บทที่ 121 คุกเข่า!

บทที่ 121 คุกเข่า!

น้ำเสียงที่เย็นเฉียบ ดังสะท้อนในห้องโถง

พริบตาเดียวทำให้อากาศในห้องเหมือนจะยึดเกาะติดกัน

วัยกลางคนที่มีจอนสีขาวม่านตาหด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ท่านหลงกับคุนหลุนก็ตกใจกลัวจนหน้าซีด

ท่านหลงรีบพูดกับเฉินตง: “คุณชาย ห้ามเสียมารยาท!”

พูดจบ เขาก็รีบพูดกับคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน: “คุณหญิงใหญ่ กระผมขอโทษท่านแทนคุณชาย ท่านโปรดอภัยด้วย”

“เห่อ!”

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินหัวเราะอย่างเย็นชาไปหนึ่งที มองก็ไม่มองท่านหลงที่อยู่บนพื้น แต่กลับจ้องตากับเฉินตง ค่อยๆหรี่ตาลง

มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของเฉินตงนอกจากความเย็นชา ก็ไม่มีความรู้สึกอื่นๆเลย

สำหรับการจ้องตากับคุณหญิงใหญ่ ก็ยิ่งไม่มีความกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ตั้งแต่เขาเข้ามาในห้องโถง ก็ได้ยินบทสวดที่คุณหญิงใหญ่กำลังสวดนั้นเป็นบทสวดมนต์ดั้งเดิมที่สวดให้กับคนตาย 《กษิติครรภโพธิสัตวมูลปณิธานสูตร》

แต่เขาที่โอ้อวดว่าเป็นคนที่มีความผิด มาเพื่อขอความเมตตา เพื่อให้คุณหญิงใหญ่ยอมถอยหนึ่งก้าว ดังนั้นจึงทนระงับความโกรธเอาไว้

แต่ว่าคุณหญิงใหญ่กลับสวดมนต์ตลอดเวลา ให้เขายืนเจ็บอยู่ตรงนี้ หากไม่ใช่เพราะท่านหลงมาขัด ไม่แน่คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินอาจจะสวดหนึ่งร้อยจบจริงๆก็ได้《กษิติครรภโพธิสัตวมูลปณิธานสูตร》

ระยะเวลาในการสวดหนึ่งร้อยจบ เพียงพอที่จะให้เขาเสียเลือดมากจนอาจถึงขึ้นเสียชีวิต

เขานั้นมาขอความเมตตาจริง

แต่เขาไม่ใช่คนที่จะมารักแกได้ง่ายๆ และไม่ใช่ว่าไม่ได้ไตร่ตรองมาก่อน

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินยังสวดบทคนตายให้กับเขา เขาจะอดทนทำไม?

ท่านหลงร้อนรนเหมือนกับมดที่อยู่บนเตา มองคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน ตาก็แดงหมดแล้ว

ตอนที่เข้ามาในบ้าน ทำไมเขาจะฟังไม่ออกละว่าคุณหญิงใหญ่สวดบทสวดให้คนตาย?

แต่เขาไม่กล้าห้าม!

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเห็นอาการของเฉินตงยิ่งอยู่ยิ่งแย่ คนที่เป็นคนรับใช้อย่างเขา จะกล้าพูดได้อย่างไร?

แต่คิดไม่ถึง เฉินตงนั้นก็ฟันออกว่ามันคือบทสวดที่สวดให้คนตาย อีกอย่างยังอยู่ต่อหน้าคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน เปิดเผยโดยตรง

แบบนี้ถือเป็นการลบหลู่อย่างมาก!

เวลานี้ คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินค่อยๆลุกขึ้น เดินไปด้านหน้าคอมพิวเตอร์ ปิดบทสวดมนต์ ก็หยุดทันที

ในห้องโถง เงียบเหมือนป่าช้า

ไม่ว่าจะเป็นท่านหลงหรือคุนหลุน หรือชายวัยกลางคนมีจอนผมสีขาว ต่างก็มองคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินอย่างอกสั่นขวัญแขวน ถึงขึ้นเกือบจะหยุดหายใจ

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา: “ดีมาก ดีมาก ไม่เสียทีที่เป็นลูกของเต้าหลิน คาดเดาได้ยาก มีความกล้า ฉันมันคนแก่ที่ใช้การไม่ได้แล้ว ถึงได้ถูกแกเถียง”

แม้ว่าจะกำลังยิ้มอยู่ แต่ทุกคนก็สามารถรับรู้ได้ว่าคำพูดที่ออกมานั้นเชือดเฉือนมากแค่ไหน

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นคุณหญิงใหญ่ก็หันมา สายตาเปล่งแสงออกมา จ้องบีบบังคับเฉินตงโดยตรง

“ในเมื่อแกยังรู้จักแทงตัวเองให้บาดเจ็บ เพื่อมาขอให้ฉันถอยหนึ่งก้าว งั้นฉัน ทำไมจะไม่สามารถสวดบทสวดคนตายให้แก?”

รูม่านตาของเฉินตงหดลง

เวลานี้ การเผชิญหน้ากับคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน เขารู้สึกว่าเหมือนถูกมองจนทะลุปรุโปร่ง

เป็นเพราะเดาได้ว่าผมจะเปิดบาดแผล ดึงนั้นจึงจงใจสวดบทสวดสำหรับคนตาย?

ปีศาจจิ้งจอกชัดๆ!

“คุกเข่าลง!”

ทันใดนั้นคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยอำนาจ

เฉินตงขมวดคิ้ว ลังเลไม่แน่ใจ

สายตานั้นสับสนอย่างมาก มือขวาอดไม่ได้ที่จะกดแผลให้แน่น โกรธจนอยากที่จะสอดนิ้วเข้าไปในแผล

เข่าของลูกผู้ชายนั้นเหมือนมีทองคำ มีไว้คุกเข่าให้ฟ้าให้พ่อแม่เท่านั้น

หากเขาคุกเข่า ก็จะกลายเป็นคนที่ก้มหัวให้กำกับอำนาจของตระกูลเฉิน ไปโดยสิ้นเชิง!

และคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินนั้น มาเพื่อถามหาความผิดกับเขา!

“คุณชาย......รีบคุกเข่าลง”

ท่านที่หลงตาแดง กล่าวกับเฉินตงด้วยน้ำเสียงที่สั่งเครือ

ต่อให้ท่านหลงที่ปกตินั้นเป็นคนที่สงบเยือนเย็น เวลานี้ก็ไม่สามารถปกปิดสีหน้าที่หวาดกลัวไว้ได้

อยู่ในตระกูลเฉิน ฐานะคุณหญิงใหญ่สูงที่สุด

เวลานี้คุณท่านไม่อยู่ หากทำให้สถานการณ์แย่ไปกว่านี้ ต่อให้คุณท่านมา ก็จะไม่สามารถที่จะพลิกมันกลับมาได้อีก

เมื่อถึงเวลานั้น หากเฉินตงถูกคัดออกจากสิทธิ์ของผู้สืบทอด ทั้งหมดก็จะสูญเปล่า!

“คุณชาย..........”

คุนหลุนอยากจะพูดแต่แล้วก็ไม่พูด ทำตากะพริบๆ

“ฮู้..........”

เฉินตงถอนหายใจอย่างแรง บนใบหน้าที่เยือกเย็นก็ได้ปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ได้ ผมจะคุกเข่า!”