บทที่ 8

ฉันไม่ปล่อยเธอไป! ”โจเซลินค้านทันที“เธอจะถูกฆ่าตาย”

เบลล่าถอนหายใจ"แต่ฉันจะนั่งเป็นเป็ดถ้าฉันอยู่ในหมู่บ้านโลตัส"

ความมุ่งมั่นของชายคนนั้นที่จะฆ่าเธอคงไม่ชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว

เบลล่ากังวลว่าเขาจะฆ่าลูกๆของเธอด้วยซ้ำหากเขารู้เรื่องการมีอยู่ของพวกมัน

“ไปต่างประเทศก็ได้”คุณแซคแนะนำ

“เธอคิดว่าฉันจะทำให้ผู้ชายคนนั้นหลุดจากหลังของฉันได้ด้วยการไปต่างประเทศเหรอ ก็ยิ่งเปิดโปงฉันเร็วขึ้นเท่านั้น”เบลล่าพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"บ้าจริง เขาเป็นผู้ชายที่ตัวเล็กที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแต่งงานกับเขา!" โจเซลินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

พวกเขารู้ว่ามันยากแค่ไหนที่เบลล่าจะต้องรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะให้กำเนิดลูก ๆ และเธอต้องทนลำบากมากเพียงใดเพื่อที่จะเลี้ยงดูพวกเขา

เธอไม่ละความพยายามที่จะเก่งในทุกทักษะที่เธอเรียนรู้และแม้แต่เหนือกว่าอาจารย์ของเธอ

เธอประสบความสำเร็จส่วนหนึ่งเพราะเธอมีพรสวรรค์ แต่ที่สำคัญกว่านั้น เธอยังทำงานหนักอีกด้วย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอนอนหลับโดยเฉลี่ยน้อยกว่าห้าชั่วโมงทุกคืน

เธอเรียนรู้อย่างไม่หยุดยั้ง

สิ่งที่ทำให้เธอมีแรงผลักดันคือความปรารถนาที่จะมีความสามารถมากขึ้นเพื่อให้ลูกๆของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น

แต่ผู้ชายคนนั้นตั้งใจอย่างน่ารังเกียจที่จะทำให้เธอไม่สามารถอยู่อย่างสงบสุขได้

เบลล่ามองลงมาเพื่อซ่อนความโศกเศร้าในดวงตาของเธอ

"ไปที่เมืองดาลตันคือทางเลือกที่ดีที่สุดของฉัน ตอนนี้ความสนใจของเขาอยู่ที่อื่น ดังนั้นเขาอาจจะไม่คิดว่าฉันจะไปที่นั่นในดาลตันซิตี้ แม้ว่าวันหนึ่งเขาจะพบฉัน เขาอาจทำได้แค่กำจัด ฉันและไว้ชีวิตเด็กๆ"

“หยุดพล่าม พูดบ้าอะไรเนี่ย! คุณเป็นลูกศิษย์ที่รักของเรา ใครจะไปกำจัดคุณตามใจชอบ”

ชายชราตัวเตี้ยและผอมลุกพรวดขึ้น

เห็นเขาโกรธจนหนวดเคราโก่ง เบลล่ารีบพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายว่า " หัวหน้า อย่าโกรธเลย ฉันแค่เดา บางทีเขาอาจจะหาฉันไม่เจอชีวิตทั้งชีวิต

“นอกจากนี้ แม้ว่าเขาจะพบฉัน ความสามารถเท่าที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ ฉันจะหาทางหนีจากเขาให้ได้”

เบลล่าไม่สงสัยเลยว่าเธอจะทำได้

เธอแค่รู้สึกสงสารลูกๆ ของเธอที่พวกเขาจะต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆกับเธอ

ความคิดนั้นช่างน่าวิตก

โจเซลินจ้องที่เบลล่า ดวงตาที่เย้ายวนของเธอแดงก่ำ และตะคอกว่า "พวกผู้ชายล้วนเป็นพวกขี้โกง!"

ชายชราและนายแซคต่างก็ส่งสายตามาที่เธออย่างเงียบๆ

โจเซลินจ้องพวกเขาเขม็ง“อย่ามามองฉันนะไอ้บ้า!”

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็เดินจากไปด้วยอารมณ์

ชายชราและนายแซคที่เธอถอดเสื้อออกกลับลืมตาขึ้นและไม่สนใจเธอ

ชายชราพูดว่า"คุณเป็นหนึ่งในหมอศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครล้อเล่นกับคุณได้ คุณสามารถไปที่เมืองดาลตันได้ แต่สัญญากับฉันว่าคุณจะดูแลตัวเองและดูแลเด็กๆอย่างดี"

เบลล่าพยักหน้า“ หัวหน้าไม่ต้องห่วง ฉันดูเหมือนคนที่จะให้เขามายุ่งกับฉันด้วยหรือเปล่า”

ชายชราก้มหัวลงและเช็ดดวงตาของเขา "มันเป็นความผิดของคนเส็งเคร็งนั้นทั้งหมด ฉันเกลียดเขา!"

เบลล่ารู้สึกทั้งสนุกและโหยหา

คุณแซคพูดว่า "ฉันจะให้แจ็คสัน วอห์นส่งคนไปปกป้องคุณอย่างลับๆ"

เบลล่าพยักหน้า

ในขณะนั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโจเซลินพุ่งกลับเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเบ็ตตี้ ย่าเกรย์ทำไมคุณไม่ล็อกตู้นั่นล่ะ เบ็ตตี้เปิดมันแล้วเนี่ย..."

โจเซลินกระวนกระวายจนเสียงแตก

เบลล่ารู้สึกตัวสั่นและเกือบจะหมดสติ แต่เธอก็รีบรวบรวมสติและรักษาสมดุลไว้ได้

ชายชรากรีดร้องและเดินออกไป

นายแซคพุ่งไปที่เท้าของเขาอย่างกะทันหันจนเก้าอี้ที่อยู่ใต้เขาล้มลงดังโครมคราม วินาทีต่อมา เขาก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว