ตอนที่ : 02 ผิดพลาด

หลายวันต่อมา

ระหว่างที่เขาออกไปทำธุระข้างนอกนั้น ลิตาก็ได้ชงกาแฟพร้อมกับขนมคุกกี้สำหรับกินเล่นไปไว้ให้เขาที่ห้องทำงาน ก่อนจะกลับเข้าไปอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เพราะไม่อยากให้เขาเห็นหน้าเธอแล้วรู้สึกไม่พอใจอีก

ขณะที่กำลังนั่งพับผ้าอยู่ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับว่ามันมีเรื่องร้ายแรงอะไร นั่นจึงทำให้เธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูทันที

และทันทีที่เธอเปิดประตูออกไป ก็ได้เจอกับแม่บ้านคนนึง ที่อยู่ในท่าทางตื่นตระหนก สีหน้าเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

"มีอะไรหรือเปล่า?"

"รีบไปที่ห้องทำงาน ของคุณอนาวินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

"....." เธอไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องทำงานของสามีในทันที

พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเขายืนหน้าตึงอยู่ และแม่บ้านคนอื่นๆ ก็ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกลกันด้วย บนโต๊ะมีร่องรอยของอาหารที่เหมือนจะหกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเอกสารของเขาเกลื่อนไปหมด

นั่นจึงทำให้เธอพอจะรู้แล้วว่าสาเหตุที่ทำให้เขาหน้าตึงอยู่เป็นเพราะอะไร

"กะ เกิดอะไรขึ้นคะ?"

"เธอใช่ไหมที่เป็นคนเอากาแฟมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน?'

"ใช่ค่ะ"

"ฉันเคยบอกเธอกี่ครั้งแล้ว ว่าฉันจะไม่กินของอะไรที่เธอทำให้เด็ดขาด!" ใช่ เรื่องนี้เธอจำได้ดี เพราะเขาจะพูดตอกย้ำเธออยู่ตลอด ไม่ว่าจะอะไรที่เธอทำ หรือแม้อาหารที่เธอเป็นคนปรุงเอง เขาก็จะไม่มีวันแตะมันเด็ดขาด

"ลิตา...แค่อยากทำให้คุณเฉยๆ ค่ะ เห็นคุณทำงาน ก็เลยอยากชงกาแฟมาให้"

"ฉันไม่ได้ขอเธอก็ไม่ต้องสะเออะมาทำ! แล้วนี่เธอทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างไหม เอกสารบนโต๊ะทั้งหมดนี้เป็นเอกสารสำคัญทั้งนั้น และฉันต้องเอาส่งให้กับลูกค้าภายในวันนี้ แต่ดูสิ่งที่เธอทำสิ เธอรู้ไหมว่าฉันเสียหายมากแค่ไหน รู้ไหมว่าถ้าฉันทำงานส่งลูกค้าไม่ทันฉันจะถูกลูกค้าต่อว่าขนาดไหน!" ชายหนุ่มต่อว่าเธอยกใหญ่ โดยที่ไม่ได้สนเลยว่าในห้องทำงานตรงนี้มีใครอยู่อีกบ้าง เพราะเอกสารของเขาเสียหาย มันจึงทำให้งานของเขาต้องล่าช้าลงไปอีก นั่นจึงทำให้เขาโมโหเอามากๆ

"......" เธอได้แต่ก้มหน้ายอมรับในคำต่อว่าของเขาสารพัด เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง แต่เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำ แต่เขาก็คงไม่เชื่อหรอก เพราะต่อให้เธออธิบายอะไรไป เขาก็มองว่าเป็นคำแก้ตัวมากกว่า

"ทุกคนที่นี่ บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า มีแค่เธอคนเดียว ที่เป็นคนยกกาแฟเข้ามาในห้องทำงานของฉัน" สิ้นสุดเสียงของผู้เป็นสามี เธอก็มองไปที่แม่บ้านคนอื่นๆ ที่เอาแต่ยืนก้มหน้ากันอยู่ เธอรู้ว่าต้องมีใครสักคนแหละที่เป็นคนทำ แต่ไม่มีใครกล้ายอมรับ และถ้าหากโทษว่าเป็นฝีมือของเธอ เขาก็จะเชื่อโดยสนิทใจ เพราะกาแฟแก้วนี้ก็เป็นฝีมือของเธอที่เป็นคนทำมาให้อยู่แล้ว

"ค่ะ ลิตาเป็นคนยกเข้ามาเอง แต่เรื่องนั้นลิตาไม่รู้จริงๆ แต่พูดไปคุณก็คงไม่ฟัง และคุณก็คงคิดว่าลิตาแก้ตัวมากกว่า"

"แล้วคนอย่างเธอมันมีอะไรให้น่าเชื่อถือบ้าง?"

"......" เธอไม่ได้ตอบ ก็ในเมื่อเขาไม่ได้คิดที่จะเชื่อในสิ่งที่เธออธิบาย เธอก็ไม่รู้จะพูดไปทำไมเหมือนกัน และก็ไม่อยากให้มันเป็นปัญหาไปมากกว่านี้ด้วย

เธอต้องยอมรับผิด ทั้งที่เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำ แก้วกาแฟที่เธอเอามาวางไว้พร้อมกับขนม เธอก็วางมันไว้ดีๆ ไม่ได้ไปวางทับซ้อนอะไร และมันก็อยู่ห่างจากเอกสารของเขาด้วย เธอไม่ใช่คนซุ่มซ่ามอะไรขนาดนั้น

"ต่อไปนี้ถ้าฉันเห็นเธอเข้ามาในห้องทำงานของฉันอีก ฉันเล่นงานเธอแน่!"