ตอนที่ 36
Chapter 36 คืนสู่ยศศักดิ์
October 22, 2026
Chapter 36 คืนสู่ยศศักดิ์
“ข้าเองก็ยินดีต้อนรับพวกเจ้ากลับมาอยู่กับข้าที่จวนสกุลจางอีกครั้ง”
แม่ทัพจางจ้าวถางมองไปยังเหล่าบริวารที่แสนซื่อสัตย์ด้วยความตื้นตันใจ คนเหล่านี้เฝ้ารอการกลับมาของเขาถึงสองปี บางคนต้องกลับไปยังถิ่นฐานบ้านเกิดอดมื้อกินมื้อรับจ้างรายวันแบกหามทั่วไป
แต่ไม่มีใครมีเจ้านายใหม่ ด้วยไม่มีใครเชื่อว่าคนอย่างแม่ทัพจางจะคิดการณ์เป็นกบฏต่อบ้านเมือง ทุกคนรัก เชื่อใจและเชื่อมั่นใจในตัวเขา
แต่ก็มีหลายคนที่ไม่ได้กลับมา บ้างป่วย บ้างล้มหายตายจาก แต่เขาก็ได้สั่งนายกองคนสนิทให้บอกแก่พ่อบ้านสกุลจางช่วยจัดการดูแลครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้นอย่างดีที่สุด อีกทั้งยังรับน้องสาว หลานสาว หรือแม้แต่ญาติของคนเหล่านั้นเข้ามาทำงานในจวนแทน
“พวกเราดีใจเหลือเกินขอรับคุณชาย ดีใจเหลือเกินที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้งหนึ่ง”
พ่อบ้านสูงวัยที่ใกล้ปลดระวางเต็มทีถึงกับยืนน้ำตาไหลด้วยความตื้นตัน ก่อนจะเหลือบไปมองสาวงามที่เจ้านายกุมมือเอาไว้ไม่ยอมปล่อยด้วยความสงสัย
“ว่าแต่สตรีที่งดงามผู้นี้คือ...”
“นางคือภรรยาของข้าเอง นายหญิงของพวกเจ้า ‘หลี่ซินเหมย’ ปฏิบัติต่อข้าเช่นไรก็ให้ปฏิบัติต่อนางเช่นนั้น นางคือหัวใจของข้า หวังว่าทุกคนคงเข้าใจ”
“เข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ”
“ยินดีต้อนรับสู่สกุลจางเจ้าค่ะนายหญิง”
เหล่าสาวใช้พากันเปล่งเสียงต้อนรับนายหญิงคนใหม่ด้วยเสียงดังลั่น ซินเหมยยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น และรอยยิ้มของนางก็ทำให้เหล่าบ่าวไพร่ถึงกับเผลอเคลิ้มไปตามๆ กัน
“ขอบคุณพวกเจ้ามาก ข้าขอฝากตัวด้วย”
“ภรรยาของข้าไม่ค่อยสบาย ดวงตาของนางมองเห็นได้ไม่ดีนัก ดังนั้นพวกเจ้าต้องเอาใจใส่นางให้มาก รบกวนพ่อบ้านช่วยจัดหาสาวใช้ที่ทำงานคล่องแคล่วสักสองคนให้มาคอยรับใช้ภรรยาของข้าด้วย”
“ขอรับนายท่าน”
คำว่า ‘ภรรยาของข้า’ แทบทุกคำทำให้บ่าวไพร่ถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดีใจที่เจ้านายคลายจากความเศร้าโศกที่ถูกหญิงคนรักประกาศถอนหมั้นเพราะหวาดเกรงอาญา หญิงสาวงดงามผู้นี้นับว่าเป็นคู่ทุกข์คู่ยากโดยแท้ ที่อดทนอยู่กับแม่ทัพจางตั้งแต่ยังเป็นนักโทษที่ถูกตามไล่ล่า
“มาเถอะน้องหญิง ข้าจะพาเจ้าไปคารวะท่านพ่อท่านแม่ของข้า”
“เจ้าค่ะท่านพี่”
จางจ้าวถางจับจูงมือภรรยาให้เดินเข้าไปในจวน โดยมีพ่อบ้านสูงวัยและสาวใช้อีกสองนางเดินตามติดคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
“คารวะท่านพ่อ คารวะท่านแม่ ลูกอกตัญญูนักปล่อยให้พวกท่านลำบากอยู่ในคุกหลวงถึงสองปี”
ทันทีที่พบหน้าบิดามารดา แม่ทัพจางจ้าวถางก็คุกเข่าลงคำนับกระแทกหน้าผากจดพื้นจนผู้ให้กำเนิดรีบปราดเข้ามาประคองบุตรชายเพียงคนเดียวเอาไว้
“เสี่ยวจ้าวเจ้าอย่าได้โทษตัวเอง พ่อกับแม่ไม่ได้ลำบากอย่างที่เจ้าคิดหรอก แม้จะอยู่ในคุกแต่ด้วยพระกรุณาขององค์ฮ่องเต้ที่ทรงรับสั่งให้ผู้คุมดูแลพ่อกับแม่เป็นอย่างดี พ่อกับแม่จึงเปรียบดั่งนักโทษชั้นดีเพื่อเฝ้ารอให้เจ้าล้างมลทินให้กับตระกูลของเขา”