บทที่ 6

รถแล่นออกไปปล่อยให้เบลล่ายืนสูดควันไอเสีย

เธอไม่ขยับเขยื้อนสักระยะหนึ่งแล้วจึงเริ่มเดินลงเขาอย่างช้าๆ

เธอทำโทรศัพท์หายเมื่อคืนก่อน และนอกจากนั้น เธอยังไม่มีเงินอีกด้วย

เธอสวมรองเท้าแตะส้นแบน โชคดีที่เธอไม่ค่อยใส่ส้นสูง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องลำบากมากในการเดินเล่นในตัวเมือง

ถนนกลับยาวจนน่ารำคาญเบลล่าเดินอยู่นานกว่าจะถึงเชิงเขาก็เที่ยงแล้ว รถที่ออกตอนเช้าก็กำลังเดินทางกลับ

เจสันรู้สึกประหลาดใจที่เห็นร่างผอมเพรียวผ่านกระจกรถ เมื่อคิดว่าซาแมนธาน้องสาวของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงหลบสายตาอย่างเฉยเมย

ในที่สุดเบลล่าก็คลำขาไม่ได้

เธอนอนทั้งคืนเมื่อคืนนี้และใช้เวลาทั้งเช้าเดินลงเขา เมื่อถึงถนนใหญ่ เธอก็เรียกแท็กซี่และกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของคู่รักทอมป์สัน

คู่รักทอมป์สันอาศัยอยู่ในชุมชนเก่าแก่ในเมืองดาลตัน ซึ่งมีการจัดการไม่ดีและรถเข้าและออกไม่ได้ตรวจสอบที่ไหน แท็กซี่จอดอยู่ข้างล่าง เบลล่าก็ขึ้นไปรับเงินค่าโดยสาร

ประตูถูกล็อค เบลล่าดึงกุญแจที่ห้อยคอออกมาเปิดประตู

เธอหยิบบัตรประชาชน พาสปอร์ต บัตรธนาคาร และเงินสดมูลค่าประมาณร้อยเหรียญ

เธอจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ

ก่อนจากไป เธอมองไปรอบๆ สถานที่ที่เธอเติบโตเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีความทรงจำดีๆ มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวดเกิดขึ้นที่นี่

เป็นอพาร์ทเมนต์ขนาดเล็กขนาดไม่ถึง 650 ตารางฟุต มีโปสเตอร์ของซาแมนธาติดอยู่ทุกที่ เบลล่า ปล่อยเสียงหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง

เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอไม่ได้อยู่ในตระกูลหรั่ง เธอไม่มีบ้านในโลกนี้

เธอไม่สนใจใครและไม่มีใครสนใจเธอ

เธอถอดกุญแจออกจากคอและโยนมันลงบนตู้เก็บรองเท้าในโถงทางเดินก่อนจะล็อกประตูตามหลังเธอ

เธอจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก

เธอรีบวิ่งไปที่ชั้นล่างและขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรอเธออยู่ที่เดิมและบอกคนขับว่า "ไปสนามบิน"

คนขับมองเธออย่างประหลาดใจ เขากังวลว่าเด็กสาวที่ยุ่งเหยิงจะหนีไปโดยไม่จ่ายเงินให้เขา แต่ไม่เพียง แต่เธอจะได้เงินกลับมาเท่านั้น แต่เธอยังขอรถไปส่งที่สนามบินอีกด้วย

เขาพบว่าหญิงสาวแปลกไปเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม มันหมายถึงเงินที่มากขึ้นสำหรับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเธอ

ในเวลาเดียวกัน ในที่ดินที่ลึกลับที่สุดในเมืองดาลตัน ชายคนหนึ่งค่อยๆลืมตาขึ้น

รูม่านตาสีน้ำเงินเที่ยงคืนของเขาเหมือนไพลินเยือกแข็ง

เมื่อเห็นเขาตื่น ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็เกร็งขึ้นและกลั้นหายใจ

ทั้งคู่ดูซีดเซียวเล็กน้อยโดยมีเหงื่อเย็นเป็นเงาบางๆบนหน้าผาก

พวกเขาระมัดระวังตัวอยู่เสมอเมื่ออยู่กับชายคนนี้ แต่ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน

พวกเขาอยู่บนเต็นท์เนื่องจากเหตุการณ์ร้ายแรงเมื่อวานนี้

ชายคนนั้นค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นบนเตียงและรู้สึกปวดท้องซึ่งตอนนี้ถูกพันด้วยผ้าพันแผล

สิ่งแรกที่เขากังวลไม่ใช่บาดแผลที่ท้อง

"ตามหาผู้หญิงคนนั้นและกำจัดเธอ เธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกด้วยสายเลือดและยีนของฉันได้"

เขาออกเสียงทุกพยางค์ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน ทำให้ผู้คนนึกถึงหิมะบนยอดเขาสูงที่คงอยู่ตลอดหลายพันปี

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากจะนึกถึง แค่คิดก็หน้าแดงแล้ว

เขายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีคนกล้าตั้งเขาและสาบานว่าจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจในวันที่เธอเกิด

ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงคือลูกน้องที่ไว้ใจได้ของซลาตัน วู้ดดี้

คนหน้าตาดีตอบว่า "คุณวู้ดดี้ เราส่งคนไปตามหาเธอแล้ว แต่แถวนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด ฉันเกรงว่าจะใช้เวลานานกว่าที่เราคิดว่าจะหาเธอเจอ"

ซลาตันเหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล "ฆ่าเธอในที่ที่คุณพบเธอ ความคิดที่ว่าเธอยังหายใจอยู่ในโลกนี้ทำให้ฉันขยะแขยง"

ประกายแห่งความโกรธเคืองฉายผ่านดวงตาที่ทะลุปรุโปร่งของเขา