บทที่ 108 ประกาศสงคราม

บทที่ 108 ประกาศสงคราม

ตอนเที่ยง

เฉินตงกำลังยุ่งอยู่ในห้องทำงาน

เสี่ยวหม่าเดินเข้ามา “พี่ตง มีใครคนหนึ่งให้ยามเอาจดหมายขึ้นมา”

เฉินตงรับจดหมายมา เปิดอ่าน คิ้วของเขาขมวดทันที

เนื้อหาในจดหมายนั้นสั่นมาก

“เจอกันร้านกาแฟที่อยู่ใต้ตึก”

สิ่งที่ทำให้เฉินตงขมวดคิ้วก็คือ คนส่งจดหมายคือ เฉินเทียนเซิง

“พี่ตง ใครเหรอ?” เสี่ยวหม่าที่เห็นสีหน้าที่ดูแย่ของเฉินตง จึงถามด้วยความสงสัย

เฉินตงฉีกจดหมายทิ้ง โยนลงไปในทั้งขยะ “หมาตัวหนึ่ง”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก

เฉินเทียนเซิงอยากเจอเขากะทันหัน มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

พังพอนให้ไก่ส่งท้ายปีเก่า ต้องไม่หวังดีอย่างแน่นอน

เพียงแต่ เฉินตงกลับไม่ได้มีความคิดที่จะหลีกเลี่ยง ไม่ว่ายังไงสุดท้ายทั้งสองคนก็ต้องขึ้นลานประลองอยู่ดี มันคือการต่อสู้ที่ไม่ใช่เขาก็เป็นเราที่ต้องตาย

เวลานี้เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี

ร้านกาแฟที่ใต้ตึก เต็มไปด้วยผู้คน

เมื่อเฉินตงเดินเข้าไปในร้านกาแฟนั้น แวบเดียวก็มองเห็นเฉินเทียนเซิงที่นั่งใกล้หน้าต่าง

เฉินเทียนเซิงนั่งเงียบๆอยู่บนเก้าอี้ สายตามองไปที่ผู้คนมากมายที่กำลังเดินอยู่ด้านนอกถนน มือขวาที่ถือช้อนเอาไว้ ค่อยๆคนกาแฟที่เต็มไปด้วยไอร้อน

ก็ธรรมดาเหมือนกับคนที่อยู่รอบๆโดยไม่อะไรแตกต่างกัน

แต่ใครจะไปคิดถึง ก็คนแบบนี้แหละ กลับทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดอำนาจบารมีของตระกูลเฉิน?

“นายหาฉัน?”

เฉินตงเดินเข้าไป แล้วนั่งลงโดยตรง

เฉินเทียนเซิงไม่ขยับเลย ยังคงมองข้างอย่างสงบ มุมปากมีรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ ฉันสังเกตเห็น “พื้นที่บริเวณนี้ของบริษัทนาย สาวสวยไม่น้อยเลย”

เฉินตงขมวดคิ้ว

ตามมาด้วย เฉินเทียนเซิงยกมือชี้ไปที่ด้านนอก “นายดูคนนั้นสิ เอวบางขายาว จุ๊..........ไม่เลว”

ขนาดที่พูด เขาก็ส่ายหัว “เพียงแต่มันไม่น่าตื่นเต้นเลย ฉันเสียเงินล้านสองล้าน ก็สามารถทำให้เธอมาสยบแทบเท้าได้แล้ว”

“มาเพื่อพูดเรื่องนี้?” เฉินตงเอือมระอาแล้ว

เฉินเทียนเซิงหันหน้ากลับมา ยิ้มแล้วมองเฉินตงไปแวบหนึ่ง จิบกาแฟไปหนึ่งคำ จึงได้แสดงท่าทางที่รู้สึกผิดออกมา

“ขอโทษ ก่อนหน้านั้นฉันไม่รู้ว่าหวางหนันหนันเป็นอดีตภรรยาของนาย”

“เห่อ!”

เฉินตงยิ้มหยัน

เฉินเทียนเซิงพิงอยู่บนเก้าอี้อย่างขี้เกียจ “ดังนั้น เพื่อเป็นการขอโทษ ฉันได้ไล่เธอไปแล้ว”

“แล้วไง?” เฉินตงขมวดคิ้วมองเฉินเทียนเซิง

แววตาของเฉินเทียนเซิงกะพริบๆ พริบตาเดียวก็กลับสู่ความสงบ

จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา นายพูดถูก “เธอมันคือของเหลือเดน ไม่น่าตื่นเต้นเลย และก็ลดฐานะของฉันด้วย”

เฉินตงที่สงบ มองไปที่เฉินเทียนเซิงอย่างเงียบๆ

เผชิญกับสายตาของเฉินตง ใบหน้าของเฉินเทียนเซิงก็ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ แต่ว่านิ้วที่จับช้อนไว้ กลับออกแรงโดยที่ไม่รู้ตัว

“ฮู้.........”

เฉินตงถอนหายใจ “หากมาเพื่อพูดเรื่องนี้ งั้นฉันขอตัวก่อน”

พูดจบ เขาลุกขึ้นก็จะเดินจากไป

“นายว่า หลังจากที่เธอกลับไปแล้ว บ้านเธอจะเกิดอะไรขึ้น?”

เฉินเทียนเซิงเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม แววตาเป็นประกาย “นายดูสิ ฉันดูแลนายมากแค่ไหน ตอนแรกที่นายไม่สามารถเด็ดขาดกับครอบครัวนี้ แต่ฉันทำได้แล้ว ฉันกำลังทำให้นายดูเป็นตัวอย่าง”

ทำเป็นตัวอย่าง?

เฉินตงหยุดฝีเท้าลง

หน้าตาบูดบึ้งและโกรธ

แววตาเปล่งประกายด้วยแรงอาฆาต

เขากับหวางหนันหนันได้ตัดขาดกันแล้ว ไม่ได้ติดค้างซึ่งกันและกัน

ถึงแม้ว่าตระกูลหวางจะตอแยเขาไม่เลิก เขาก็ไม่เอาเรื่อง ไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อน แต่รู้สึกว่ามันไม่จำเป็น

นอกจากเวลาที่ทำร้ายแม่ของเขา เขาจึงจะตอบโต้กลับด้วยความโกรธ

แต่เฉินเทียนเซิงละ

แค่เพื่อจะทำให้เขารู้สึกอัปยศ ก็เลยมาสร้างสวรรค์แห่งฝันให้กับตระกูลหวาง

ทำอะไรก็อยากให้มันเกินไป มันอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเราได้ การที่ฝันสลายนั้นอาจทำให้คนถึงตายได้