพียงสั้นๆ ว่า “ปล่อยพวกเขาไว้เดี๋ยวนี้”

อลันและมาร์ตินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง พวกเขาประสบปัญหาอย่างมากในการตามหาเบลล่า แต่ซลาตันได้ขอให้พวกเขาถอยออกไปในตอนนั้นเอง

“แล้ว...เราควรส่งคนไปจับตาดูพวกเขาดีไหม” มาร์ตินถามอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่จำเป็น" ซลาตันเหลือบไปเห็นพวกเขา

เมื่อเร็ว ๆ นี้ เบลล่าและริคกี้ได้รับพัสดุทุกวัน

ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ของเล่นทุกชนิดก็กองเต็มไปหมดในบ้านว่างเปล่า เบลล่าซื้อหนังสือและคอมพิวเตอร์ด้วย เธอยังมีรถมาส่งที่ชั้นล่างในบ่ายวันนั้นด้วยซ้ำ

ในที่สุดบ้านก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เบลล่าและริคกี้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแต่ก็มีความสุขมาก

เป็นช่วงปลายฤดูร้อนและเริ่มมีฝนตกปรอยๆตอนพลบค่ำ ไม่นานฝนก็เทลงมา

เบลล่าสวมชุดกันเปื้อนและยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นในครัว ขณะที่ริคกี้อยู่ในห้องนั่งเล่นทำวิดีโอคอลกับเบ็ตตี้และพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านโลตัส

หลังจากวางสายมา ริคกี้ก็มองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ที่มีแต่เขาและแม่อาศัยอยู่ และจู่ๆ ก็รู้สึกเหงาขึ้นมาเล็กน้อย

แม้ว่าของเล่นของเขาจะอยู่ทุกที่ในบ้าน และเบลล่าก็พาเขาออกไปสนุกและกินอาหารอร่อยๆ ทุกวัน แต่เขาก็ยังคิดถึงหมู่บ้านโลตัสมากเมื่อเขาอยู่เงียบๆ

เขานั่งบนโซฟาครุ่นคิดเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ มองดูสายฝนที่ตกลงมากระทบหน้าต่างบานใหญ่

ภายใต้ม่านฝนอันมืดมิด รถที่อยู่ตรงทางเข้าคอมเพล็กซ์ดึงดูดสายตาของริคกี้มา ไฟหน้าที่แวววาวของมันโดดเด่นมาก

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถ รูปร่างที่สูงของเขาพร่ามัวเพราะสายฝน

ริคกี้กดหน้าพิงหน้าต่างแล้วมองออกไป ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะมองเขาด้วย และตาของพวกเขาสบกันท่ามกลางสายฝน

ชายคนนั้นยืนอยู่กลางสายฝนโดยไม่กางร่ม

ริคกี้มองออกไปหน้าต่างเงียบๆ หลังจากนั้นประมาณห้านาที จู่ๆ เขาก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไป เขาไปดูที่ห้องครัวและเห็นเบลล่ายังคงเดินพลุกพล่านอยู่

จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่โถงทางเดิน หยิบร่มสีดำคันใหญ่ แล้วปิดประตูไป