บทที่ 7

เด็กหญิงตัวเล็กๆเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย จากนั้นเธอก็หันกลับมาและวิ่งไปหาผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับลูกสุนัขในอ้อมแขนของเธอ

“แม่ วิทที ไวท์ตี้ก็แค่ขี้กลัว ฉันไม่ได้รังแกเขา ฉันเป็นผู้หญิงใจดี!”

ผู้หญิงคนนั้นบีบจมูกสาวน้อยเบาๆ แล้วพูดว่า "แน่นอน เบ็ตตี้เป็นสาวน้อยที่น่ารักและใจดีวิททีกับไวท์ตี้ช่างขี้ขลาด!"

เบลล่ารับลูกหมาตัวจ้ำม่ำจากแขนลูกสาวด้วยความขบขัน ลูกสุนัขกำลังเล่นเป็นตายและลืมตาข้างหนึ่งขึ้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อตระหนักว่าในที่สุดมันก็โล่ง

"แต่น้องชายของฉันบอกว่าฉันรังแกวิททีกับไวท์ตี้"

หญิงสาวพึมพำพลางกระพริบตากลมโตสีน้ำเงินเข้ม

เด็กชายได้ยินคำพูดของเธอและเดินไป จากนั้นเขามองหญิงสาวด้วยใบหน้าตรง แล้วพูดว่า "เบ็ตตี้ ฉันไม่ใช่น้องชายของเธอ ฉันโตกว่าเธอ"

เด็กหญิงสาวเม้มปากสีชมพูแล้วเชิดคางขึ้น จากนั้น เธอก็ตะคอกกลับว่า "บางทีแม่อาจจะคิดผิดว่าเธอให้กำเนิดใครในพวกเราก่อนและฉันก็ออกมาก่อน"

คิ้วของเด็กน้อยขมวดคิ้ว สายตาที่ยอมแพ้นั้นขัดกับอายุที่น้อยของเขา

"เบ็ตตี้เป็นผู้หญิงที่เด็กดีและยอมรับว่าฉันโตกว่าพวกเรา" เด็กชายเอาแต่ใจน้องสาวของเขาในทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้

“ไม่มีทาง”สาวน้อยตอบอย่างหนักแน่น

เบลล่ามองดูพวกเขาอย่างยอมจำนน ลูกๆของเธอทั้งสองดื้อรั้นพอๆกับผู้ชายคนนั้น

เธอบอกพวกเขาว่าเบ็ตตี้เป็นน้องสาวแต่เด็กหญิงตัวเล็กๆไม่ยอมรับและยืนยันว่าเธอเป็นฝาแฝดคนโต

ตั้งแต่เธอรู้เรื่องที่จะพูดได้ เธอเรียกเด็กชายคนนี้ว่าน้องชายคนเล็กของเธอ

ในเหตุการณ์เครื่องบินตกเมื่อ5 ปีที่แล้ว เบลล่าได้ตกลงไปในมหาสมุทรและได้รับการช่วยเหลือจากเรือสำราญที่แล่นผ่านมา

เจ้าของเรือสำราญที่ช่วยเธอไว้เป็นผู้หญิงที่ลึกลับและมีอำนาจ

หากไม่มีเธอเบลล่าก็คงไม่สามารถมีชีวิตรอดและให้กำเนิดลูกที่น่ารักทั้งสองได้

เกินความคาดหมายของเบลล่าที่จะตั้งท้องในคืนที่ฝนตกพรำพรำกับเด็กทารกชายหญิง

หนึ่งเดือนต่อมาเมื่อเรือสำราญกลับมาที่หมู่บ้านโลตัสและเบลล่าอยู่ในอาการโคม่ามาตลอด

ในหมู่บ้านโลตัส ผู้เชี่ยวชาญตรวจร่างกายของเธอและพบว่าเธอตั้งครรภ์อย่างน่าประหลาดใจ

เมื่อนึกถึงว่าเธอไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไรเบลล่ายิ้มเล็กน้อย เธอเกือบตายในตอนนั้น แต่เธอก็ตัดสินใจออกจากสถานที่อันน่าเศร้านั้นและเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ตอนนี้นอกจากลูกสองคนของเธอซึ่งเป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอแล้ว เธอยังมีเจ้านายอีกหลายคนด้วย พวกเขาทั้งหมดเป็นครอบครัวของเธอ

ในที่สุดเธอก็รู้ว่าการมีบ้านเป็นอย่างไร

กลิ่นหอมหวานลอยมาขัดจังหวะความคิดของเธอ และหญิงสาวเซ็กซี่ก็เข้ามาเห็น

ผู้หญิงสวมชุดหางปลาสีแดงสดที่รัดแน่นรอบสะโพก ดูโดดเด่นสะดุดตาด้วยการแต่งหน้าที่สวยงาม และผมสีดำของเธอที่พลิ้วไหวไปตามสายลม

เธอเคลื่อนไหวอย่างมั่นใจ และการปรากฎตัวของเธอทำให้ลานกว้างกลายเป็นเวทีที่ดูเหมือนจะได้รับความสนใจจากทุกทิศทุกทาง

“ลูกรัก คิดถึงคุณยายไหม”เมื่อได้ยินเสียงอันร้อนแรงของผู้หญิงเบลล่าก็ลูบหน้าผากของเธอ

หญิงงามที่เรียกตัวเองว่าย่าอายุเพียง30เศษเท่านั้น แม้ว่าเบลล่าจะเคยได้ยินเธอเรียกตัวเองแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดี ต้องขอบคุณใบหน้าที่อ่อนเยาว์และมีเสน่ห์นั่น

“คุณย่าเกรย์!”

เด็กทั้งสองหมุนตัวไปรอบๆ เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงและพุ่งเข้าหาเธอเหมือนผีเสื้อสองตัวที่ร่าเริง

ผู้หญิงคนนั้นหมอบลงและโอบแขนทั้งสองข้างรอบตัวเด็กทั้งสอง เธอจุมพิตที่แก้มของพวกเขาก่อนจะเงยหน้ามองเบลล่าด้วยรอยยิ้ม

เธอเป็นผู้หญิงลึกลับที่เคยช่วยเบลล่าบนเรือสำราญในตอนนั้น

“เบลล่าฉันมารับตัวเล็กไปเรียนที่บ้านฉัน”