ตอนที่ 106
บทที่ 106 ฝันสลาย ฟ้าถล่ม
October 28, 2026
บทที่ 106 ฝันสลาย ฟ้าถล่ม
น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความจำยอม ทำให้ท่านหลงกับคุนหลุนเสียใจ
การเกิดสองตัวอักษรนี้ ก็เหมือนกับทะเลภูเขาน้ำแข็ง
คุณนึกว่ามันเล็ก และไม่สำคัญ
แต่คุณกลับไม่รู้ว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ในใต้ทะเลที่คนไม่รู้ ก็คือสิ่งที่แข็งแรงแต่อ่อนแอ
“อีกอย่าง การฆ่าคนนั้นไม่จำเป็นต้องใช้มีดจริงๆ”
เฉินตงจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา
ถึงกับทำให้ท่านหลงกับคุนหลุนตกใจ
แต่เฉินตงกลับไม่ได้อธิบาย ก็เดินกลับเข้าไปในห้องโดยตรง
“ท่านหลง ความหมายของคุณชายคือมีแผนการแล้วเหรอ?” คุนหลุนถาม
มุมปากของท่านหลงแฝงด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็พยักหน้ากล่าว “ข้ายิ่งดู ก็ยิ่งรู้สึกว่าคุณชายเหมือนนายท่านตอนสมัยหนุ่มๆ เหมือนกันอย่างมาก” ทั้งคืนก็ไม่มีคำพูดใดๆอีกเลย
เมื่อดวงอาทิตย์สาดส่องพื้นโลกอีกครั้ง
ในวิลล่าที่เฉินเทียนเซิงพักอยู่ กลับเยือกเย็นและไร้ความปรานี
พรึบ!
เฉินเทียนเซิงได้โยนเสื้อคลุมไปยังร่างของหวางหนันหนันที่ยังคงหลับอยู่: “ไสหัวไป”
เรื่องเมื่อคืน ทำให้ทั้งสองคนหมดอารมณ์ ต่อให้หวางหนันหนันมีใจที่อยากจะนอนร่วมเตียงเดียวกัน ก็ถูกเฉินเทียนเซิงปฏิเสธ
ทั้งสองคนแยกกันนอน
หวางหนันหนันที่กำลังนอนฝันอยู่ก็ตกใจตื่น มองเฉินเทียนเซิงโดยไม่รู้จะทำยังไง “เทียนเซิง...... คุณเป็นอะไร?”
“ผมบอกให้คุณไสหัวไป”
ท่าทางที่ไม่แยแสของเฉินเทียนเซิง น้ำเสียงเยือกเย็นเหมือนกับลมหนาว
หวางหนันหนันอึ้งไปทันที
เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
แต่การเปลี่ยนไปของเฉินเทียนเซิง กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย!
เมื่อวานยังรักกันหวานแหวว ทำไมจู่ๆวันนี้ถึงเปลี่ยนไป?
หวางหนันหนันที่หดหู่ก็หวาดกลัวขึ้นมา
ไม่ทันใส่เสื้อผ้า เขาคลานออกจากเตียงและทิ้งตัวไปที่ขาของเฉินเทียนเซิง กอดขาของเฉินเทียนเซิงเอาไว้ “เทียนเซิง ทำไมจู่ๆคุณก็กลายเป็นแบบนี้? ฉันทำผิดอะไรเหรอ? คุณบอกฉัน ฉันจะปรับปรุง ฉันจะปรับปรุงตัวอย่างแน่นอน”
เคยผ่านขุมนรก แล้วบินสู่สวรรค์
ต่อให้ต้องตายหวางหนันหนันก็ไม่ยอมที่จะกลับไปยังนรกอีก
หลังจากที่เจอกับเฉินเทียนเซิง ทุกอย่างของเธอก็ได้เปลี่ยนไป ช่วงเวลาสั้นๆสองวัน เป็นช่วงเวลาที่คิดคิดว่ามีความสุขมากที่สุดในชีวิต
หากเสียเฉินเทียนเซิงไป เธอไม่กล้าที่จะจินตนาการ ชีวิตของตัวเองจะกลายเป็นแบบไหน!
เธอไม่สามารถที่จะยอมแพ้ และไม่กล้ายอมแพ้!
ต่อให้ต้องเสียศักดิ์ศรี ทิ้งทุกอย่าง เธอก็ต้องอยู่กับเทียนเซิงให้ได้
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ผมเชิญคุณไสหัวไป” เฉินเทียนเซิงสะบัดหวางหนันหนันที่กอดขาออก
เยือกเย็นมาก ราวกับสะบัดหมาที่ตายไปแล้วหนึ่งตัว
ความจริงเป็นก็เป็นเช่นนั้น ในเมื่อหวางหนันหนันไม่มีประโยชน์แล้ว ทำไมยังต้องเก็บเธอไว้ข้างกายอีก?
ข้างกายเขาก็ไม่เคยขาดผู้หญิงสวยๆ ขอเพียงเขาต้องการ ทุกคืนก็จะมีผู้หญิงมากมายอยากมาปรนนิบัติเขา
“ไม่นะ เทียนเซิง อย่าทิ้งฉัน ฉัน..........ผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ...........”
หวางหนันหนันร้องได้ด้วยความกลัว แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เขาก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นทำผิด โผเข้าไปข้างกายเฉินเทียนเซิงแล้วอ้อนวอนขอร้องให้เขาอภัยให้เธอ
ตูบ!
เฉินเทียนเซิงใช้เท้าถีบหวางหนันหนันออก “คุณเป็นเพียงเครื่องมือของผมเท่านั้น ข้างกายผมไม่เคยขาดผู้หญิง ที่สวยกว่าคุณมีมากมายก่ายกอง คุณคิดว่าผมยังจะเก็บคุณไว้เหรอ?”
คนที่เคยเห็นหงส์ฟ้า ไม่มีทางที่จะอาวรณ์ไก่ป่า
เฉินเทียนเซิงในเวลานี้ มีความคิดแบบนี้
หวางหนันหนันสวยจริง แต่เฉินเทียนเซิงตั้งแต่เล็กจนโตก็เคยเห็น ผู้หญิงที่สวยกว่าหวางหนันหนัน มันมีเยอะแยะมากมาย
“เป็นไปไม่ได้ เทียนเซิง เมื่อวานคุณไม่ได้เป็นแบบนี้ ทำไมจู่ๆคุณถึงกลายเป็นแบบนี้?”
หวางหนันหนันจะบ้าแล้ว ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากกอดต้นขาของเฉินเทียนเซิงไว้ น่าสังเวชอย่างมาก: “เมื่อวานคุณยังบอกว่าจะรักฉันตลอดไป คุณยังได้ซื้อของตั้งมากมายให้กับคนในครอบครัวของฉัน เสียเงินไปมากขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อว่าคุณไม่รักฉัน คุณยังรักฉันอยู่ใช่มั้ย?”
“เห่อ!”