ตอนที่ : 01 ชีวิตหลังแต่งงาน

เป็นแค่ภรรยาที่เขาไม่ได้ต้องการ เขามีคนรัก แต่เพราะเธอที่กำลังท้อง กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ หน้าที่ตรงนี้มันบีบบังคับ ให้เขาต้องยอมรับเธอ แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม เพราะไม่อย่างนั้น เขาจะถูกตัดออกจากกองมรดกทุกอย่าง และทุกๆ อย่างจะถูกยกให้กับเธอและลูกทั้งหมด ซึ่งเขายอมให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้ เธอเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรจะมาฮุบสมบัติของคนอื่นได้ตามใจชอบ

คืนหลังวันแต่งงานที่แสนจอมปลอม ชายหนุ่มหอบเสื้อผ้าและข้าวของ เดินออกไปจากห้องหอที่ถูกแต่งประดับประดาไปด้วยข้าวของตระการตา บนเตียงนั้นก็ถูกโรยไว้ด้วยดอกกุหลาบสีแดงสวย

"นั่นคุณจะออกไปไหนคะ?"

"ฉันนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงอย่างเธอไม่ลงหรอก"

"....." คำพูดนั้นเล่นเอาเธอสะอึกจนจุกอกไปหมด

เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างก้าวร้าว คำพูดคำจานั้นเหมือนไม่ได้คิดและปรุงแต่งเลยสักนิด ถ้อยคำที่จ้องแต่จะดูถูกเธอ

นี่คือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้และต้องปรับตัวรับให้ได้

"แต่คุณย่าของคุณ..."

"อยากให้แต่ง ก็แต่งให้แล้วนี่ จะต้องการอะไรอีก อย่าสำคัญตัวนักสิ"

"....."

"เธอมันก็แค่ผู้หญิงง่ายคนนึงที่ยอมนอนแบให้ผู้ชายแล้วก็ปล่อยท้อง เพื่อที่จะผูกมัดผู้ชายหวังสมบัติ"

"......"

ใช่! นี่แหละเขา คนอย่างเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ส่วนนึงเธอเองก็เข้าใจ เพราะการแต่งงานแบบนี้ มันทำให้เขาและคนรัก...ต้องเลิกลากัน มันก็ไม่แปลก ที่เขาจะเกลียดเธอ

***************************

เช้าที่แสนจะสดใส หลังวันแต่งงานมาไม่กี่วัน หญิงสาวตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าครัวทำอาหาร ทำหน้าที่แม่บ้านแม่เรือนอย่างที่ควรจะเป็น

และหลังจากนั้นไม่นานสามีของเธอก็เดินลงมา ใบหน้าที่เรียบนิ่ง ภายใต้ชุดสูทเรียบร้อย เขาดูดีเอามากๆ ในสายตาของเธอ แม้ทุกครั้งที่เขาได้เห็นหน้าเธอจะมีทีท่าไม่พอใจก็ตาม แต่เพราะความเพอร์เฟคความหล่อเหลา มันก็ทำให้เธออดที่จะสนใจไม่ได้จริงๆ

"คุณไม่ทานข้าวก่อนเหรอคะ ลิตาอุตส่าห์.."

"อย่ามาใช้คำว่าอุตส่าห์กับฉัน เพราะฉันไม่ได้เป็นคนขอให้เธอทำ!"

"....." หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่ง มองดูผู้เป็นสามีเดินออกไปจากบ้าน โดยที่เธอนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

เธอรู้ว่าการที่เธอมายืนอยู่ตรงจุดนี้มันเป็นเพราะอะไร และเธอก็ไม่ได้หวังขอความรักจากเขาด้วย แค่อยากให้เขาทำดีกับเธอบ้างก็เท่านั้น แต่เห็นทีว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเกลียดเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

หลังจากนั้น หญิงสาวก็เดินกลับเข้าไปทำงานของตัวเองต่อ ถึงแม้ตอนนี้ตัวเองจะกำลังท้องอยู่ก็ตาม พอตกเย็นผู้เป็นสามีก็กลับมาจากทำงาน สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งบึ้งตึงเหมือนเดิมทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากับเธอ ไม่รู้หรอกว่าตอนที่เขาอยู่ข้างนอกเขามีสีหน้าท่าทางยังไง

"กลับมาแล้วเหรอคะ"

"ถ้าไม่กลับมา เธอจะเห็นฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เหรอ?"

"....." คำพูดกระแทกกระทั้น ทำเอาหญิงสาวเม้มปากแน่น พร้อมกับก้มหน้าต่ำลง หยิบเสื้อที่ผู้เป็นสามีถอดทิ้งไว้กับพื้นไปใส่ตะกร้า ก่อนจะเดินตามเขาเข้ามาในห้องนอน

"ฉันจะนอนคนเดียว ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน"

"ลิตาทราบแล้วค่ะ"

"รู้แล้วก็ไสหัวออกไป!"

"ลิตาจะมาบอกว่า คุณท่านเรียกเราสองคนไปทานข้าวด้วยกันพรุ่งนี้ค่ะ"

"อะไรนะ!"

"ลิตาตอบตกลงไปแล้ว..." เธอพูดต่อขึ้นมาด้วยเสียงแผ่ว สายตาที่เกรี้ยวกราดของเขาจ้องมองเธอ ทำให้สถานการณ์ในตอนนี้มันตึงเครียดไปในทันที เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

"ตอนนี้งานของฉันมันยังเยอะไม่พออีกหรือไง เธอถึงได้สร้างเรื่องให้ฉันแบบนี้!"

"มันก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่คะ ค่อยไปหลังคุณเลิกงานก็ได้"

"แล้วเธอสะเออะมาตัดสินใจแทนฉันทำไม?"

"ลิตา..."

"เรื่องนี้ฉันควรเป็นฝ่ายตัดสินใจเอง เธอรู้ไหมถ้าวันนั้นฉันมีนัดคุยกับลูกค้าคนสำคัญ ฉันจะเสียหายไปกี่ล้านถ้าฉันผิดนัดลูกค้า เธอมีปัญญาหาเงินมาจ่ายฉันไหมล่ะ?"

"......" เธอได้แต่ก้มหน้า ยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง เธอไม่รู้ว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ และอีกอย่างคุณท่านก็เป็นย่าของเขาด้วย