ตอนที่ : 03 ฆ่าตัวตาย

ชายหนุ่มยืนหันหลังอยู่กับระเบียงพยายามโทรหาใครสักคน แต่ดูเหมือนว่าปลายสายนั้นจะไม่ยอมรับสาย เขาดูกระวนกระวาย และสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องนอน คว้าเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองจากนั้นก็เดินลงมาด้านล่าง

"คุณวินคะจะทาน..."

"ไม่ต้องยุ่งกับฉัน เธอจะกินก็กินไปเลยไม่ต้องรอ" เขาตอบกลับมาแค่นั้น น้ำเสียงห้วนๆ เหมือนไม่ค่อยอยากจะสนทนากับเธอสักเท่าไร

หญิงสาวได้แต่ยืนมองผู้เป็นสามีขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว โดยที่เธอเองก็ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าเขากำลังจะไปไหนในช่วงเวลาเย็นโพล้เพล้แบบนี้

ระหว่างทางอนาวินก็พยายามโทรหาใครบางคนปลายสายอยู่ตลอด เขาร้อนใจยิ่งขึ้นเมื่อคนปลายสายนั้นไม่ยอมรับสายเขาเลย เท้าเหยียบคันเร่งจนแทบจะมิด ไม่นานนักก็มาถึงยังบ้านหลังนึง ซึ่งเป็นบ้านสองชั้นอยู่ในซอยเล็กๆ

ใช่! นี่เป็นบ้านของแฟนสาวของเขา ซึ่งก็ยังไม่ได้เลิกกัน แต่ทว่าเพราะเขาต้องแต่งงาน ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอมันจึงต้องจบลง โดยที่เขาเองก็ไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่ด้วย

"สวัสดีครับ"

"มาหาน้ำใสเหรอ?"

"ครับ"

"เข้ามาในบ้านก่อนสิ"

"ครับคุณน้า"

"เราใช่ไหมที่เป็นแฟนของน้ำใส เห็นน้ำใสพูดถึงอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยได้เจอตัวจริงสักที"

"ใช่ครับ น้ำใสทำอะไรอยู่เหรอครับ ผมโทรหาแล้ว แต่เธอไม่ยอมรับสายเลย"

"....." หญิงวัยกลางคน ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับพาอนาวินเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ ทุกอย่างในบ้านเงียบกริบ แม้จะมีคนอยู่แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงดังอะไร อนาวินปรายตามองไปที่เด็กวัยรุ่นคนนึงซึ่งเป็นผู้ชายกำลังนอนเล่นเกมอยู่บนโซฟา

"คุณน้าครับ"

"น้ำใสอยู่ในห้องนี้เข้ามาสิ"

"....." พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้ว จะเดินตามเข้าไปก็ยังกลัวภาพที่ตัวเองจะต้องเห็น เขากลัวว่าแฟนของเขาจะเป็นอะไร เธอจะประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ หรือว่าจะเป็นอะไรไปมากกว่านั้น

"เข้ามาสิ มาหาน้ำใสไม่ใช่หรือไง"

"คะ ครับ" เสียงของหญิงวัยกลางคนดึงสติ อนาวินเดินตามเข้าไปในห้องมืด และภาพต่อมาที่เขาได้เห็นมันก็ทำเอาเขาถึงกับเข่าทรุดเลยทีเดียว

เขาได้เห็นแฟนของเขาจริงๆ แต่เธอไม่ได้อยู่ตัวเป็นๆ มีเพียงกรอบรูปที่ด้านในมีรูปของเธอยิ้มแย้มแจ่มใส อยู่ด้านหลังโกฐกระดูก ซึ่งยังคงมีพวงมาลัยใหม่ๆ คล้องอยู่เลย

"นะ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"

"ฟ้าใสตายแล้ว"

"หะ...ห๊ะ?" มันเป็นความรู้สึกที่พูดไม่ออกเลย มันจุกอยู่ในอก เขาทำได้แค่ขยับปากพะงาบๆ ไม่มีเสียงพูดอะไรออกมาเลย ความกล้ำกลืนนั้นมันทรมานเสียจริง

น้ำสีใสเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทันที มองดูแฟนสาวที่อยู่เบื้องหน้า และได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย

"ตอนนั้นทุกคนออกไปทำงานกันหมด เจ้านนท์ก็ไปเรียน กลับมาอีกทีก็เจอน้ำใส...ผูกคออยู่ในบ้านแล้ว"

"มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงครับ?"